Eriador

Eriador był rozległą krainą położoną między Górami Błękitnymi a Górami Mglistymi. W Pierwszej Erze Słońca zamieszkiwali go Ludzie pozostający pod wpływem Morgotha, Mrocznego Wroga. W Drugiej Erze znaczną część tych ziem objęła potęga Saurona, a wielu ciemnowłosych mieszkańców Eriadoru, przodków Dunlendingów, weszło z nim w przymierze.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po Upadku Númenoru i przybyciu Dúnedainów do Śródziemia w roku 3320 Drugiej Ery na obszarze Eriadoru powstało Królestwo Północne Arnoru, co osłabiło wpływy Saurona na tych ziemiach. W pierwszych wiekach Trzeciej Ery niemal cały Eriador należał do Arnoru.

Z czasem jednak kraina uległa wyludnieniu na skutek wojen z Angmarem, zaraz i klęsk żywiołowych. W okresie Wojny o Pierścień dawniej zaludniony Eriador był w znacznej mierze opustoszały. Przetrwały jedynie nieliczne ośrodki, takie jak Shire zamieszkane przez hobbitów, osada Bree oraz Imladris, siedziba Elronda.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. E

Eregion

Eregion był królestwem elfów w Drugiej Erze Słońca, położonym na zachód od Gór Mglistych, w pobliżu zachodnich wrót Khazad-dûm. W języku sindarin nazwa ta oznacza „krainę ostrokrzewu”, a we Wspólnej Mowie obszar ten zwano Hollinem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Kraina została zasiedlona około roku 750 Drugiej Ery przez Noldorów zwanych Gwaith-i-Mírdain, elfickich kowali słynących ze swego kunsztu. Ich głównym miastem było Ost-in-Edhil. W Eregionie, przy udziale Saurona, który występował wówczas pod przybraną postacią, wykuto Pierścienie Władzy.

W roku 1697 Drugiej Ery, podczas wojny Saurona z elfami, Eregion został zdobyty i zniszczony, a Ost-in-Edhil obrócono w ruinę. W późniejszych wiekach kraina opustoszała i w czasach Trzeciej Ery była jedynie pustym, leśnym obszarem, którego dawna historia znana była nielicznym.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. E

Erebor

Erebor, zwany Samotną Górą, był górą w Rhovanionie, położoną na południe od Gór Szarych, między Mroczną Puszczą a Żelaznymi Wzgórzami. W roku 1999 Trzeciej Ery został zasiedlony przez króla Thraina I z rodu Durina i stał się siedzibą krasnoludzkiego Królestwa pod Górą.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Przez ponad siedem stuleci Erebor wzrastał w bogactwie i potędze dzięki obfitości kruszców i kamieni szlachetnych. W roku 2770 Trzeciej Ery smok Smaug Złoty napadł na Samotną Górę, zniszczył królestwo i wypędził krasnoludów. Przez blisko dwieście lat Smaug przebywał w Ereborze, leżąc na zgromadzonym tam skarbie.

W roku 2941 hobbit Bilbo Baggins wraz z Thorinem Dębową Tarczą i jego towarzyszami przybyli do Ereboru. Smok został spłoszony, a następnie zabity przez Barda z Dale. Krasnoludy powróciły do swej siedziby, a król Dáin II Żelazna Stopa odnowił potęgę i bogactwo Królestwa pod Górą.

W czasie Wojny o Pierścień Erebor został zaatakowany przez wojska Saurona. Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia oblężenie ustało, a krasnoludy oraz ich sprzymierzeńcy, Ludzie z Dale, odparli siły orków i ludzi ze Wschodu. W Czwartej Erze Erebor zachował niezależność i bogactwo, pozostając w przymierzu ze Zjednoczonym Królestwem Arnoru i Gondoru pod władzą króla Elessara.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. E

Fangorn Forest

Las Fangorn był jednym z najstarszych lasów Śródziemia. W czasach Wojny o Pierścień znajdował się na południowo-wschodnim krańcu Gór Mglistych. Stanowił pozostałość dawnej, rozległej puszczy, która w zamierzchłych czasach rozciągała się daleko na północ, obejmując znaczną część Eriadoru oraz ziemie Beleriandu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Rohirrimowie nazywali go Lasem Entów, gdyż był ostatnią siedzibą Entów, pradawnych pasterzy drzew. Uchodził za miejsce ponure i budzące lęk, pełne dawnych mocy i tajemnic. Nazwa lasu pochodziła od imienia Fangorna, najstarszego z Entów żyjących w Trzeciej Erze, znanego we Wspólnej Mowie jako Drzewiec.

W czasie Wojny o Pierścień Drzewiec, oburzony niszczeniem lasów przez orków i sługi Sarumana, zwołał Entów oraz Huornów i poprowadził ich przeciw Isengardowi. Entowie zdobyli twierdzę i zburzyli jej mury, kładąc kres potędze Sarumana w tej części Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. F

Falas

Falas było nadmorskim królestwem w zachodnim Beleriandzie, zamieszkanym przez Falathrimów, lud morza z rodu Telerich. Władcą tej krainy był Círdan, później zwany Círdanem Okrętownikiem, gdyż jego lud jako pierwszy w Śródziemiu opanował sztukę budowy okrętów. Nazwa Falas oznacza w języku elfów wybrzeża.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Głównymi przystaniami Falas były Brithombar i Eglarest. Przez długi czas opierały się naporowi sił Morgotha, lecz w czasie Wojen o Silmarile zostały zdobyte i zniszczone. Sam lud Falathrimów ocalał, gdyż Círdan wyprowadził go na okrętach na Wyspę Balar, gdzie pozostawali pod opieką Ulma i poza bezpośrednim zasięgiem władzy Morgotha.

Po Wojnie Gniewu i zatopieniu Beleriandu Falathrimowie odpłynęli na południe, do Zatoki Lhûn w Lindonie. Tam Círdan założył nową przystań, znaną jako Szare Przystanie, skąd w późniejszych wiekach odpływały na Zachód statki elfów udających się do Nieśmiertelnych Krain.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. F

Forochel

Forochel było zimną, skutej lodem krainą położoną na północ od Arnoru, w najdalszych obszarach Eriadoru. Nazwą tą określano zarówno północny przylądek, jak i zatokę, którą na mapach Śródziemia oznaczano jako Zatokę Forochel.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Kraina ta była słabo zaludniona i pozbawiona miast. Jej mieszkańcami byli Lossothowie, zwani Śnieżnymi Ludźmi z Forochel. Wywodzili się oni z dawnego ludu Forodwaith z północnych pustkowi, lecz w późniejszych czasach prowadzili życie koczownicze. Nie mieli królów ani trwałych osad; wznosili schronienia ze śniegu i utrzymywali się głównie z polowań na zwierzęta północy.

O Forochel i jego mieszkańcach zachowało się niewiele przekazów, poza wzmiankami w kronikach Dúnedainów oraz oznaczeniami tej krainy na mapach Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. F

Fornost

Fornost było głównym miastem i stolicą królestwa Dúnedainów w Arnorze od IV lub V wieku Trzeciej Ery. Jego nazwa oznaczała „Północną Twierdzę”. Miasto leżało na północ od Bree, przy Wielkim Gościńcu Północnym, który w czasach świetności Arnoru stanowił główny trakt łączący północne i południowe królestwa Dúnedainów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Fornost było potężnym i zamożnym ośrodkiem, siedzibą królów Arnoru, aż do czasu wojen z Czarnoksiężnikiem z Angmaru. W roku 1974 Trzeciej Ery armia Angmaru zdobyła miasto i zniszczyła znaczną jego część wraz z dworem królewskim. W następnym roku Fornost został odbity w bitwie, lecz zrujnowane miasto nie odzyskało dawnej świetności, a jego mieszkańcy rozproszyli się.

W języku ludzi Fornost nazywano Norbury. Po upadku królestwa miasto znane było także jako Grobla Umarlaka. W czasach Wojny o Pierścień pozostawało już tylko ruiną na północ od Bree, świadectwem dawnej potęgi Arnoru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. F

Formenos

Formenos było twierdzą i skarbcem wzniesionym przez Fëanora na północy Valinoru, w Nieśmiertelnych Krainach. Nazwa ta w języku quenya oznacza „Północną Twierdzę”. Zostało zbudowane na ufortyfikowanym wzgórzu i stało się siedzibą rodu Fëanora po jego wygnaniu z Tirionu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po Zgaśnięciu Drzew Valarów Morgoth przybył pod bramy Formenos, zabił Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów, i wdarł się do skarbca, skąd wykradł Silmarile. Wydarzenie to stało się jednym z bezpośrednich powodów wyprawy Noldorów do Śródziemia i długiej wojny z Morgothem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. F

Gelion River

Gelion był jedną z dwóch wielkich rzek Beleriandu w Pierwszej Erze Słońca. Był niemal dwukrotnie dłuższy od Sirionu, choć nie tak szeroki ani głęboki. Wypływał z wschodnich obszarów Beleriandu, zwłaszcza z Thargelionu i lasów Ossiriandu, i płynął ku południu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Wśród jego licznych dopływów znajdowały się Adurant, Duilwen, Brilthor, Legolin, Thalos, Ascar oraz Wielki i Mały Gelion. Jego źródła, podobnie jak źródła większości dopływów, znajdowały się na wschodzie, w paśmie Gór Błękitnych.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. G

Gladden Fields

Pola Gladden to bagienne rozlewiska w dolinie Anduiny, powstałe u ujścia rzeki Gladden, wypływającej z Gór Mglistych na północ od Morii i Lothlórien i wpadającej do Wielkiej Rzeki. W drugim roku Trzeciej Ery rozegrała się tam Bitwa na Polach Gladden, w której zginął Isildur, król Dúnedainów, a Jedyny Pierścień zaginął w nurtach Anduiny. Pierścień pozostał ukryty w wodach rzeki aż do roku 2463 Trzeciej Ery, kiedy został odnaleziony przez hobbitów ze szczepu Stoorów, Déagola i Sméagola. Sméagol zamordował Déagola, aby wejść w posiadanie Pierścienia, a z czasem uległ jego mocy i stał się istotą znaną jako Gollum.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. G