Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Las Fangorn był jednym z najstarszych lasów Śródziemia. W czasach Wojny o Pierścień znajdował się na południowo-wschodnim krańcu Gór Mglistych. Stanowił pozostałość dawnej, rozległej puszczy, która w zamierzchłych czasach rozciągała się daleko na północ, obejmując znaczną część Eriadoru oraz ziemie Beleriandu.
Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu
Rohirrimowie nazywali go Lasem Entów, gdyż był ostatnią siedzibą Entów, pradawnych pasterzy drzew. Uchodził za miejsce ponure i budzące lęk, pełne dawnych mocy i tajemnic. Nazwa lasu pochodziła od imienia Fangorna, najstarszego z Entów żyjących w Trzeciej Erze, znanego we Wspólnej Mowie jako Drzewiec.
W czasie Wojny o Pierścień Drzewiec, oburzony niszczeniem lasów przez orków i sługi Sarumana, zwołał Entów oraz Huornów i poprowadził ich przeciw Isengardowi. Entowie zdobyli twierdzę i zburzyli jej mury, kładąc kres potędze Sarumana w tej części Śródziemia.
Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. F