Calacirya

Calacirya, co w języku quenya znaczy „Świetlista Szczelina”, była jedyną przełęczą w łańcuchu gór Pelóri w Amanie. Nazywano ją także Przełęczą Światła, gdyż w czasach Drzew Valarów blask Telperionu i Laureliny przenikał przez nią ku wschodnim wybrzeżom Eldamaru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W samym środku Calaciryi wznosiło się zielone wzgórze Túna. Na nim Noldorowie zbudowali Tirion, swoje główne miasto w Eldamarze. Dzięki położeniu w przełęczy Tirion pozostawał w zasięgu światła Drzew, które docierało tam przez rozstęp w górach, rozjaśniając ziemie Wysokich Elfów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. C

Cair Andros

Cair Andros była ufortyfikowaną wyspą na Anduinie, położoną na północ od Minas Tirith, strzegącą północnego wejścia do Gondoru od strony Rhovanionu. Umocnienia wzniósł Túrin II, dwudziesty trzeci namiestnik Gondoru, w Trzeciej Erze. Wyspa miała kształt wydłużony, zwężający się ku północy niczym dziób okrętu skierowany pod prąd rzeki. Nazwa Cair Andros oznacza „Okręt Długiej Pianie” i nawiązuje do wody rozbijającej się o jej północny cypel.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W czasie Wojny o Pierścień wyspa była ważnym punktem obronnym Gondoru. Została zaatakowana i zajęta przez wojska Mordoru, jednak po klęsce sił Saurona na Polach Pelennoru i ich odwrocie została ponownie odbita przez Gondorczyków.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. C

Cirith Ungol

Cirith Ungol była wąską przełęczą w Górach Cienia, stanowiących zachodnią granicę Mordoru. Jej nazwa w języku sindarińskim oznacza Przełęcz Pająka. Była to droga rzadko używana i strzeżona, prowadząca z Ithilien do wnętrza Czarnej Krainy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 2000 Trzeciej Ery Czarnoksiężnik z Angmaru, wódz Nazgûli, poprowadził tędy wojska z Mordoru przeciw Minas Ithil. Po dwuletnim oblężeniu miasto upadło i otrzymało nazwę Minas Morgul. W kolejnych stuleciach przełęcz pozostawała niemal niedostępna, gdyż w jej pobliżu mieszkała Szeloba, olbrzymia pajęczyca, która pożerała każdego śmiałka próbującego tamtędy przejść.

W roku 3019 Trzeciej Ery Frodo Baggins i Samwise Gamgee, prowadzeni przez Sméagola zwanego Gollumem, przeszli przez Cirith Ungol w drodze do Mordoru. Frodo został zaatakowany przez Szelobę, lecz Sam zdołał ją odeprzeć. Następnie hobbici pokonali straż u bram przełęczy oraz przetrwali niebezpieczeństwa Wieży Cirith Ungol. Tą drogą przedostali się do wnętrza Mordoru, kontynuując wyprawę ku Górze Przeznaczenia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. C

Cirith Gorgor

Cirith Gorgor była główną przełęczą prowadzącą do Mordoru od północnego zachodu. Jej nazwa w języku sindarińskim oznacza Przełęcz Grozy. W tym miejscu wznosiła się Czarna Brama, zwana Morannonem, oraz Wieże Zębów, które zamykały dostęp do wnętrza Czarnej Krainy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Było to najszersze i najważniejsze przejście do Mordoru, a zarazem najlepiej ufortyfikowane. Umocnienia te wzniesiono jeszcze po upadku Saurona w Drugiej Erze, aby strzec kraju przed powrotem zła, lecz gdy Sauron odzyskał moc, przejął je i uczynił z nich główną linię obrony swego królestwa.

W Drugiej Erze przełęcz została zdobyta podczas wojny Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi. W Trzeciej Erze, po zniszczeniu Jedynego Pierścienia w roku 3019, Czarna Brama i towarzyszące jej wieże runęły, a przejście zostało otwarte.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. C

Dead Marshes

Martwe Bagna były rozległym, nawiedzonym obszarem mokradeł położonym na północny zachód od gór Mordoru, między bagnami Anduiny u stóp wodospadów Rauros a równiną Dagorlad. Z biegiem Trzeciej Ery mokradła stopniowo rozszerzały się na wschód i pochłonęły część dawnego pola bitwy, na którym pod koniec Drugiej Ery stoczono wielką bitwę Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi z Sauronem. W ziemi tej spoczywały szczątki licznych ludzi i elfów poległych w walce.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 1944 Trzeciej Ery część armii Woźniców została zepchnięta na te mokradła i tam zginęła, powiększając liczbę poległych, których ciała spoczywały pod bagnami. Miejsce to budziło grozę z powodu zjawisk, jakie tam obserwowano. W mrocznych, bagiennych oczkach wody ukazywały się blade światła i twarze poległych wojowników, jakby uwięzione pod powierzchnią.

Podczas Wojny o Pierścień przez Martwe Bagna wędrowali Frodo Baggins i Sam Gamgee, prowadzeni przez Sméagola zwanego Gollumem, w drodze do Mordoru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D

Dale

Dale było starożytnym miastem i królestwem Ludzi Północy, położonym w Rhovanionie, na południe od Ereboru, u stóp Samotnej Góry. Mieszkańcy Dale należeli do Północników spokrewnionych z Edainami Pierwszej Ery. Początki miasta giną w mrokach dziejów, lecz uchodziło ono za osadę bardzo dawną.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 2770 Trzeciej Ery Dale zostało zniszczone przez smoka Smauga Złotego, który spalił miasto i zagarnął jego skarby, zajmując Erebor. Ocaleni mieszkańcy znaleźli schronienie w Esgaroth nad Długim Jeziorem. W roku 2941 Smaug został zabity przez Barda, potomka dawnych władców Dale. Po zwycięstwie w Bitwie Pięciu Armii Bard odbudował miasto i został pierwszym królem nowej linii. Wraz z odrodzeniem Królestwa pod Górą w Ereborze Dale ponownie stało się ośrodkiem handlu i rzemiosła.

W czasie Wojny o Pierścień Dale zostało zaatakowane przez Easterlingów sprzymierzonych z Sauronem. Po ciężkich walkach miasto padło, a jego mieszkańcy wycofali się do Ereboru, gdzie wspólnie z krasnoludami odparli oblężenie. Po upadku Saurona sprzymierzone siły ludzi i krasnoludów wyparły Easterlingów z ziem Dale. W Czwartej Erze Dale pozostawało zamożnym i niezależnym królestwem, utrzymującym przymierze ze Zjednoczonym Królestwem Dunedainów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D

Dagorlad

Dagorlad była rozległą, bezdrzewną równiną leżącą na północ od Czarnej Bramy Mordoru, między Ephel Dúath a Martwymi Bagnami. Jej nazwa w języku sindarin oznaczała równinę bitwy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 3434 Drugiej Ery na Dagorladzie stoczono wielką bitwę Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi z armią Saurona. Siły Gil-galada i Elendila odniosły zwycięstwo, po czym obległy Barad-dûr. Równina ta stała się miejscem pochówku wielu poległych, a z czasem część jej obszaru została wchłonięta przez rozrastające się Martwe Bagna.

W Trzeciej Erze Dagorlad było widownią kolejnych starć, zwłaszcza wojen Gondoru z Woźnicami w latach 1899 i 1944. Podczas Wojny o Pierścień armia Zachodu pod wodzą Aragorna stanęła przed Czarną Bramą na skraju Dagorladu, gdzie rozegrała się ostatnia bitwa z siłami Mordoru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D

Dol Amroth

Dol Amroth było nadmorskim miastem i portem Gondoru, położonym w lennie Belfalas. Należało do najważniejszych ośrodków południowej części królestwa. Rządzili nim książęta Dol Amroth, których godłem był biały okręt i srebrny łabędź na błękitnym polu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Tradycja łączyła początki miasta z imieniem Amrotha, króla elfów Lórien, który wedle podań mieszkał niegdyś na wzgórzu w tej okolicy. Po jego śmierci w roku 1981 Trzeciej Ery wspominano, że elfy z Lórien odpływały stąd ku Zachodowi, do Nieśmiertelnych Krain.

W czasach Wojny o Pierścień Dol Amroth pozostawało wierne Gondorowi, a jego książę Imrahil należał do najznamienitszych wodzów królestwa.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D

Druadan Forest

Las Drúadan był rozległym kompleksem leśnym położonym około trzydziestu mil na północny zachód od Minas Tirith w Gondorze. W Trzeciej Erze zamieszkiwali go Drúedainowie, zwani w języku wspólnym Dzikimi Ludźmi z Lasu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Nazwa lasu wywodzi się od określenia Drúedain. W późniejszych czasach słowo Drúadan bywało używane w znaczeniu „dziki człowiek”, co stanowiło zniekształcenie pierwotnej elfickiej nazwy ludu, który w Pierwszej Erze był sprzymierzony z Edainami.

Podczas Wojny o Pierścień Drúedainowie udzielili pomocy wojskom Gondoru, przeprowadzając je bezpieczną drogą przez las i omijając zasadzki nieprzyjaciela. Po zakończeniu wojny król Elessar nadał Las Drúadan Drúedainom na wieczne władanie i ogłosił, że nikt nie może wkraczać na jego obszar bez ich zgody.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D

Doriath

Doriath było królestwem Sindarów w Beleriandzie, założonym w czasach Gwiezdnych przez króla Thingola i królową Melianę, Maję. Położone w wielkich lasach tej krainy, z siedzibą w podziemnym pałacu Menegroth zwanym Tysiącem Jaskiń, przez wiele wieków należało do najpiękniejszych i najpotężniejszych państw elfów w Śródziemiu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Pierwszej Erze, gdy Beleriand stał się głównym polem walki między Noldorami a Morgothem w Wojnie o Silmarile, Meliana otoczyła Doriath potężnym czarem ochronnym, znanym jako Obręcz Meliany. Dzięki temu królestwo przez długi czas pozostawało niedostępne dla sług Ciemności i zyskało miano Ukrytego Królestwa.

Los Doriathu odmienił się, gdy w posiadanie Thingola wszedł jeden z Silmarilów. Spór o klejnot doprowadził do zdrady krasnoludów z Nogrodu i do śmierci króla. Po odejściu Meliany do Amanu czar ochronny przestał działać, a królestwo zostało splądrowane. Sindarowie zjednoczyli się jeszcze pod władzą Diora, wnuka Thingola, lecz ponowne roszczenia synów Fëanora do Silmarila doprowadziły do drugiego zniszczenia Menegrothu i śmierci Diora.

Po tych wydarzeniach Doriath upadło, a jego lud rozproszył się. W czasie Wojny Gniewu, która zakończyła Pierwszą Erę, Doriath wraz z pozostałymi ziemiami Beleriandu zatonęło pod wodami morza.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Geography
  2. DoT Roz. D