Trolle

Trolle były rasą potężnych i złowrogich istot, które wedle podań zostały wyhodowane przez Melkora w głębiach Angbandu w czasach Gwiezdnych. Stworzone jako przeciwieństwo Entów, były ogromne, silne i twarde jak kamień, lecz odznaczały się ograniczonym rozumem. Ich skóra była gruba i twarda niczym skała, a wzrostem przewyższały najwyższych Ludzi. Z natury były okrutne i skłonne do pożerania surowego mięsa; zabijały bez potrzeby, a zdobyte łupy gromadziły z bezrozumną chciwością.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Największą słabością trolli było światło słoneczne. Istoty te powstały w mroku i gdy promienie słońca na nie padały, zamieniały się w martwy kamień. Z tego powodu w czasach Pierwszej Ery działały głównie nocą. W Bitwie Nieprzeliczonych Łez stanowiły straż przyboczną Gothmoga, Władcy Balrogów, i walczyły z wielką zaciekłością; wielu z nich poległo z ręki Húrina, zanim sam został pojmany.

Po Wojnie Gniewu część trolli przetrwała w Śródziemiu, kryjąc się w górach i pod ziemią. W Drugiej Erze Sauron przyjął je do swej służby i uczynił jeszcze bardziej niebezpiecznymi. W Trzeciej Erze znane były różne ich odmiany, między innymi trolle kamienne, jaskiniowe i górskie. W Trollowych Wzgórzach w Eriadorze trzy trolle napadały na podróżnych, aż zostały podstępem zamienione w kamień przez Gandalfa. W Morii wielkie trolle jaskiniowe służyły orkom.

Pod koniec Trzeciej Ery Sauron wyhodował nową odmianę trolli, zwaną Olog-hai. Były to istoty silniejsze i przebieglejsze, zdolne znosić światło słoneczne tak długo, jak trwała wola Saurona. Uzbrojone w ogromne tarcze i ciężkie młoty, walczyły w Wojnie o Pierścień, między innymi na Polach Pelennoru i przed Czarną Bramą Mordoru. Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia i upadku Saurona utraciły moc, która je podtrzymywała, i zostały rozproszone oraz zgładzone.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Drzewa Valarów

Drzewa Valarów były najwspanialszymi drzewami, jakie kiedykolwiek istniały na Ardzie. W czasach Lamp Yavanna, Królowa Ziemi, wyhodowała z nasion wielkie lasy świata rosły w nich dęby, olchy, jarzębiny, jodły, buki, brzozy i ostrokrzewy, a także inne gatunki, które później zaginęły. Jednak po zniszczeniu Lamp przez Melkora i odejściu Valarów do Amanu Yavanna na wzgórzu Ezellohar w Valinorze wyśpiewała dwa Drzewa, które stały się źródłem światła dla Nieśmiertelnych Krain.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Starszym z nich był Telperion, o liściach ciemnozielonych od spodu i srebrzystych od wierzchu, obsypany kwiatami lśniącymi jak gwiazdy, z których spływała srebrna rosa. Nazywano go także Silpionem i Ninquelótë. Młodsze było Laurelin, o liściach zielonych obrzeżonych złotem i kwiatach podobnych do złotych płomieni; zwano je również Malinaldą i Culúrien. Z rytmu ich światła mierzono czas w Amanie, a blask Drzew napełniał Valinor szczęściem i mądrością.

Gdy Melkor sprzymierzył się z Ungoliantą, Drzewa zostały zniszczone, a ich światło zgasło. Z ostatnich ich owoców powstały Słońce i Księżyc: złoty owoc Laurelin stał się Anarem, a srebrny kwiat Telperiona – Isilem. Arien, duch ognia, prowadzi Słońce, a Tilion niesie Księżyc po niebie.

Na podobieństwo Telperiona Yavanna stworzyła Galathilion, Białe Drzewo Eldarów w Tirionie. Z jego potomków wywodziło się drzewo Celeborn na Tol Eressëi, a z niego Nimloth Piękna w Númenorze. Sadzonka Nimloth została ocalona przed Upadkiem Númenoru i zasadzona w Śródziemiu przez Elendila i jego synów, dając początek Białym Drzewom Gondoru. Drzewa te były znakiem łączności ludzi z Amanem oraz pamiątką światła Drzew Valarów, które raz rozświetlało świat.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Torogowie

Torogowie byli rasą ludożerczych olbrzymów o ogromnej sile, którzy pojawili się w Beleriandzie podczas wojen przeciw Morgothowi, Mrocznemu Wrogowi. Służyli jego potędze jako brutalni i bezwzględni wojownicy. Nazwa Torogowie pochodzi z języka elfów; z niej w późniejszych czasach ludzie utworzyli nazwę Trolle.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Istoty te odznaczały się wielką siłą fizyczną, lecz niewielkim rozumem. W podaniach Śródziemia często występują jako groźni napastnicy, czyhający w górach i mrocznych lasach na samotnych oraz nieostrożnych wędrowców.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Úlairi

Úlairi byli dziewięcioma Upiorami Pierścienia, zwanymi w Czarnej Mowie Nazgûlami. Niegdyś byli potężnymi królami, czarownikami i wojownikami spośród ludzi, którym Sauron wręczył dziewięć Pierścieni Władzy. Uległszy ich mocy, stopniowo popadli w niewidzialność i całkowite zniewolenie, aż stali się bezwolnymi sługami Władcy Ciemności.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po Wojnie Saurona z Elfami pojawili się jawnie w Śródziemiu jako jego najstraszliwsi wysłannicy. Siali trwogę wśród ludzi i elfów, przyczynili się do upadku królestw oraz prowadzili wojska Mordoru. W Trzeciej Erze stali się najbardziej przerażającymi sługami Saurona, a ich obecność budziła grozę nawet wśród najdzielniejszych. Ich moc trwała tak długo, jak trwała moc Jedynego Pierścienia; gdy został on zniszczony, Úlairi zginęli wraz z upadkiem swego pana.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. U

Uilos

Uilos był wiecznie kwitnącym białym kwiatem Śródziemia, którego nazwa w języku sindarińskim oznacza „biały”. Miał kształt gwiazdy i obficie porastał kurhany oraz groby dawnych królów. W języku Rohirrimów zwano go Simbelmynë, a w mowie Wspólnej Evermind. Kwiat ten był szczególnie związany z grobami królów Rohanu, gdzie kwitł przez wszystkie pory roku jako znak pamięci i czci.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. U

Urulóki

Urulóki byli ognistymi smokami, które pojawiły się w Pierwszej Erze Słońca z Jam Angbandu i należeli do wielkiej rasy smoków. Ich nazwa w języku elfów oznacza „ogniste węże”. Były to potężne i straszliwe istoty, obdarzone wielką siłą ciała i przebiegłością umysłu. Miały potężne kły i szpony, a ich oddech niósł płomień i siarkowy żar.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Pierwszym z Urulóków był Glaurung, zwany Ojcem Smoków, który stał się postrachem Elfów i Ludzi w Beleriandzie. Po nim pojawiły się inne smoki jego rodu, które rozmnożyły się i przez długie lata stanowiły jedną z największych plag Śródziemia. Były szczególnym zagrożeniem dla krasnoludów, gdyż pociągały je skarby i złoto, które gromadziły w swoich legowiskach.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. U

Urukowie

Urukowie byli potężną rasą orków, która pojawiła się w Trzeciej Erze Słońca w Mordorze. W Czarnej Mowie nazywano ich Uruk-hai, natomiast w mowie potocznej określano ich mianem Uruków. Odznaczali się wielkim wzrostem, dorównując ludziom, oraz znaczną siłą i wytrzymałością.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Posiadali wszystkie cechy właściwe orkom, lecz przewyższali je sprawnością bojową i odpornością. W odróżnieniu od wielu innych orków nie lękali się światła dziennego i mogli walczyć w pełnym słońcu. Stanowili najgroźniejszą piechotę w armiach Saurona, a w późniejszych latach Trzeciej Ery również Sarumana, który hodował własnych Uruków w Isengardzie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. U

Uruk-hai

Uruk-hai byli nową rasą orków, która pojawiła się w 2475 roku Trzeciej Ery, gdy z Mordoru wyszły pierwsze ich zastępy. W Czarnej Mowie nazwa ta oznaczała lud Uruków. Byli czarnoskórzy i silnej budowy, niemal dorównywali wzrostem ludziom, odznaczali się wielką siłą i wytrzymałością oraz nie lękali się światła dziennego. Przewyższali mniejszych orków sprawnością bojową i okrucieństwem, nosili czarne zbroje i kolczugi, władali długimi mieczami i włóczniami, a na ich tarczach widniał znak Czerwonego Oka Mordoru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Uruk-hai stanowili najgroźniejszą piechotę Saurona. Często dowodzili mniejszymi orkami lub tworzyli własne oddziały, gardząc słabszymi sługami Mordoru. W Trzeciej Erze brali udział w walkach z Gondorem i odegrali znaczącą rolę w zdobyciu oraz zniszczeniu Osgiliath, gdzie podpalili miasto i zburzyli kamienny most na Anduinie.

W późniejszych latach Trzeciej Ery również Saruman hodował własnych Uruk-hai w Isengardzie. Pod znakiem Białej Dłoni wyruszyli oni na wojnę przeciw Rohirrimom i walczyli w bitwie pod Rogatym Grodem. Po upadku Saurona i zniszczeniu Jednego Pierścienia potęga Uruk-hai załamała się. Pozbawieni woli swego pana, rozproszyli się, zostali wybici lub ukryli się w mrocznych kryjówkach, gdzie ich rasa stopniowo podupadła.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. U

Valaraukarowie

Valaraukarowie byli Maiarami należącymi pierwotnie do duchów ognia, sług Valarów. W dawnych czasach Melkor zwiódł wielu z nich i przeciągnął na swoją stronę, buntując przeciw Ilúvatarowi i Valarom. Z istot świetlistych i potężnych przemienili się w demony ognia, okryte cieniem i nienawiścią, uzbrojone w płonące bicze.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W języku quenyi zwano ich Valaraukarami, co oznacza „Demony Mocy”. W Śródziemiu byli znani pod nazwą Balrogów. Siali postrach wśród Elfów i Ludzi, a w wojnach Beleriandu stanowili najstraszliwszą straż Melkora. Ich czyny i zagłada, jaką przynosili, zajmują szczególne miejsce w dziejach Pierwszej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. V

Vardarianna

Vardarianna była jednym z wiecznie zielonych drzew podarowanych Númenorowi przez Eldarów z Tol Eressëi w początkach Drugiej Ery. Drzewo to należało do licznych darów Valarów i Elfów, którymi obdarzono Wyspę po jej wyniesieniu z morza. Sprowadzili je Teleri, zwani Elfami Morskimi, i było wysoko cenione przez Númenorejczyków ze względu na wonny zapach jego kwiatów, liści, kory i drewna. Nazwa Vardarianna oznaczała drzewo umiłowane przez Vardę, Królową Gwiazd, i wskazywała na jego związek z czcią oddawaną tej spośród Valarów, która była szczególnie umiłowana przez Eldarów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. V