Region

Region było nazwą nadawaną przez elfy ostrokrzewowi, drzewu szeroko rozpowszechnionemu w Śródziemiu, choć rzadko rosnącemu w wielkich skupiskach. Od tego drzewa wzięła nazwę część królestwa Sindarów w Beleriandzie, położona w obrębie strzeżonego Doriathu jako gęsty obszar leśny we wschodniej części tej krainy. Nazwa ta przetrwała także w Drugiej Erze w określeniu Eregion, czyli „krainy ostrokrzewu”, gdzie osiedlili się Noldorowie, a w Ost-in-Edhil elfi kowale wykuli Pierścienie Władzy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. R

Seregon

Seregon była rośliną rosnącą na Amon Rûdh w Beleriandzie, zwanym Łysą Górą, gdzie w jaskiniach wykutych w skale mieszkali ostatni krasnoludowie pomniejsi. Na skalistym szczycie nie rosło niemal nic prócz tej odpornej rośliny. Jej nazwa w języku elfów oznacza kamień krwi, ponieważ gdy zakwitała ciemnoczerwonymi kwiatami, całe wzgórze sprawiało wrażenie splamionego krwią. Obraz ten nabrał ponurego znaczenia, gdy na Amon Rûdh zostali wymordowani towarzysze Túrina Turambara, a w jaskiniach poniżej zginęli ostatni z krasnoludów pomniejszych.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. S

Armia Cieni

Podczas Wojny o Pierścień przed portem Pelargir rozegrała się bitwa, w której flota Korsarzy z Umbaru została zdobyta przez wojsko zwane Armią Cieni. Byli to Umarli z Dunharrow, duchy Ludzi Gór, którzy w Drugiej Erze złamali przysięgę złożoną Isildurowi i za to zostali przeklęci, by nie zaznać spoczynku, dopóki jej nie wypełnią.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Trzeciej Erze Aragorn, syn Arathorna, jako prawowity dziedzic Isildura, wezwał ich do spełnienia dawnej przysięgi. Umarli podążyli za nim Ścieżkami Umarłych i zeszli ku wybrzeżom, gdzie w Pelargirze rozgromili korsarzy i opanowali ich okręty. Gdy zadanie zostało wykonane, Aragorn zwolnił ich z przysięgi, a Armia Cieni zniknęła ze świata żywych.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. S

Łabędzie

W opowieści o Wielkiej Wędrówce Elfów wspomina się, iż Teleri po długim pobycie na Tol Eressëi zostali przewiezieni do Eldamaru przez Łabędzie Ulma. Maiar Ossë nauczył ich sztuki budowania wielkich okrętów zdolnych pomieścić cały ich lud. Gdy flota była gotowa, z Zachodu przybyły potężne, śnieżnobiałe łabędzie, które krążyły wokół statków, a następnie za pomocą długich lin pociągnęły je ku brzegom Amanu. Były to ptaki ogromne i silne, niemal dorównujące potęgą Orłom Manwego.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po doprowadzeniu Telerich do Eldamaru łabędzie odpłynęły, lecz dar, jaki pozostawiły, trwał nadal. W sercach elfów zrodziła się wiedza o wiatrach i prądach morskich oraz mistrzostwo w żegludze. Od tej pory Teleri, zwani także Elfami Morskimi, wsławili się jako najznakomitsi budowniczowie okrętów w Ardzie. W miejscu, gdzie przybiły ich statki, założyli miasto Alqualondë, Przystań Łabędzi, a ich okręty kształtem i ozdobą nawiązywały do postaci tych ptaków, z dziobami ze złota i czarnego kamienia oraz skrzydłami białymi jak morska piana.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. S

Pająki

Wśród najohydniejszych istot, które zamieszkiwały Ardę, były Olbrzymie Pająki, pełne zazdrości, chciwości i trucizny. Najpotężniejszą z nich była Ungolianta, duch Mai, który pojawił się na Świecie przed powstaniem Drzew Valarów. Zamieszkiwała pustkowia Avathar, między Górami Pelóri a morzem Południa, przez długi czas żyjąc w samotności. Ungolianta była potworną, przerażającą istotą, z siecią ciemności, zwaną Nieświatłem, której nawet oczy Manwego nie mogły przeniknąć. Podczas gdy Melkor przybył z nią do Valinoru, by zniszczyć Drzewa Valarów, Ungolianta, pożerając ich Światło, próbowała zabić samego Melkora. Dopiero przybycie Balrogów uratowało Władcę Ciemności. Po tym wydarzeniu, Ungolianta udała się do Beleriandu, gdzie mieszkała w Nan Dungortheb, „dolinie straszliwej śmierci”, w której rozmnażały się jej potomkowie. Choć nie tak silne jak ona, te Pająki były równie groźne, a ich rozmnożenie w Beleriandzie uczyniło dolinę niebezpiecznym miejscem. Po wojnie z Angbandem i Wojnie Gniewu, Ungolianta udała się na południe, by kontynuować swoje żarłoczne łowy, ostatecznie pochłaniając siebie w pustynnych krainach Południa. W Nan Dungortheb jej potomkowie, w tym Szeloba, przekroczyli Góry Błękitne i zamieszkali w Górach Cienia, skąd ich potomstwo rozprzestrzeniło się na Mroczną Puszczę. W Trzeciej Erze Słońca, Szeloba żyła w Cirith Ungol, „Przełęczy Pajęczej”, gdzie zbudowała swoje królestwo. Szeloba była ogromnym, czarnym pająkiem o długich, stalowych kolcach i twardej skórze, żywiąc się każdym, kto próbował przejść przez przełęcz. Używała swoich czarnych sieci, by otaczać i pożerać swoje ofiary. Dopiero Samwise Gamgee, najmniejszy z rywali, odważył się stanąć przeciwko niej. Po walce z hobbitem, Szeloba została zabita, gdy Sam wyrwał jej oko i zadał śmiertelną ranę jej elfickim ostrzem. Wraz z jej śmiercią, Pająki z Gór Cienia i Mrocznej Puszczy zostały ostatecznie pokonane, a ich siła wygasła.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. S

Taniquelassë

Taniquelassë było jednym z wiecznie zielonych drzew przywiezionych przez Eldarów z Tol Eressëi do Númenoru jako dar i znak przyjaźni. Jego kwiaty, liście i kora odznaczały się słodkim zapachem i były wysoko cenione przez Númenorejczyków. Nazwa drzewa wskazuje na związek z Taniquetilem, Świętą Górą Manwego w Amanie, i oznacza liść Taniquetilu, co sugeruje, że jego pierwotne miejsce wzrostu znajdowało się na zboczach tej góry.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Tasariony

Wśród najstarszych drzew Ardy znajdowały się tasariony, nazwane tak przez pierwszych Elfów. Wraz z innymi rodzajami drzew pojawiły się na Świecie w Wiekach Lamp z woli Yavanny, Królowej Ziemi. Były to drzewa silne i długowieczne, najchętniej rosnące w pobliżu wód, ruin, bagien i strumieni. W Wiekach Gwiazd największy las tych drzew w Śródziemiu znajdował się w Nan-tasarionie w Beleriandzie. Las ten został zniszczony wraz z zatonięciem Beleriandu pod koniec Pierwszej Ery, jednak sam gatunek przetrwał późniejsze przemiany Świata. Tasariony są drzewami, które w późniejszych czasach Ludzie nazywali wierzbami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Drozdy

Drozdami nazywano ptaki żyjące w Ereborze, które w Trzeciej Erze pozostawały w przyjaznych stosunkach z Ludźmi i Krasnoludami z Dale oraz z Miasta nad Jeziorem. Według przekazów zawartych w Czerwonej Księdze Marchii Zachodniej istniały wówczas ptaki władające językami znanymi Elfom, Krasnoludom i Ludziom. Drozdy z Ereboru miały szczególny sojusz z mieszkańcami tych ziem i bywały wykorzystywane jako posłańcy. Niektórzy Ludzie z Dale i z Esgaroth rozumieli ich mowę, natomiast same drozdy pojmowały Westron, choć krasnoludy nie rozumiały ich szybkiej mowy. Ptaki te słynęły z długowieczności. Jeden z bardzo starych drozdów przyniósł wieść Bardowi Łucznikowi o słabym miejscu Smauga, co umożliwiło zgładzenie smoka Ereboru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. T

Tinúviel

Tinúviel było jednym z imion nadawanych słowikowi, ptakowi szczególnie umiłowanemu w pieśniach Elfów, ponieważ śpiewał w świetle gwiazd. W językach elfickich nosił także imiona Dúlin, Tindómerel i Lómelindë. Najsłynniejsze znaczenie imienia Tinúviel, które znaczy „Córka Zmierzchu”, wiąże się z Lúthien, córką Thingola, króla Doriathu, i Meliany Mai. Lúthien, zwana Tinúviel, była jedynym dzieckiem zrodzonym z Elfa i Mai w Kręgach Świata, a jej uroda i śpiew przewyższały wszystko, co widziano wśród Eldarów. Pieśń o Leithian opowiada o mocy jej śpiewu oraz o jej miłości do Berena, syna Barahira. Poślubiwszy śmiertelnika, wybrała los ludzi i stała się śmiertelna, odchodząc ze świata przed końcem Pierwszej Ery. W Trzeciej Erze imię Tinúviel nosiła także Arwena, córka Elronda Półelfa, której piękno i los przypominały dzieje Lúthien, gdyż również poślubiła śmiertelnika i wybrała śmiertelne życie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. T

Tindómerel

Tindómerel było jednym z elfickich imion słowika, ptaka szczególnie umiłowanego przez Eldarów ze względu na jego śpiew w świetle gwiazd. Imię to znaczy „Córka Zmierzchu”. W innych językach elfickich słowik nazywany był także Tinúviel, „Dziewica Zmierzchu”, a jego pieśń zajmowała ważne miejsce w opowieściach i legendach, zwłaszcza tych związanych z Doriathem i Melianą. Słowik uchodził za najpiękniejszego z ptaków śpiewających Ardy, a jego głos stał się symbolem zmierzchu i gwiezdnej ciszy, którą Elfy szczególnie czciły.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. T