Hobgobliny

Hobgobliny było określeniem odnoszonym do najpotężniejszych spośród orków, które w mowie ludzi bywały nazywane goblinami. W dawnych czasach Śródziemia istniało wiele odmian orków, a najgroźniejszymi z nich byli Uruk-hai, istoty wzrostu człowieka, obdarzone wielką siłą i wytrzymałością. Byli oni równie nikczemni jak mniejsze plemiona orków, lecz przewyższali je mocą i nie lękali się światła dnia. Często stanowili przywódców pomniejszych goblinów i tworzyli elitarne oddziały w większych armiach. W języku potocznym bywali nazywani Wielkimi Goblinami lub Hobgoblinami, choć w starożytności potrafili szerzyć znacznie większe zło, niż czynili to w późniejszych czasach.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. H

Kraken

Kraken, utożsamiany ze Strażnikiem w Wodzie, był jedną z bezimiennych istot, które wedle dawnych podań miały zostać wyhodowane przez Melkora w mrokach Utumno jeszcze przed ponownym rozpaleniem Gwiazd przez Vardę. Stworzenia te, zrodzone w Czasie Ciemności, przetrwały upadek swego pana i w kolejnych Wiekach stały się postrachem zarówno lądów, jak i głębin morskich. Niektóre z nich miały zapaść w długi sen pod bezdennymi wodami i trwać tam aż do Trzeciej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Jedna z takich istot zamieszkała w wodach u Zachodniej Bramy Morii. Po zniszczeniu krasnoludzkiego królestwa przez Balroga w podziemiach Khazad-dûm, w korycie rzeki Sirannon wzniesiono zaporę, wskutek czego powstało ciemne, nieruchome jezioro przed Drzwiami Durina. W jego głębinach osiadł potwór o licznych, długich mackach, o śliskim, lśniącym ciele, budzący grozę samym swym widokiem i odorem. W Księdze Mazarbul nazwano go Strażnikiem w Wodzie.

W roku 3019 Trzeciej Ery, podczas Wyprawy po Pierścień, Drużyna Pierścienia została napadnięta przez tę istotę, gdy próbowała wejść do Morii przez Zachodnią Bramę. Potwór pochwycił Froda i usiłował wciągnąć go do wody, lecz dzięki wysiłkowi towarzyszy hobbit został uwolniony, a Drużyna schroniła się w podziemiach. Wkrótce potem wejście zostało zatarasowane zawaliskiem, odcinając drogę odwrotu i pozostawiając dalszy los Strażnika w Wodzie nieznanym.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. K

Kirinki

Kirinki był niewielkim ptakiem żyjącym w Númenorze. Opisywano go jako stworzenie wielkości strzyżyka, o jaskrawym, szkarłatnym upierzeniu, które wyróżniało go pośród innych ptaków wyspy. Słynął z pięknego, przenikliwego śpiewu o wysokim tonie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Ptak ten należał do osobliwości przyrody Númenoru i wspominany jest w opisach bogactwa i różnorodności życia na tej wyspie przed jej zagładą.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. K

Królewski Liść

Królewski Liść, w sindarińskim zwany Athelas, był wonnym zielem przywiezionym do Śródziemia przez Númenorejczyków po ich przybyciu z Zachodu. W późniejszych czasach rósł dziko w wielu miejscach dawnego Arnoru i Gondoru, zwłaszcza w pobliżu dawnych siedzib Dúnedainów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W mowie pospolitej uchodził za zwykłe zioło o przyjemnym zapachu, używane na bóle głowy i drobne dolegliwości. Jednak w tradycji ludzi Zachodu przechowało się przekonanie, że posiada szczególne właściwości lecznicze, które objawiają się w pełni jedynie w rękach prawowitego króla. Z tego powodu nadano mu nazwę Królewski Liść, wiążąc jego działanie z dawną mocą królów Númenoru.

W czasie Wojny o Pierścień właściwości Athelasu zostały przypomniane, gdy Aragorn, jako dziedzic Isildura, użył tego ziela do leczenia rannych i dotkniętych Czarnym Oddechem w Minas Tirith, czym potwierdził swoje królewskie powołanie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. K

Woły Araw

Woły Araw były legendarną rasą dzikich białych wołów zamieszkujących okolice Morza Rhûn w Śródziemiu. Nazwa ta wywodziła się od imienia Araw, którym Sindarowie określali Oromëgo, jednego z Valarów, zwanego Łowcą. Wedle dawnych podań to właśnie Oromë sprowadził do Śródziemia wiele zwierząt leśnych i polnych, a wśród nich także te potężne woły o długich, szeroko rozłożystych rogach.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Rogi Wołów Araw były wysoko cenione przez ludzi ze względu na swoją wielkość i wytrzymałość. W Gondorze jeden z takich rogów został oprawiony w srebro i przerobiony na róg myśliwski przez Vorondila Łowcę, pierwszego z Rządzących Namiestników. Przedmiot ten stał się rodową pamiątką jego rodu i był znany jako Róg Namiestników.

Róg ten przetrwał przez wiele pokoleń aż do czasu Wojny o Pierścień, kiedy został rozbity, a jego odłamki złożono w grobie Boromira, syna Namiestnika Denethora II.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. K

Kelvar

Kelvar w mowie Valarów było nazwą nadawaną istotom żywym, które poruszały się po świecie przed przebudzeniem Elfów i pojawieniem się ludzi. W odróżnieniu od Olvarów, czyli roślin i wszelkich bytów zakorzenionych w ziemi, nazwa Kelvar obejmowała ‘zwierzęta, żywe stworzenia, które się poruszają’

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Wedle przekazów związanych z dziełem stworzenia Ardy, podział na Kelvarów i Olvarów istniał już w zamysłach Valarów. Kelvarowie otrzymali szybkość i zmysły pozwalające im unikać niebezpieczeństw oraz przystosowywać się do zmiennych warunków świata. Olvarowie natomiast zostali powierzeni szczególnej opiece i czuwaniu wyższych mocy, zwłaszcza Yavanny, która troszczyła się o wszystko, co wzrasta z ziemi.

Rozróżnienie to miało znaczenie w dawnych rozważaniach o naturze stworzenia i porządku świata, zanim jeszcze pojawiły się Dzieci Ilúvatara i objęły w posiadanie Śródziemie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. K

Laurinquë

Laurinquë było drzewem rosnącym w Hyarrostarze, południowo-zachodniej krainie Númenoru. Słynęło z obfitych, złocistych kwiatów, które zwisały w długich gronach i uchodziły za jedne z najpiękniejszych na całej wyspie. Drzewo to stanowiło charakterystyczny element krajobrazu tych żyznych ziem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Drewno laurinquë było wysoko cenione przez Númenorejczyków, zwłaszcza przez żeglarzy i władców morskich, gdyż odznaczało się trwałością i przydatnością w budowie okrętów. W czasach potęgi Númenoru wykorzystywano je do wznoszenia statków, które przemierzały Wielkie Morze. Po zagładzie wyspy drzewo to nie występowało już w dawnym bogactwie, jakie znano w Drugiej Erze.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. L

Lairelossë

Lairelossë było wonnym, wiecznie zielonym drzewem rosnącym w Númenorze, szczególnie w zachodniej krainie Andustar. Jego nazwa oznacza letni śnieg i odnosi się do obfitych, jasnych kwiatów, które w czasie kwitnienia pokrywały gałęzie niczym biały puch.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Drzewo to rosło w Nísimaldarze, zwanej Krainą Pachnących Drzew, gdzie rozciągały się gęste, wonne lasy. Lairelossë miało pochodzić z Tol Eressëi, skąd zostało przywiezione do Númenoru przez elfy morskie w czasach przyjaźni między Eldarami a ludźmi Zachodu.

Po zagładzie Númenoru drzewo to nie przetrwało w dawnym kształcie w Śródziemiu, a wspomnienie o nim zachowało się jedynie w przekazach o bogactwie i pięknie utraconej wyspy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. L

Lómelindi

Lómelindi było w języku elfów określeniem ptaków zwanych przez ludzi słowikami. Nazwa ta znaczy śpiewakówi zmierzchu i odnosi się do ich pieśni rozbrzmiewającej o zmroku i w nocnej ciszy. Elfy używały także imienia Tinúviel, które stało się jednym z poetyckich określeń tych ptaków.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W tradycji Eldarów lómelindi uchodziły za najpiękniejsze spośród śpiewających ptaków Ardy. Ich głos przywoływano w pieśniach i opowieściach, a śpiew najznamienitszych elfickich kobiet porównywano do melodii słowika. W przekazach wspomina się, że głosy Meliany, Lúthien oraz Arweny miały czystość i słodycz podobną do pieśni lómelindi, co podkreślało ich niezwykłe piękno i duchową moc.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. L

Lissuin

Lissuin był wonnym kwiatem, który wedle tradycji miał zostać przyniesiony do krain śmiertelników przez Wysokie Elfy z Eldamaru. W opowieściach o Númenorze wspomina się, że elfy z Tol Eressëi przywiozły na wyspę zarówno lissuin, ceniony za słodki zapach, jak i złoty kwiat gwiazdy zwany elanor, podziwiany dla swej barwy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Oba te kwiaty stały się ozdobą uroczystości w Númenorze. Lissuin ze względu na woń, a elanor z powodu złocistego koloru były splatane w girlandy i wieńce noszone podczas wesel i świąt. W ten sposób zachowywano pamięć o darach Eldarów oraz o dawnych więzach łączących Númenorejczyków z Nieśmiertelnymi Krainami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. L