Olbrzymy

W Śródziemiu wspominano o różnych istotach olbrzymich rozmiarów. Do najdawniejszych należeli Entowie, zwani Pasterzami Drzew, którzy przebudzili się w czasach Gwiezdnego Światła. Byli obdarzeni wielką siłą i mądrością oraz strzegli lasów Ardy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W późniejszych wiekach pojawiły się istoty o olbrzymiej posturze, oddane służbie Mrocznej Mocy, takie jak trolle oraz olog-hai. Służyły one Morgothowi, a następnie Sauronowi, i czyniły dzikie krainy niebezpiecznymi dla wędrowców.

W opowieściach hobbitów pojawiały się także wzmianki o kamiennych olbrzymach zamieszkujących okolice Wysokich Przełęczy w Górach Mglistych, którym przypisywano rzucanie głazami podczas burz. Ich natura i pochodzenie nie zostały jednak bliżej wyjaśnione w kronikach Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Gaurhoth

Gaurhoth była nazwą nadaną przez elfy wilkołakom pozostającym na służbie Saurona w Pierwszej Erze Słońca. W języku sindarińskim oznaczała Wilczą Hordę. Były to złe duchy przybierające postać wilków, które Sauron zgromadził i uczynił z nich groźną armię w wojnach Beleriandu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Za pomocą wilkołaków Sauron zdobył i przez pewien czas utrzymywał elficką twierdzę na wyspie na rzece Sirion. Od tej pory miejsce to nosiło nazwę Tol-in-Gaurhoth, co znaczy Wyspa Wilkołaków.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Gobliny

Gobliny to nazwa używana w mowie potocznej na określenie Orków, istot zrodzonych i wychowanych w służbie Ciemności. W dawnych czasach posługiwano się przede wszystkim nazwą Orkowie. Były to stworzenia o czarnej krwi, czerwonych oczach i naturze przepełnionej nienawiścią.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W minionych epokach Orkowie stanowili liczne i zorganizowane zastępy, wykorzystywane do realizacji planów tyranii Morgotha, a później Saurona. W późniejszych czasach ich działalność często ograniczała się do rozbojów i napaści, jednak nadal pozostawali niebezpieczni i zdolni do okrucieństwa.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Glamhoth

Glamhoth to sindarińska nazwa nadana orkom przez Szare Elfy w Epoce Gwiezdnego Blasku, gdy po raz pierwszy wkroczyły one do Beleriandu. Sindarowie nie znali wówczas natury ani pochodzenia tych istot, dostrzegali jednak ich wrogość i zło. Nazwali je Glamhoth, co oznacza „hałaśliwa horda”, z powodu krzyków bojowych oraz zgiełku żelaznych zbroi i oręża, które towarzyszyły ich najazdom.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Gorgûn

Gorgûn było określeniem używanym przez Wosów z Lasu Drúadan na orków. Wosowie, zamieszkujący lasy u podnóża Gór Białych, nazywali tym mianem złowrogą rasę, która pojawiła się w Śródziemiu i siała spustoszenie wśród wolnych ludów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Gorcrows

Gorcrowy były według hobbickiego folkloru złowrogimi ptakami zamieszkującymi bagna, na których przebywały istoty zwane Mewlipsami. Uważano je za padlinożerne ptaki żywiące się szczątkami ofiar pozostawionych przez owe upiorne stworzenia. W opowieściach niziołków Gorcrowy należały do ponurych i nieczystych mieszkańców nawiedzonych mokradeł, których niewielu śmiałków odważało się odwiedzać.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. G

Półorkowie

Półorkowie byli istotami powstałymi w Trzeciej Erze wskutek czarów Sarumana w Isengardzie, gdzie doszło do zmieszania krwi ludzi i orków. Wielu z nich wywodziło się spośród Dunlendingów, którzy przybyli pod sztandary Białej Dłoni, i należeli do najsilniejszych oraz najbardziej bezwzględnych sług Sarumana. Odznaczali się postawą rosłych ludzi, lecz ich rysy i spojrzenie zdradzały domieszkę orczej natury.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Półorkowie walczyli w wojnie przeciwko Rohanie i brali udział w bitwie pod Rogatym Grodem. Wielu zginęło pod murami twierdzy lub w lesie Huornów, który pochłonął uciekających napastników. Część z nich ocalała i towarzyszyła Sarumanowi po jego klęsce, podążając za nim na północ aż do Shire, gdzie służyli mu do czasu jego ostatecznego upadku.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. H

Huornowie

Huornowie byli istotami leśnymi spokrewnionymi z Entami, wywodzącymi się z najdawniejszych czasów Ardy. Drzewa Wielkich Lasów wyrosły z nasion zasianych przez Yavannę w Wiekach Lamp, a gdy w Wiekach Gwiazd pojawiły się inne rasy zagrażające puszczom, powstali Entowie, Pasterze Drzew. Z biegiem wieków niektórzy Entowie upodobnili się do drzew, a niektóre pradawne drzewa stały się bardziej podobne do Entów, nabierając ruchliwości i częściowego rozumu. Z tych dawnych istot wykształciła się odrębna rasa zwana Huornami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Trzeciej Erze Huornowie trwali w głębiach wielkich borów, stojąc nieruchomo jak sękate, ciemne drzewa. Byli jednak czujni i zdolni do nagłego ruchu. Rozgniewani potrafili przemieszczać się szybko i bezszelestnie, jakby spowici cieniem, i spadać na wrogów z niszczycielską siłą. W czasie Wojny o Pierścień wyszli z Fangornu wraz z Entami przeciw Isengardowi, a pod Rogatym Grodem przyczynili się do zagłady orków Sarumana.

Huornowie byli dzicy i niebezpieczni dla wszystkich, którzy nie znajdowali się pod opieką Entów. Żywili głęboką nieufność wobec istot kroczących na dwóch nogach i potrafili długo pielęgnować urazę. Wśród podobnych im duchów drzew wspominany jest także Stary Las nad rzeką Withywindle, gdzie mieszkał Człowiek Wierzba, zwany Starcem Wierzbą. Był on świadomym duchem drzewa, który za pomocą pieśni zwodził wędrowców i więził ich w swych konarach, strzegąc resztek dawnej puszczy przed dalszymi najazdami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. H

Hummerhorny

Hummerhorny były, według hobbickiej rymowanki, rasą skrzydlatych owadów, które miały stoczyć bitwę z rycerzem. Przekaz ten nie pozwala ustalić, czy owady te były istotami niezwykle wielkich rozmiarów, czy też rycerz należał do jakiegoś drobnego ludu, ani czy cała opowieść stanowiła jedynie wytwór hobbickiego humoru i fantazji. Wzmianka o Hummerhornach zachowała się wyłącznie w tradycji ludowej hobbitów i nie znajduje potwierdzenia w innych źródłach.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. H

Konie

Powstanie koni nie zostało opisane w dziejach Ardy, lecz wiadomo, że Nahar, rumak Oromego Łowcy, był pierwszym z tej rasy, który pojawił się na Świecie. Wszystkie konie zachowały jego postać, lecz on sam był najpotężniejszy i najpiękniejszy spośród nich. Jego kopyta były złote, sierść za dnia biała, a w nocy srebrzysta. Nahar przemierzał ziemię z szybkością dorównującą lotowi orła.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Elfy i ludzie hodowali konie według własnych potrzeb, a za najszlachetniejsze uchodziły te, które wywodziły się od Nahara. Należały do nich konie elfów z Eldamaru oraz Mearasowie z Rhovanionu. Były przeważnie białe lub srebrzystoszare, długowieczne i niezwykle wytrzymałe, a ponadto rozumiały mowę elfów i ludzi. Wśród koni Wysokich Elfów najsłynniejszy był Rochallor, rumak bojowy Fingolfina, na którym Najwyższy Król Noldorów wyruszył do pojedynku z Morgothem u bram Angbandu.

W Trzeciej Erze najszlachetniejszymi końmi Śródziemia były Mearasowie. W dwudziestym szóstym stuleciu Ery Eorl Młody ujarzmił tę rasę, a przez wiele pokoleń jedynie król Marki i jego synowie mogli na nich jeździć. W różnych krainach Śródziemia istniały także inne rasy koni, używane przez ludzi i inne ludy zarówno do pracy, jak i do wojny. Wojownicy z Rhûnu i Haradu przybywali konno lub w rydwanach zaprzężonych w konie.

Szczególną grozę budziły wierzchowce Upiorów Pierścienia, a jeszcze straszliwsze były konie uprowadzone do Mordoru. Orkowie wykradali rumaki Rohirrimów i prowadzili je do Saurona, który wypaczał ich naturę dla własnych celów. Jednym z takich stworzeń był koń Rzecznika Saurona z Barad-dûr, czarny i ogromny, o głowie podobnej do czaszki, z nozdrzy i oczu którego zdawał się buchać czerwony ogień.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. H