Mallos

Mallos było nazwą używaną przez Szare Elfy na określenie kwiatów rosnących na polach Lebenninu, w pobliżu delty Anduiny. Nazwa ta znaczy Złoty Śnieg i odnosi się do obfitych, złocistych kwiatów, które pokrywały łąki niczym jasny kobierzec.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Kwiaty mallos uchodziły za niezwykle piękne i wedle podań nie więdły łatwo, zachowując świeżość przez długi czas. W pieśniach elfów porównywano je do złotych dzwonków, których blask i kształt przywodziły na myśl tęsknotę za Morzem Zachodnim oraz wezwanie ku brzegom Amanu.

Obecność mallos w Lebenninie stanowiła jeden z elementów łączących tę krainę z dawnymi wspomnieniami elfów o Zachodzie i o świetle, które nie przemija.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. M

Mallorn

Mallorn było nazwą drzew rosnących w Lothlórien, zwanym Złotym Lasem, położonej na wschód od Gór Mglistych, nad Srebrzystą Żyłą. Drzewa te należały do najwspanialszych w Śródziemiu. Miały gładką, srebrzystą korę oraz liście, które jesienią przybierały złoty odcień i opadały dopiero na wiosnę, gdy pojawiały się nowe, a w czasie kwitnienia zdobiły je złociste kwiaty.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Trzeciej Erze Lothlórien stało się królestwem Galadhrimów, ludu elfów rządzonego przez Celeborna i Galadrielę. Dzięki ich mocy i czujności las był bezpiecznym schronieniem przed złem, a mallorny rosły tam w niezwykłej obfitości, jakiej nie widziano nigdzie indziej w Śródziemiu. Wśród konarów tych drzew Galadhrimowie budowali swoje siedziby zwane fletami, umieszczone wysoko nad ziemią, gdzie pnie rozdzielały się na potężne gałęzie.

Najwyższym miejscem w królestwie było Caras Galadhon, gdzie wśród największych mallornów wznosiła się siedziba władców. W Lothlórien nie ścinano drzew ani nie niszczono ich bez potrzeby, a życie elfów było z nimi ściśle związane. Złoty blask mallornów stał się znakiem tej krainy i symbolem elfiej potęgi oraz piękna w późnych latach Trzeciej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. M

Mearasowie

Mearasowie byli najszlachetniejszą rasą koni w Rohanie i uchodzili za potomków Nahara, białego rumaka Oromego. W języku Rohirrimów ich imię oznaczało książęta koni. Były to zwierzęta białe lub srebrzystosiwe, niezwykle szybkie, wytrzymałe i długowieczne. Przypisywano im także wielką bystrość i zdolność rozumienia mowy ludzkiej.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Wedle podań pierwszy z Mearasów pojawił się wśród przodków Rohirrimów w dwudziestym szóstym wieku Trzeciej Ery. Koń ten zrzucił i zabił Léoda, władcę Éothéodów, przez co nazwano go Zabójcą Człowieka. Syn Léoda, Eorl Młody, zdołał jednak poskromić zwierzę i nadał mu imię Felaróf. Od niego wywodziła się linia Mearasów, które pozwalały się dosiadać jedynie królom i książętom z rodu Eorla.

W Wojnie o Pierścień Mearasowie odegrali znaczącą rolę. Śnieżnogrzywy niósł króla Théodena w bitwach pod Helmowym Jarem i na Polach Pelennoru, gdzie poległ wraz ze swoim panem. Najsławniejszym z Mearasów był jednak Cienistogrzywy, który poniósł Gandalfa. Choć nie należał do rodu Eorla, czarodziej zyskał jego zaufanie. Cienistogrzywy wykazał się odwagą w obliczu Nazgûli, niósł Gandalfa do Minas Tirith w czasie oblężenia oraz wyruszył z nim pod Czarną Bramę Mordoru. Dzięki swej sile i wierności zapisał się w dziejach Rohanu jako najznakomitszy spośród książąt koni.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. M

Mewlipsy

Mewlipsy były istotami wspominanymi w podaniach hobbitów jako złowrogie duchy zamieszkujące odległe, podmokłe krainy. Wedle opowieści miały osiedlać się na cuchnących, wilgotnych bagnach, z dala od uczęszczanych szlaków, i czyhać na nieostrożnych podróżnych.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W wyobrażeniach hobbickich przypominały upiory z kurhanów, choć ich siedziby miały znajdować się nie w grobowcach, lecz w mrocznych mokradłach. Przypisywano im skłonność do napadania na wędrowców, a nawet ludożerstwo, co czyniło je postrachem w dziecięcych opowieściach.

Nie ma jednak pewnych świadectw potwierdzających ich istnienie, a przekazy o mewlipsach mają charakter legendarny i należą do tradycji ustnej hobbitów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. M

Mûmakile

Mûmakile były ogromnymi zwierzętami zamieszkującymi południowe krainy Haradu w Trzeciej Erze. Uważano je za przodków słoni, choć przewyższały je znacznie rozmiarami i siłą. W mowie hobbitów i ludzi Północy nazywano je także olifantami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W czasie Wojny o Pierścień wojownicy Haradu przyprowadzili mùmakile do walki po stronie Saurona. Zwierzęta te nosiły bogate uprzęże, ozdobione czerwonymi tkaninami i metalowymi okuciami, a na ich grzbietach wznoszono wieże bojowe, z których łucznicy i włócznicy razili przeciwników. Ich siła była ogromna; tratowały wrogów, rozbijały szyki i budziły grozę wśród koni, które nie chciały się do nich zbliżać.

Mùmakile były niemal niewrażliwe na zwykłą broń. Strzały i włócznie rzadko czyniły im poważną krzywdę, chyba że trafiono w oczy. Oślepione wpadały w szał i niszczyły wszystko wokół siebie, niekiedy zarówno wrogów, jak i własnych panów. W bitwie na Polach Pelennoru stanowiły jedną z najpotężniejszych broni wojsk Haradu, lecz mimo swej siły nie zdołały odwrócić losów wojny.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. M

Nazgûle

Nazgûle, w Czarnej Mowie zwani Upiorami Pierścienia, byli dziewięcioma najpotężniejszymi sługami Saurona. Pojawili się w dwudziestym trzecim wieku Drugiej Ery, gdy dziewięciu władców i czarodziejów spośród Ludzi przyjęło od Saurona Pierścienie Władzy. Pierścienie te należały do dziewięciu spośród dziewiętnastu Pierścieni wykutych w Eregionie przez Celebrimbora i elfich kowali. Z czasem ich powiernicy ulegli mocy Jedynego Pierścienia, który Sauron wykuł w Orodruinie, i popadli w całkowitą zależność od jego woli.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Dzięki mocy Pierścieni żyli długo, lecz stopniowo ich ciała wyblakły, aż stali się niewidzialnymi widmami, całkowicie poddanymi Władcy Ciemności. Nosili czarne płaszcze, hełmy i kolczugi, a pod nimi kryły się szare szaty śmierci; ich postacie były niewidzialne, a w miejscu twarzy widywano jedynie blask oczu lub czerwony płomień gniewu. Posługiwali się mieczami i zatrutymi sztyletami, a ich Czarny Oddech niósł rozpacz i grozę. Przez długi czas jeździli na czarnych koniach, później zaś dosiadali skrzydlatych bestii, starożytnych stworzeń wyhodowanych niegdyś przez Melkora.

Po upadku Saurona pod koniec Drugiej Ery i odcięciu Jedynego Pierścienia przez Isildura Nazgûle utracili moc i zniknęli w cieniu. Powrócili jednak w Trzeciej Erze, gdy Sauron odzyskał siły. Najpotężniejszym z nich był Czarnoksiężnik z Angmaru, który zniszczył Królestwo Arnoru, a później zdobył Minas Ithil, przemianowane na Minas Morgul, i przez długie lata prowadził wojnę przeciw Gondorowi.

W czasie Wojny o Pierścień Nazgûle zostali wysłani, by odnaleźć Jedyny Pierścień. Ścigali Froda Bagginsa aż do Brodu na Bruinen, gdzie zostali odparci przez moce Rivendell. W bitwie na Polach Pelennoru Czarnoksiężnik został zgładzony przez Éowinę z Rohanu i Meriadoka Brandybucka. Ośmiu pozostałych poległo w chwili zniszczenia Jedynego Pierścienia w Orodruinie, gdy wraz z upadkiem Barad-dûr i klęską Saurona ich moc ostatecznie przeminęła.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. N

Nessamelda

Nessamelda była jednym z pachnących, wiecznie zielonych drzew przywiezionych do Númenoru w Drugiej Erze przez Elfy Morskie z Tol Eressëi. Jej nazwa oznaczała „umiłowaną przez Nessę” i odnosiła się do Valiery Nessy, zwanej Tańczącą, siostry Oromego.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Drzewo to rosło szczególnie licznie w zachodniej części Númenoru, w krainie zwanej Nísimaldar, czyli Krainie Pachnących Drzew. Nessamelda należała do roślin cenionych za swą woń i piękno, stanowiąc część bogactwa i ogrodowej kultury wyspy Daru Ludzi.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. N

Niphredil

Niphredil był białym kwiatem zwanym Gwiazdą Ziemi. Według przekazów pojawił się w lasach Neldoreth w Beleriandzie w czasie narodzin Luthien, córki Thingola, króla Sindarów, i Meliany z rodu Majarów. Kwiat ten miał zakwitnąć, aby powitać jej przyjście na świat, i odtąd pozostawał znakiem pamięci o najpiękniejszej z córek Ardy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po zatonięciu Beleriandu Niphredil przetrwał w innych krainach elfów. W Trzeciej Erze rósł w Lothlórien, gdzie rozkwitał obok złotego kwiatu elanor. W czasach Wojny o Pierścień białe i złote kwiaty porastały trawniki i polany Złotego Lasu.

W Czwartej Erze Niphredil wiązano także z losem Arwena Undómiel, która w Lothlórien przysięgła wierność Aragornowi, synowi Arathorna, i tam również, po jego śmierci, wybrała kres swego życia. Kwiaty Niphredil i elanor stały się w pieśniach i opowieściach symbolem pamięci o miłości Lúthien i Arweny oraz o przemijającym pięknie Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. N

Neldoreth

Neldoreth była nazwą nadawaną przez elfy bukom rosnącym w Beleriandzie, a także określeniem lasu Taur-na-Neldor, który uchodził za jeden z najpiękniejszych borów tej krainy. Drzewa te odznaczały się smukłymi pniami i rozłożystymi koronami, a ich piękno stało się wzorem dla rzeźb i zdobień w Menegroth, Tysiącu Jaskiń, podziemnej siedzibie króla Thingola.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W wyobrażeniach elfów Neldoreth przywodziła na myśl Laurelin, Złote Drzewo Valarów, którego światło niegdyś rozjaśniało Valinor. Najsłynniejszym z buków Doriathu był trójpienny Hírilorn. W jego konarach wzniesiono strzeżone mieszkanie Lúthien, córki Thingola i Meliany, gdzie przebywała ona przed wyruszeniem na Poszukiwanie Silmarila.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  2. DoT Roz. N

Olvar

Olvar to słowo w języku quenya nazwające ‘rzeczy rosnące i zapuszczające korzenie w ziemi’. Obejmują one zarówno wielkie drzewa leśne, jak i najmniejsze rośliny i porosty. W przeciwieństwie do zwierząt nie mogą się poruszać ani uciekać przed zagrożeniem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Muzyce Ainurów zawarta była zapowiedź, że zanim pojawią się Dzieci Ilúvatara, nadejdą duchy przeznaczone do opieki nad roślinami Ardy. Z troski o Olvarów Yavanna wyjednała powstanie ich strażników, którymi stali się Entowie. Od tej pory czuwali oni nad lasami i wszystkimi roślinami, broniąc ich przed zniszczeniem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. NATURAL HISTORY
  3. DoT Roz. O