Ingwë

Ingwë był Najwyższym Królem wszystkich Elfów oraz władcą Vanyarów, pierwszego i najmniej licznego z trzech rodów Eldarów, które wyruszyły w Wielką Wędrówkę ku Zachodowi. Jako jeden z trzech posłów wybranych przez Elfów nad jeziorem Cuiviénen udał się do Amanu, gdzie ujrzał światło Drzew Valinoru, po czym powrócił do swego ludu i przekonał go do podjęcia drogi do Nieśmiertelnych Krain.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Vanyarowie pod wodzą Ingwëgo jako pierwsi spośród Eldarów dotarli do Eldamaru i zamieszkali w Valinorze. Ostatecznie osiedlili się u stóp Taniquetilu, świętej góry Manwego i Vardy. Vanyarowie byli szczególnie umiłowani przez Manwego, a Ingwë przebywał często w jego siedzibach na szczytach Taniquetilu, pozostając w bliskiej zażyłości z Władcą Ardy. Z tego powodu rzadko wspomina się o jego udziale w dziejach Śródziemia po zakończeniu Wielkiej Wędrówki, gdyż wraz ze swym ludem pozostał w Amanie i nie brał udziału w buntach ani wygnaniu Noldorów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. I

Imrahil

Imrahil był księciem Dol Amroth w Gondorze i jednym z najwybitniejszych wodzów Dúnedainów w schyłkowym okresie Trzeciej Ery. Ród książąt z Dol Amroth wywodził się zarówno od Númenorejczyków, jak i od Elfów, co podkreślano w tradycji rodzinnej, a w jego żyłach płynęła krew ludzi Zachodu i Eldarów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W czasie Wojny o Pierścień Imrahil przybył z oddziałem rycerzy z Dol Amroth na pomoc Minas Tirith. Wziął udział w obronie miasta oraz w bitwie na Polach Pelennoru, gdzie odznaczył się męstwem i rozwagą. Po śmierci Namiestnika Denethora II przejął tymczasowo dowództwo w Minas Tirith do czasu powrotu prawowitego króla. Był jednym z Kapitanów Zachodu, którzy poprowadzili wojska Gondoru i Rohanu pod Czarne Bramy Mordoru, by odciągnąć uwagę Saurona od wyprawy Froda.

Córką Imrahila była Lothíriel, która poślubiła Éomera, króla Rohanu, zacieśniając w ten sposób więzy między Gondorem a Rohaniem w odnowionej epoce panowania króla Elessara.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. I

Ilmarë

Ilmarë była Mają należącą do ludu Majarów i służebnicą Vardy, Królowej Gwiazd. Uchodziła za najpotężniejszą spośród żeńskich duchów Majarów oraz za najbliższą Vardzie, której towarzyszyła w Amanie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Ilmarë przebywała w Ilmarinie na szczycie Taniquetilu, gdzie wraz z innymi Majarami służyła Manwemu i Vardzie. Jako duch związany z blaskiem i światłem gwiazd była szczególnie umiłowana przez Eldarów, którzy czcili Vardę pod imieniem Elbereth i wzywali jej imienia w chwilach potrzeby. W tradycji elfów Ilmarë pozostawała w cieniu swej pani, lecz jej obecność wiązano z opieką nad gwiazdami i z czystością światła Valinoru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. I

Kíli

Kíli był krasnoludem z rodu Durina i członkiem kompanii Thorina Dębowej Tarczy. Był synem Dís, siostry Thorina, a młodszym bratem Fíliego. Jako siostrzeniec Thorina odznaczał się szczególną lojalnością wobec swego wuja i towarzyszył mu w wyprawie do Ereboru.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 2941 Trzeciej Ery Kíli wyruszył wraz z Thorinem i pozostałymi towarzyszami na wyprawę pod Samotną Górę, której celem było odzyskanie skarbu i królestwa zajętego przez Smauga. Wydarzenia tej wyprawy doprowadziły do śmierci smoka oraz do odrodzenia Królestwa pod Górą.

Kíli poległ w Bitwie Pięciu Armii u bram Ereboru, walcząc u boku Thorina. Zginął wraz ze swoim bratem Fílim, broniąc króla przed nieprzyjaciółmi. Jego śmierć była jednym z najboleśniejszych strat poniesionych przez ród Durina w tej bitwie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. K

Khamûl

Khamûl był jednym z Nazgûli, zwanych Upiorami Pierścienia. Za życia był królem jednego z ludów Wschodu i w Drugiej Erze uległ wpływowi Saurona, od którego otrzymał jeden z Dziewięciu Pierścieni przeznaczonych dla śmiertelnych ludzi. Z czasem stał się cieniem poddanym woli Władcy Pierścienia i uchodził za drugiego po Królu Czarnoksiężniku wśród Nazgûli. Nazywano go Czarnym Easterlingiem lub Cieniem Wschodu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Po upadku Saurona u kresu Drugiej Ery przetrwał jako istota całkowicie podporządkowana Jedynemu Pierścieniowi. Około roku 1100 Trzeciej Ery stał się głównym sługą Saurona w Mrocznej Puszczy, a później władcą twierdzy Dol Guldur. Gdy Sauron powrócił jawnie do Mordoru, Khamûl nadal pozostawał jednym z jego najpotężniejszych poruczników.

Podczas Wyprawy po Pierścień był jednym z Czarnych Jeźdźców, którzy wkroczyli do Shire i ścigali Froda Bagginsa. Niemal schwytał go przy przeprawie w Bucklebury. W czasie Wojny o Pierścień szerzył grozę w szeregach przeciwników Saurona. Po zniszczeniu Króla Czarnoksiężnika na Polach Pelennoru objął dowództwo nad pozostałymi Nazgûlami. Dowodził nimi również w ostatniej bitwie przed Czarną Bramą Mordoru, gdzie Upiory unosiły się na skrzydlatych bestiach.

Gdy Jedyny Pierścień został zniszczony w ogniu Orodruiny, moc, która podtrzymywała istnienie Nazgûli, przepadła. Khamûl wraz z innymi Upiorami został unicestwiony, a ich cienie rozwiały się wraz z upadkiem panowania Saurona.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. K

Landroval

Landroval był jednym z Wielkich Orłów z Gór Mglistych w Trzeciej Erze. Uchodził za brata Gwaihira, Władcy Wiatrów, i należał do największych oraz najpotężniejszych orłów swego czasu. Wielkie Orły pozostawały pod zwierzchnictwem Manwego i wielokrotnie przychodziły z pomocą Wolnym Ludom Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Landroval brał udział w wielu wydarzeniach końca Trzeciej Ery. Wraz z innymi orłami przybył na Bitwę Pięciu Armii pod Samotną Górą, gdzie ich niespodziewane nadejście przechyliło szalę zwycięstwa na stronę ludzi, elfów i krasnoludów. Uczestniczył także w ostatniej bitwie przed Czarną Bramą Mordoru, krążąc nad polem walki i atakując siły Saurona.

Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia Landroval wraz z Gwaihirem poleciał nad ogniste zbocza Orodruiny, skąd wyniósł Froda Bagginsa i Samwise’a Gamgee, ratując ich z płonącej krainy Mordoru. Dzięki temu jego imię zapamiętano jako jedno z tych, które przyczyniły się do ocalenia Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. L

Legolas

Legolas był elfem z rodu Sindarów, synem Thranduila, króla Leśnego Królestwa w północnej części Mrocznej Puszczy. Jego imię znaczy Zielony Liść. W Trzeciej Erze należał do najwybitniejszych spośród Leśnych Elfów i słynął z bystrego wzroku, lekkości kroku oraz mistrzostwa w posługiwaniu się łukiem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 3019 Trzeciej Ery Legolas wziął udział w naradzie w Rivendell i został wybrany członkiem Drużyny Pierścienia. Towarzyszył Powiernikowi Pierścienia w drodze przez Morie, Lórien i Rohan. Po śmierci Boromira oraz rozpadzie Drużyny podążył wraz z Aragornem i Gimlim w pościg za orkami, a następnie walczył w bitwie w Helmowym Jarze.

Brał udział w wyprawie przez Ścieżki Umarłych i w zdobyciu floty korsarzy w Pelargirze, po czym uczestniczył w bitwie na Polach Pelennoru oraz w ostatnim starciu przed Czarną Bramą Mordoru. Po upadku Saurona pozostał w Śródziemiu i założył kolonię Leśnych Elfów w Ithilien, przyczyniając się do odnowy tej krainy.

Po śmierci króla Elessara w roku 120 Czwartej Ery Legolas zbudował okręt i odpłynął na Zachód do Nieśmiertelnych Krain. Towarzyszył mu Gimli, jego przyjaciel, co było wydarzeniem niezwykłym, gdyż krasnolud jako jeden z nielicznych spośród swego ludu dostąpił tej drogi.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. L

Leaflock

Finglas, zwany w języku Wspólnym Leaflock, był jednym z najstarszych Entów żyjących w Lesie Fangorn w Trzeciej Erze. Należał do trójki najdawniejszych Entów, obok Fangorna i Fladrifa, którzy przetrwali do czasów Wojny o Pierścień.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Imię Leaflock, oznaczające Liściowy Splot, odnosiło się do jego wyglądu, gdyż z biegiem lat coraz bardziej upodabniał się do drzewa. Pod koniec Trzeciej Ery poruszał się bardzo rzadko, popadając w stan przypominający sen, a jego myśli i mowa stawały się coraz wolniejsze. Uważano, że stał się niemal całkowicie drzewny i w mniejszym stopniu interesował się sprawami świata poza lasem.

Podczas gdy inni Entowie jeszcze brali udział w naradach i w marszu na Isengard, Finglas pozostawał w głębi Fangornu, coraz bardziej stapiając się z naturą, którą od pradawnych czasów miał strzec.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. L

Lúthien

Lúthien była córką Thingola, króla Sindarów w Doriath, oraz Meliany, Mai z rodu istot służebnych Valarom. Urodziła się w czasach przed wschodem Słońca i uchodziła za najpiękniejszą spośród wszystkich Dzieci Ilúvatara. Zwano ją także Tinúviel, co znaczy Słowicza Córka, ze względu na jej niezwykły śpiew.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W roku 465 Pierwszej Ery spotkała Berena, człowieka z rodu Edainów, i zakochała się w nim. Thingol sprzeciwił się temu związkowi i zażądał od Berena zdobycia Silmarila z Żelaznej Korony Morgotha jako ceny za rękę córki. Lúthien nie pozostała bierna wobec losu ukochanego. Z pomocą Huana, psa Valinoru, pokonała Saurona na Tol-in-Gaurhoth i uwolniła Berena z niewoli. Następnie wraz z nim dotarła do Angbandu, gdzie dzięki jej czarom Morgoth zapadł w sen, a Beren zdołał wyciąć jeden z Silmarilów z jego korony.

Wkrótce potem Beren poległ, a Lúthien, przepełniona żalem, również umarła. W Mandosie zaśpiewała pieśń tak przejmującą, że poruszyła samego Władcę Umarłych. Została jej dana możliwość wyboru, a ona wybrała śmiertelność, by powrócić do życia wraz z Berenem w Śródziemiu. Oboje zamieszkali w Ossiriandzie, gdzie urodził się ich syn Dior. Po latach spokojnego życia umarli po raz drugi, a ich los stał się jednym z najważniejszych i najpiękniejszych w dziejach Pierwszej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. L

Melkor

Melkor był najpotężniejszym z Ainurów, którzy zeszli do Ardy, i jednym z Valarów. Jego imię znaczy Ten, który powstaje w potędze. Już w czasie Muzyki Ainurów wprowadził do niej niezgodę, pragnąc podporządkować sobie tematy stworzone przez Ilúvatara. W Ardzie obrał sobie za domenę zimno i ciemność, a jego działania od początku prowadziły do skażenia i zniekształcenia świata.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Podczas Kształtowania Ardy sprzeciwiał się dziełom pozostałych Valarów i zburzył ich pierwsze siedziby, niszcząc Lampy Ardy i spustoszając Almaren. W północnych krańcach Śródziemia wzniosł twierdzę Utumno, a później Angband. Zwiódł wielu Maiarów, którzy stali się jego sługami, wśród nich Saurona i Balrogów. W Pierwszej Erze był najpotężniejszym przeciwnikiem Eldarów i ludzi.

Po zniszczeniu Drzew Valinoru przez niego i Ungoliant elfy nadały mu imię Morgoth, co znaczy Mroczny Wróg Świata. Od tego czasu nie przybierał już postaci pięknej, lecz ukazywał się jako istota potężna i straszliwa, odziana w czarną zbroję i nosząca Żelazną Koronę, w której osadził Silmarile. Władał buławą zwaną Grondem i szerzył wojnę w całym Beleriandzie.

W czasie Wojny Gniewu potęga Morgotha została złamana przez zastępy Valarów. Został pojmany i jako jedyny z Valarów wygnany poza Kręgi Świata, do Pustki. Od tej pory nie powrócił do Ardy, choć jego dawne zło i skażenie pozostały w świecie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
  2. DoT Roz. M