Dáin II

Dáin II Żelazna Stopa

Dáin II Żelazna Stopa (ur. 2767, zm. 3019 Trzeciej Ery) był jednym z najwybitniejszych władców krasnoludów Trzeciej Ery, królem Ereboru oraz głową Ludu Durina. Pochodził z linii władców Żelaznych Wzgórz i zasłynął zarówno jako wybitny wojownik, jak i dalekowzroczny monarcha, który przyczynił się do stabilizacji północnego Śródziemia w ostatnich dekadach przed Wojną o Pierścień¹.

Młodość i sława wojownika

Dáin urodził się w Żelaznych Wzgórzach, dokąd część krasnoludów z rodu Durina wycofała się po utracie Ereboru na rzecz smoka Smauga (2770 T.E.). Już w młodym wieku dał się poznać jako wojownik o niezwykłej sile i odwadze. Jego największym czynem z okresu młodości było zabicie orczego wodza Azoga w roku 2799 Trzeciej Ery podczas bitwy pod Azanulbizar, która zakończyła wyniszczającą Wojnę Krasnoludów i Orków².

Zwycięstwo to przyniosło Dáinowi ogromny prestiż wśród krasnoludów i uczyniło go jedną z kluczowych postaci północnych krain. W roku 2805 objął władzę jako król Żelaznych Wzgórz, umacniając pozycję swego ludu i zapewniając mu względne bezpieczeństwo³.

Objecie tronu Ereboru

W 2941 roku Trzeciej Ery Dáin przybył ze swą armią pod Samotną Górę, odpowiadając na wezwanie swego krewnego, Thorina II Dębowej Tarczy. Wziął udział w Bitwie Pięciu Armii, gdzie dowodził krasnoludami z Żelaznych Wzgórz i odegrał istotną rolę w zwycięstwie nad siłami orków i wargów⁴.

Po śmierci Thorina, który poległ w bitwie, Dáin został uznany za jego prawowitego następcę i objął tron Ereboru jako Król pod Górą. Jego panowanie zapoczątkowało okres długotrwałego pokoju i odbudowy krasnoludzkiej potęgi w północnym Śródziemiu⁵.

Panowanie i polityka

Rządy Dáin II charakteryzowały się stabilnością, rozwagą i umiejętnym balansowaniem między interesami różnych ludów. Erebor pod jego władzą stał się jednym z najważniejszych ośrodków politycznych i handlowych północy, utrzymując bliskie relacje z Królestwem Dale oraz z elfami Leśnego Królestwa⁶.

Dáin słynął także z ostrożności w sprawach związanych z Pierścieniami Władzy. Odmówił wydania Bilba Bagginsa lub informacji o nim wysłannikom Saurona, co świadczy o jego przenikliwości i nieufności wobec Mrocznego Władcy⁷.

Śmierć i dziedzictwo

W roku 3019 Trzeciej Ery, podczas Wojny o Pierścień, Dáin II poległ bohaterską śmiercią w bitwie pod Dale, walcząc u boku króla Bardingów, Barda II, przeciwko najazdowi Easterlingów. Zginął u bram Ereboru, broniąc swego królestwa i sojuszników⁸.

Jego śmierć symbolicznie zamknęła epokę wielkich władców krasnoludów Trzeciej Ery. Następcą Dáin II został Thorin III Kamienny Hełm, pod którego rządami Erebor wszedł w nową epokę Czwartej Ery.

Znaczenie historyczne

Dáin II Żelazna Stopa jest postacią kluczową dla dziejów krasnoludów: łączył w sobie cechy legendarnego wojownika i mądrego monarchy. Jego panowanie uważane jest za jeden z ostatnich okresów prawdziwej potęgi Ludu Durina w Śródziemiu, a jego postawa wobec Saurona i Wojny o Pierścień potwierdza centralną rolę krasnoludów w ostatecznym zwycięstwie Wolnych Ludów⁹.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  2. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A; The Hobbit.
  3. Tamże.
  4. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. 17.
  5. Tamże; The Lord of the Rings, Dodatek B.
  6. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatki.
  7. Tamże, The Fellowship of the Ring, księga II.
  8. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  9. Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.

Celeborn

Celeborn był elfickim władcą krainy Lothlórien i małżonkiem Galadrieli. Według najczęściej przyjmowanej tradycji pochodził z ludu Sindarów i był księciem Doriathu oraz krewnym Thingola. W Pierwszej Erze Słońca poślubił Galadrielę, księżniczkę Noldorów, a ich jedynym dzieckiem była Celebriana. Po zniszczeniu Beleriandu u schyłku Pierwszej Ery Celeborn i Galadriela osiedlili się…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Carcharoth

Carcharoth, którego imię oznacza „Czerwoną Paszczę”, był najpotężniejszym wilkiem, jaki kiedykolwiek pojawił się w Śródziemiu. Pełnił funkcję strażnika bram Angbandu i nigdy nie zaznawał snu. Został wychowany i wykarmiony na żywym ciele przez Morgotha w Pierwszej Erze Słońca, a jego siła i okrucieństwo przewyższały wszystkie inne wilki. Podczas Poszukiwania Silmarila…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Calaquendi

Quenta Silmarillion opowiada, jak elfy, które przebudziły się w Śródziemiu, przybyły do Nieśmiertelnych Krain w czasach Drzew Valarów. Ten lud pielgrzymów nazwano Calaquendi, czyli Elfami Światła. Przez długie Wieki żyli oni w blasku Dwóch Drzew i zostali ukształtowani przez ich światło, wzmocnieni zarówno cieleśnie, jak i duchowo. Calaquendi czerpali wiedzę…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Celebrimbor

Celebrimbor był elfickim władcą krainy Eregion oraz najwybitniejszym z elfich kowali Drugiej Ery. Urodził się w Wiekach Gwiezdnego Światła jako książę Noldorów, syn Curufina i wnuk Fëanora, twórcy Silmarili. Brał udział w Wojnie Klejnotów oraz w Wojnie Gniewu u schyłku Pierwszej Ery. Około roku 750 Drugiej Ery Celebrimbor założył w…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Celebrían

Celebrían była elficką księżniczką z Lothlórien oraz jedyną córką Celeborna i Galadrieli. Pod koniec pierwszego wieku Trzeciej Ery Słońca poślubiła Elronda Półelfa z Rivendell. Z tego związku narodzili się troje dzieci: Elladan, Elrohir oraz Arwena. W roku 2509 Trzeciej Ery, podczas podróży z Rivendell do Lothlórien, orszak Celebríany został napadnięty…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Belain

W Ardzie od samego początku istniała rasa potężnych strażników świata, znanych w języku Wysokich Elfów jako Valarowie. Szare Elfy z Beleriandu nazywały ich Belain, co w języku sindarin oznacza „moce”. Określenie to podkreślało zarówno ich ogromną potęgę, jak i rolę opiekunów oraz kształtujących losy Ardy. Bibliografia A Dictionary of Tolkien…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Beorn

Beorn był Człowiekiem Północy i wodzem Beorningów. Jego lud zamieszkiwał północną dolinę Anduiny, między Górami Mglistymi a Mroczną Puszczą, w ostatnich wiekach Trzeciej Ery Słońca. Beorn wraz ze swymi drwalami strzegł Brodu Carrock oraz Wysokiej Przełęczy, broniąc tych szlaków przed orkami i wargami. Był potężnym, czarnobrodym mężczyzną, odzianym w grubą…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Beren

Beren był Edainem i władcą Dorthonianu, synem Barahira, pana rodu. Urodził się w czwartym wieku Pierwszej Ery Słońca. Po zniszczeniu Dorthonianu przez siły Morgotha był jedynym ocalałym spośród banitów tej krainy. Jako jedyny z ludzi przekroczył Góry Grozy i przeszedł przez nikczemne królestwo olbrzymich pająków, docierając do Doriathu. W Doriathcie…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Big Folk

Dla małej i nieśmiałej rasy hobbitów zwyczaje innych ras, z wyjątkiem elfów, uchodziły za ordynarne, hałaśliwe i pozbawione subtelności. Choć sprawy obcych ludów często bezpośrednio zagrażały bezpieczeństwu hobbitów, sami hobbici wykazywali niewielkie zainteresowanie wielką polityką i historią świata poza granicami Shire. Z tego powodu ludzie, niezależnie od pochodzenia, krainy czy…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ