Drúedain

Drúedain (Drúath)

Drúedain (lp. Drúadan), zwani także Drúath, stanowili odrębną i bardzo starą grupę ludzką zamieszkującą pierwotnie rozległe obszary leśne Śródziemia. W tradycji językowej występowali pod wieloma nazwami: w sindarinie określani byli jako Drúedain lub Drúath, w językach Edainów jako Drûgowie, przez Rohirrimów jako Rógini, natomiast orkowie nazywali ich pogardliwie Oghor-hai. W Trzeciej Erze najpowszechniej znani byli jako Wosowie¹.

Pochodzenie i charakterystyka etniczna

Drúedainowie zaliczani byli do najstarszych ludów ludzkich Ardy. Już w Pierwszej Erze towarzyszyli niektórym szczepom Edainów, zwłaszcza Haladinom, choć zawsze zachowywali wyraźną odrębność kulturową i społeczną². Odznaczali się niskim wzrostem, krępą budową ciała, dużą siłą fizyczną oraz niezwykłą odpornością na trudy środowiska naturalnego. Ich wygląd i obyczaje często budziły nieufność, a nawet lęk wśród innych ludów, co przyczyniło się do ich stopniowej marginalizacji i izolacji³.

Społeczności Drúedainów miały charakter niewielkich, silnie związanych z terytorium grup rodowych. Preferowali życie w gęstych lasach i trudno dostępnych obszarach górskich, unikając otwartych osiedli i kontaktów politycznych z wielkimi królestwami ludzi.

Umiejętności i wierzenia

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Drúedainów były ich wyjątkowe zdolności tropicielskie oraz głęboka znajomość przyrody. Uważano ich za mistrzów orientacji w terenie, zdolnych poruszać się bezszelestnie i wykorzystywać naturalne ukształtowanie krajobrazu do obrony i kamuflażu⁴.

Szczególną rolę w ich kulturze odgrywały kamienne figury zwane Púkel-men. Były to prymitywne rzeźby antropomorficzne, umieszczane w pobliżu ścieżek, granic terytoriów i miejsc uznawanych za święte. Tradycja przypisywała im funkcję apotropaiczną – miały odstraszać wrogów, a także pełnić rolę strażników pamięci przodków. Choć inne ludy często interpretowały je jako obiekty magiczne lub złowrogie, w rzeczywistości stanowiły element symboliki kulturowej Drúedainów⁵.

Drúedainowie w Trzeciej Erze i Wojnie o Pierścień

W Trzeciej Erze ostatnie znane skupiska Drúedainów zamieszkiwały Las Drúadan (Drúadan Forest) na północnych stokach Gór Białych. Choć przez Rohirrimów byli postrzegani z rezerwą, zachowali względną autonomię i nie byli bezpośrednio podporządkowani władzy Rohanu.

Ich znaczenie historyczne ujawniło się szczególnie podczas Wojny o Pierścień. W roku 3019 Trzeciej Ery Drúedainowie, pod przywództwem Ghân-buri-Ghâna, udzielili kluczowej pomocy wojskom Rohanu, prowadząc je tajnymi leśnymi ścieżkami i umożliwiając obejście sił Mordoru. Dzięki temu Rohirrimowie zdołali dotrzeć na Pola Pelennoru i wesprzeć Gondor w decydującym momencie bitwy⁶.

W uznaniu tej pomocy król Théoden oraz później Aragorn Elessar zagwarantowali Drúedainom prawo do swobodnego zamieszkiwania ich ziem oraz ochronę przed ingerencją z zewnątrz.

Znaczenie interpretacyjne

W ujęciu mitopoetyckim Drúedainowie reprezentują w legendarium Tolkiena obraz „ludu pierwotnego”, bliskiego naturze i starszego od struktur państwowych oraz hierarchii władzy. Ich losy odzwierciedlają napięcie między cywilizacją a dzikością, a także krytykę uprzedzeń kulturowych, które prowadzą do marginalizacji odmiennych społeczności⁷.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, ks. V.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Edainach”.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Drúedain”.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
J.R.R. Tolkien, The Return of the King, ks. V.
Verlyn Flieger, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.

Bibliografia

Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.

Círdan

Círdan był elfickim władcą Szarych Przystani i jednym z najstarszych oraz najmądrzejszych elfów, którzy pozostali w Śródziemiu. Już w Wiekach Gwiezdnego Blasku został władcą Falathrimów, Elfów Wybrzeża zamieszkujących zachodnie brzegi Beleriandu. Jego imię oznacza „budowniczego statków”, a jego lud jako pierwszy w Śródziemiu opanował sztukę żeglugi i budowy morskich jednostek.…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Dáin I

Dáin I (ur. 2440, zm. 2589 Trzeciej Ery) był krasnoludzkim władcą z rodu Durina, sprawującym rządy nad północnym królestwem krasnoludów w Górach Szarych (Ered Mithrin). Tron objął w roku 2585 Trzeciej Ery, w okresie względnej stabilizacji i dobrobytu tej części krasnoludzkiej diaspory¹.

Panowanie w Górach Szarych

Królestwo Dána I w Górach Szarych należało do najbogatszych siedzib krasnoludów w późnej Trzeciej Erze. Region ten obfitował w złoża metali i kamieni szlachetnych, co sprzyjało rozwojowi rzemiosła i handlu, lecz jednocześnie przyciągało uwagę niebezpiecznych istot zamieszkujących północne pustkowia Ardy².

W drugiej połowie XXVI wieku Trzeciej Ery w północnych górach zaczęły pojawiać się smoki bezskrzydłe, określane w źródłach jako cold-drakes (zimne smoki). Ich migracja wiązana jest z długotrwałym przyciąganiem przez nagromadzone skarby krasnoludzkie, analogicznie do wcześniejszych wydarzeń w Ereborze³.

Śmierć Dána I i upadek królestwa

W roku 2589 Trzeciej Ery Dáin I wraz ze swym najstarszym synem Frórem poległ w walce z jednym z zimnych smoków, który wtargnął bezpośrednio do krasnoludzkich siedzib. Źródła podkreślają, że obaj zginęli, stawiając opór u wrót własnych komnat, co nadało ich śmierci wymiar symboliczny – obrony domu i dziedzictwa do ostatniego tchu⁴.

Śmierć króla i jego następcy doprowadziła do natychmiastowego załamania się obrony królestwa. Krasnoludy zostały zmuszone do opuszczenia Gór Szarych, które odtąd na długie stulecia pozostały domeną smoków.

Następstwa i migracje rodu Durina

Po katastrofie roku 2589 Trzeciej Ery lud Durina uległ kolejnemu rozproszeniu. Władzę objął Thrór, młodszy syn Dána I, który poprowadził znaczną część ocalałych do Ereboru, gdzie powstało nowe Królestwo pod Górą. Inne grupy krasnoludów osiedliły się w Żelaznych Wzgórzach, które w przyszłości stały się ważnym ośrodkiem politycznym i militarnym rodu Durina⁵.

Upadek królestwa w Górach Szarych stanowił jedno z kluczowych ogniw w długim łańcuchu migracji krasnoludów Trzeciej Ery, prowadząc pośrednio do wydarzeń związanych z Ereborą, Smaugiem oraz Wyprawą Thorina II Dębowej Tarczy.

Znaczenie historyczne

Postać Dána I symbolizuje schyłkowy okres północnych królestw krasnoludów przed koncentracją ich dziejów wokół Ereboru i Żelaznych Wzgórz. Jego śmierć, podobnie jak późniejsze losy Throra i Thraina II, ukazuje powtarzający się w legendarium Tolkiena motyw napięcia pomiędzy krasnoludzką żądzą odzyskiwania dawnych siedzib a niszczycielską siłą smoków, które te ambicje nieustannie niweczą⁶.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A, „Durin’s Folk”.
J.R.R. Tolkien, Appendices to The Lord of the Rings.
J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
Tamże.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.

Denethor II

Denethor II był dwudziestym szóstym i ostatnim Namiestnikiem Gondoru, sprawującym władzę w latach 2984–3019 Trzeciej Ery. Pochodził z rodu Dúnedainów, był synem Ectheliona II, a jego rządy przypadły na okres bezpośrednio poprzedzający i obejmujący Wojnę o Pierścień¹.

Pochodzenie i rodzina

W roku 2976 Trzeciej Ery Denethor poślubił Finduilas z Dol Amroth, córkę księcia Adrahila. Małżeństwo to umocniło więzi pomiędzy Gondorem a potężnym lennem Belfalas². Z tego związku narodzili się dwaj synowie: Boromir (2978 T.E.) oraz Faramir (2983 T.E.).

Śmierć Finduilas w roku 2988 T.E. miała głęboki wpływ na psychikę Denethora. Od tego momentu źródła opisują go jako władcę coraz bardziej zamkniętego w sobie, surowego i nieufnego, skłonnego do pesymizmu oraz izolacji emocjonalnej³.

Rządy i polityka

Denethor II był władcą o wybitnych zdolnościach intelektualnych i politycznych. Odznaczał się dalekowzrocznością, żelazną wolą i głęboką znajomością historii Gondoru. Świadomy narastającego zagrożenia ze strony Mordoru, prowadził konsekwentną politykę obronną, wzmacniając umocnienia Minas Tirith oraz przygotowując królestwo na nieuchronny konflikt⁴.

Jednocześnie cechowała go głęboka nieufność wobec potencjalnych rywali i doradców, w szczególności Gandalfa Szarego oraz Aragorna, dziedzica Isildura. Denethor postrzegał ich nie jako sprzymierzeńców, lecz jako zagrożenie dla niezależności Gondoru i własnego autorytetu⁵.

Palantír i jego konsekwencje

Kluczowym elementem władzy Denethora było korzystanie z palantíru Minas Tirith, jednego z widzących kamieni Númenoru, przechowywanego w Białej Wieży. Dzięki niemu Denethor zdobywał wiedzę o ruchach wroga i stanie świata, co pozwalało mu skuteczniej przygotowywać Gondor do wojny⁶.

Jednak długotrwałe używanie palantíru wystawiło go na pośredni wpływ Saurona, który posiadał kamień z Orthanku. Choć Denethor nie został całkowicie zniewolony, stopniowo popadał w rozpacz i przekonanie o nieuchronności klęski, interpretując wizje w sposób skrajnie pesymistyczny⁷.

Upadek i śmierć

Podczas Wojny o Pierścień Denethor poniósł dwie druzgocące straty: śmierć ukochanego starszego syna Boromira oraz ciężkie zranienie Faramira, który zapadł w letarg wywołany Czarnym Oddechem Nazgûli po obronie Osgiliath.

Przekonany o rychłym upadku Minas Tirith i ostatecznej klęsce Gondoru, Denethor popadł w obłęd rozpaczy. Nakazał przygotowanie stosu pogrzebowego w Domach Umarłych, zamierzając spalić siebie i nieprzytomnego Faramira. Interwencja Gandalfa uratowała młodszego syna, jednak Denethor II popełnił samobójstwo, rzucając się w płomienie⁸.

Znaczenie i interpretacja

Postać Denethora II bywa interpretowana jako tragiczny przykład władcy, którego wielkie zdolności zostały zniszczone przez pychę, samotność i rozpacz. W przeciwieństwie do Théodena czy Aragorna, Denethor nie potrafił przyjąć nadziei spoza własnej woli ani uznać, że los świata może wymagać zaufania innym⁹.

W ujęciu Tolkiena Denethor stanowi kontrast wobec idealnego władcy: jest inteligentny i oddany swemu ludowi, lecz ostatecznie przegrywa, ponieważ nie potrafi pogodzić się z ograniczeniami własnej władzy i wiedzy.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Palantíri”.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V, rozdz. VII.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.

Denethor I

Denethor I był dziesiątym Namiestnikiem Gondoru z rodu Dúnedainów, sprawującym władzę w latach 2435–2477 Trzeciej Ery. Jego rządy przypadły na okres narastającego zagrożenia ze strony Mordoru oraz stopniowego osłabiania się dawnych struktur obronnych Gondoru, zwłaszcza na wschodnich rubieżach królestwa¹.

Tło historyczne i rządy

W drugiej połowie XXV wieku Trzeciej Ery aktywność Saurona w Dol Guldur wyraźnie wzrosła, co znalazło odzwierciedlenie w nasilonych najazdach na ziemie Gondoru. Najpoważniejszym wydarzeniem militarnym za rządów Denethora I był atak na Ithilien i Osgiliath w roku 2475 T.E., przeprowadzony przez nowy, bardziej zorganizowany i brutalny szczep orków, znany jako Uruk-hai².

Najazd ten stanowił punkt zwrotny w dziejach wschodniej stolicy Gondoru. Osgiliath, od dawna podupadające, lecz wciąż symbolicznie ważne miasto, zostało zdobyte przez siły Mordoru i doznało niemal całkowitego zniszczenia. W trakcie walk zburzony został także wielki kamienny most na Anduinie, który przez wieki stanowił kluczowy element komunikacyjny i obronny królestwa³.

Rola Boromira, syna Denethora I

Odpowiedź Gondoru była szybka i zdecydowana. Boromir, syn Denethora I (i ojciec późniejszego namiestnika Denethora II), poprowadził armię Gondoru do kontrofensywy. Udało mu się rozbić wojska Uruk-hai i odbić Osgiliath, zadając przeciwnikowi ciężkie straty⁴.

Zwycięstwo to miało jednak charakter pyrrusowy. Skala zniszczeń była tak duża, że miasto nigdy nie odzyskało dawnej świetności. Od tego momentu Osgiliath przestało pełnić funkcję realnej stolicy wschodniej, a linia obrony Gondoru została trwale cofnięta ku Minas Tirith⁵.

Śmierć i znaczenie historyczne

Denethor I zmarł w roku 2477 Trzeciej Ery. Zgodnie z tradycją został pochowany w Grobowcach Namiestników w Minas Tirith. Jego rządy postrzegane są jako okres przejściowy między względną stabilnością wcześniejszych wieków a długotrwałym kryzysem militarnym i demograficznym, który pogłębiał się w późniejszej Trzeciej Erze⁶.

Choć sam Denethor I nie zapisał się w źródłach jako wybitny wódz czy reformator, wydarzenia jego panowania – zwłaszcza pojawienie się Uruk-hai i upadek Osgiliath – miały dalekosiężne konsekwencje dla obronności Gondoru. Jego epoka zapowiadała nowy etap konfliktu z Mordorem, który ostatecznie doprowadził do Wojny o Pierścień.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
J.R.R. Tolkien, The Two Towers, Księga III.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Istari” (kontekst historyczny Trzeciej Ery).
J.R.R. Tolkien, The Return of the King, dodatki historyczne.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., The Two Towers.
Tolkien, J.R.R., The Return of the King.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.

Dáin II

Dáin II Żelazna Stopa

Dáin II Żelazna Stopa (ur. 2767, zm. 3019 Trzeciej Ery) był jednym z najwybitniejszych władców krasnoludów Trzeciej Ery, królem Ereboru oraz głową Ludu Durina. Pochodził z linii władców Żelaznych Wzgórz i zasłynął zarówno jako wybitny wojownik, jak i dalekowzroczny monarcha, który przyczynił się do stabilizacji północnego Śródziemia w ostatnich dekadach przed Wojną o Pierścień¹.

Młodość i sława wojownika

Dáin urodził się w Żelaznych Wzgórzach, dokąd część krasnoludów z rodu Durina wycofała się po utracie Ereboru na rzecz smoka Smauga (2770 T.E.). Już w młodym wieku dał się poznać jako wojownik o niezwykłej sile i odwadze. Jego największym czynem z okresu młodości było zabicie orczego wodza Azoga w roku 2799 Trzeciej Ery podczas bitwy pod Azanulbizar, która zakończyła wyniszczającą Wojnę Krasnoludów i Orków².

Zwycięstwo to przyniosło Dáinowi ogromny prestiż wśród krasnoludów i uczyniło go jedną z kluczowych postaci północnych krain. W roku 2805 objął władzę jako król Żelaznych Wzgórz, umacniając pozycję swego ludu i zapewniając mu względne bezpieczeństwo³.

Objecie tronu Ereboru

W 2941 roku Trzeciej Ery Dáin przybył ze swą armią pod Samotną Górę, odpowiadając na wezwanie swego krewnego, Thorina II Dębowej Tarczy. Wziął udział w Bitwie Pięciu Armii, gdzie dowodził krasnoludami z Żelaznych Wzgórz i odegrał istotną rolę w zwycięstwie nad siłami orków i wargów⁴.

Po śmierci Thorina, który poległ w bitwie, Dáin został uznany za jego prawowitego następcę i objął tron Ereboru jako Król pod Górą. Jego panowanie zapoczątkowało okres długotrwałego pokoju i odbudowy krasnoludzkiej potęgi w północnym Śródziemiu⁵.

Panowanie i polityka

Rządy Dáin II charakteryzowały się stabilnością, rozwagą i umiejętnym balansowaniem między interesami różnych ludów. Erebor pod jego władzą stał się jednym z najważniejszych ośrodków politycznych i handlowych północy, utrzymując bliskie relacje z Królestwem Dale oraz z elfami Leśnego Królestwa⁶.

Dáin słynął także z ostrożności w sprawach związanych z Pierścieniami Władzy. Odmówił wydania Bilba Bagginsa lub informacji o nim wysłannikom Saurona, co świadczy o jego przenikliwości i nieufności wobec Mrocznego Władcy⁷.

Śmierć i dziedzictwo

W roku 3019 Trzeciej Ery, podczas Wojny o Pierścień, Dáin II poległ bohaterską śmiercią w bitwie pod Dale, walcząc u boku króla Bardingów, Barda II, przeciwko najazdowi Easterlingów. Zginął u bram Ereboru, broniąc swego królestwa i sojuszników⁸.

Jego śmierć symbolicznie zamknęła epokę wielkich władców krasnoludów Trzeciej Ery. Następcą Dáin II został Thorin III Kamienny Hełm, pod którego rządami Erebor wszedł w nową epokę Czwartej Ery.

Znaczenie historyczne

Dáin II Żelazna Stopa jest postacią kluczową dla dziejów krasnoludów: łączył w sobie cechy legendarnego wojownika i mądrego monarchy. Jego panowanie uważane jest za jeden z ostatnich okresów prawdziwej potęgi Ludu Durina w Śródziemiu, a jego postawa wobec Saurona i Wojny o Pierścień potwierdza centralną rolę krasnoludów w ostatecznym zwycięstwie Wolnych Ludów⁹.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A; The Hobbit.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. 17.
Tamże; The Lord of the Rings, Dodatek B.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatki.
Tamże, The Fellowship of the Ring, księga II.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.

Dark Elves

Dark Elves (Mroczne Elfy, Moriquendi)

Dark Elves (pol. Mroczne Elfy, quenya: Moriquendi – „Elfy Ciemności”) to termin używany w tradycji elfickiej na określenie wszystkich elfów, które nigdy nie ujrzały Światła Dwóch Drzew Valinoru – Telperionu i Laurelinu. Pojęcie to ma charakter klasyfikacyjny, a nie etyczny, i przeciwstawiane jest określeniu Calaquendi („Elfy Światła”)¹.

Zakres pojęcia i podział

Do Moriquendi zaliczano dwie zasadnicze grupy:

Avari – elfy, które odrzuciły wezwanie Valarów podczas Wielkiej Wędrówki i pozostały na wschodnich ziemiach Śródziemia. Były one najsłabiej znane innym ludom, rozproszone i rzadko występujące w źródłach narracyjnych².
Eldarowie, którzy nie dotarli do Amanu, a więc:
- Nandorowie – elfy, które zawróciły znad Anduiny;
- Laiquendi (Zielone Elfy) – odłam Nandorów zamieszkujący Ossiriand;
- Falathrimowie – Sindarowie wybrzeża Beleriandu;
- Sindarowie (Szare Elfy) – najliczniejsza i najpotężniejsza grupa Moriquendi, rządzona przez króla Thingola w Doriath.

Choć Sindarowie byli Eldarami z pochodzenia, ich nieobecność w Amanie i brak kontaktu ze Światłem Drzew powodowały, że klasyfikowano ich jako Moriquendi³.

Status kulturowy i duchowy

W elfickiej tradycji wywodzącej się z Valinoru Moriquendi uznawani byli za mniej „uszlachetnionych” duchowo niż Calaquendi, co wynikało z przekonania o transformującym wpływie Światła Dwóch Drzew. Różnica ta dotyczyła jednak przede wszystkim stopnia wiedzy, mocy i pamięci pierwotnego porządku świata, a nie wartości moralnej⁴.

Z perspektywy ludzi sytuacja wyglądała odmiennie: Moriquendi jawili się jako istoty niemal boskie – nieśmiertelne, odporne na choroby i starzenie, obdarzone wielką mądrością i pięknem. W Pierwszej Erze to właśnie Mroczne Elfy odegrały kluczową rolę w nauczaniu Edainów mowy, rzemiosł i podstaw organizacji społecznej⁵.

Osiągnięcia kulturowe

Poszczególne grupy Moriquendi wyspecjalizowały się w różnych dziedzinach:

Nandorowie i Laiquendi osiągnęli mistrzostwo w obróbce drewna i życiu w harmonii z lasem;
Falathrimowie byli pierwszymi budowniczymi statków w Śródziemiu i prekursorami elfickiej żeglugi;
Sindarowie stworzyli wysoko rozwiniętą kulturę dworską i jedno z najpotężniejszych królestw Pierwszej Ery – Doriath, chronione Pasem Meliany.

Losy w kolejnych Erach

Po Upadku Beleriandu w Wojnie Gniewu Moriquendi rozproszyli się. W Drugiej i Trzeciej Erze ich główne siedziby znajdowały się m.in. w Lindonie, Rivendell, Lothlórien oraz Leśnym Królestwie w Mrocznej Puszczy. Choć część Sindarów utrzymywała wysoką pozycję kulturową, z biegiem czasu ich liczba malała, a wpływ na dzieje świata słabł⁶.

W Czwartej Erze, po odpłynięciu większości Calaquendi do Amanu, także Moriquendi stopniowo opuszczali Śródziemie lub tracili dawną moc. Ich królestwa uległy zanikowi, a epoka elfów definitywnie dobiegła końca⁷.

Znaczenie pojęcia

Termin Moriquendi nie oznacza „elfów złych” ani „skażonych”, lecz podkreśla różnorodność doświadczenia elfickiego i centralną w myśli Tolkiena ideę, że historia i pamięć – a nie jedynie natura – kształtują tożsamość istot rozumnych⁸.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Quendi and Eldar”.
Tamże.
Tamże; por. także Unfinished Tales.
J.R.R. Tolkien, Letters.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of Men into the West”.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatki A i B.
Tamże, Dodatek B.
T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., The Letters of J.R.R. Tolkien.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.

Bofur

Bofur był krasnoludem z kompanii Thorina Dębowej Tarczy. Należał do drużyny, która w roku 2941 Trzeciej Ery wyruszyła na wyprawę pod Samotną Górę, do królestwa Ereboru. Wyprawa ta zakończyła się śmiercią Smauga Smoka oraz odrodzeniem Królestwa Krasnoludów pod Górą. Po śmierci Thorina Bofur wraz z pozostałymi członkami kompanii złożył przysięgę…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Bolg

Bolg był królem orków z Gór Mglistych i jednym z najgroźniejszych wodzów Północy w późnej Trzeciej Erze. Był synem Azoga, króla orków, który zginął z ręki Dáina Żelaznej Stopy w bitwie pod Azanulbizarem, kończącej Wojnę Krasnoludów z Orkami. Podobnie jak jego ojciec, Bolg był orkiem wyjątkowo potężnym i budzącym grozę.…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Bombur

Bombur był krasnoludem z kompanii Thorina Dębowej Tarczy. W roku 2941 Trzeciej Ery wyruszył wraz z towarzyszami na wyprawę pod Samotną Górę, która zakończyła się pokonaniem Smauga Smoka oraz odrodzeniem Królestwa Krasnoludów pod Górą w Ereborze. Bombur, podobnie jak Bifur i Bofur, pochodził z krasnoludów związanych z Morią, lecz nie…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ