Nori

Nori, krasnolud z rodu Durina, był jednym z członków Kompanii Thorina Dębowej Tarczy podczas wyprawy do Ereboru w roku 2941 Trzeciej Ery. Wraz z braćmi – Dorim i Orim – brał udział w wydarzeniach opisanych w Hobbicie, które doprowadziły do śmierci Smauga i odrodzenia królestwa pod Samotną Górą.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Charakter i umiejętności

Nori to krasnolud, którego – paradoksalnie – trudno nie zauważyć, choć on sam zdecydowanie woli pozostawać w cieniu. Zwinny, pomysłowy, a momentami niepokojąco kreatywny, odznacza się talentem, który w Kompanii okazał się bezcenny:

  • potrafił otwierać zamki,
  • poruszał się bezszelestnie,
  • świetnie przewidywał zagrożenia,
  • zawsze miał „plan B”, nawet jeśli inni jeszcze nie zdawali sobie sprawy, że będzie potrzebny.

Mówiono o nim, że „zawsze coś kombinuje” – i nie było to dalekie od prawdy. W skupionej na honorze i bezpośredniej walce kulturze krasnoludów Nori reprezentował spryt, instynkt przetrwania i praktyczne myślenie.

Rodzina i motywacje

Nori był bratem Doriego i Oriego, choć relacje między nimi bywały burzliwe. Rozsądny i opiekuńczy Dori często musiał mierzyć się z bardziej impulsywną naturą Norego, podczas gdy delikatny Ori pozostawał pod skrzydłami obu starszych braci.

Plotka, którą od czasu do czasu powtarzano po cichu, głosiła, że powód dołączenia Norego do wyprawy nie był całkowicie „tradycyjny”. Rzekomo musiał dość szybko opuścić swoje poprzednie miejsce zamieszkania, a wyprawa Thorina okazała się dogodnym pretekstem. Nikt jednak nigdy nie wypytywał o szczegóły – a sam Nori zbywał pytania wymownym milczeniem.

Rola w wyprawie do Ereboru

Podczas wyprawy Nori wykazał się nie tylko sprytem, lecz także odwagą, zwłaszcza gdy sytuacja stawała się naprawdę niebezpieczna. Jego czujność wielokrotnie ratowała kompanię z opresji, w tym:

  • w potyczkach z goblinami,
  • w mrokach Mrocznej Puszczy,
  • podczas starcia z wargami,
  • a także w wydarzeniach poprzedzających atak Smauga.

Choć nie był wojownikiem tak potężnym jak Dwalin czy tak dumnym jak Thorin, jego umiejętność działania „po cichu” okazywała się bezcenna. W Kompanii był specjalistą od tego, czego inni nie chcieli robić, nie wiedzieli jak, albo bali się o tym głośno mówić.

Bitwa Pięciu Armii i dalsze losy

Nori przetrwał Bitwę Pięciu Armii, a po śmierci Thorina oddał przysięgę wierności królowi Dáinowi II Żelaznej Stopie. Podobnie jak jego bracia, osiedlił się w odbudowanym Ereborze, gdzie żył do końca swoich dni.

Znaczenie postaci

Nori nie jest bohaterem stawianym na piedestale. Nie przewodzi, nie przemawia, nie błyszczy odwagą w pierwszym szeregu. Jego siła leży w cieniu:

  • w sprycie,
  • w praktycznych rozwiązaniach,
  • w zdolności, by „coś załatwić”,
  • w odwadze, która objawia się działaniem tam, gdzie inni nie widzą wyjścia.

Bez Norego Kompania nie byłaby pełna. Jego obecność pokazuje, że w wielkich przygodach potrzeba nie tylko wojowników, ale także tych, którzy myślą szybciej niż inni działają.

Nori był bratem Doriego i Oriego. Po zwycięstwie nad smokiem osiedlił się w Ereborze, gdzie żył do końca swoich dni.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Nómin

Nómin – określenie używane przez ludzi w Pierwszej Erze Słońca na elfy Noldorów, których po raz pierwszy ujrzeli w Beleriandzie. Spotkanie to miało miejsce, gdy Ludzie przybyli na Zachód i napotkali Finroda Felagunda, władcę Nargothrondu. Zdumieni pięknem, wiedzą i mocą Noldorów, nadali im miano Nómin, co w ich języku oznacza „mądry”.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Noegyth Nibin

Noegyth Nibin – pomniejsza rasa krasnoludów w Śródziemiu, nazywana przez Sindarów „Małymi Krasnoludami”. Byli mniejsi wzrostem od pozostałych krasnoludów, z którymi jednak byli spokrewnieni. Ich liczba była niewielka już w Pierwszej Erze, a wiedza o nich zachowała się głównie w legendach.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Najbardziej znanym przedstawicielem tej rasy był Mîm, który wraz z synami Ibunem i Khîmą zamieszkiwał jaskinie na Amon Rûdh w Beleriandzie. Po śmierci jego potomków Mîm pozostał ostatnim żyjącym przedstawicielem Noegyth Nibin. Ostatecznie został zabity przez Húrina Thalion w odwecie za zdradę Túrina Turambara.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Ost-in-Edhil

Ost in Edhil zostało założone w roku 750 Drugiej Ery, gdy wielu Noldorów opuściło Lindon i udało się do Eriadoru. Tam, w pobliżu zachodnich wrót Khazad dûm w Górach Mglistych, założyli królestwo Eregionu i wznieśli miasto Ost in Edhil, Miasto Elfów. Byli to Gwaith i Mírdain, elfi kowale, którzy około…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Ossiriand

Ossiriand znajdował się na wschodzie Beleriandu aż do końca Pierwszej Ery Słońca i był leśnym domem Zielonych Elfów Laiquendich. Nazywano go Ossiriandem, krainą siedmiu rzek, ponieważ przepływał przez niego Gelion wraz z sześcioma dopływami. Ponieważ Laiquendi słynęli ze swojego śpiewu, Ossiriand bywał również nazywany Lindonem, krainą pieśni. Po zniszczeniu i…

Aby przeczytać dalszą część artykułu, potrzebna jest aktywna prenumerata. Możesz wykupić ją TUTAJ

Óin

Óin, syn Gróina i daleki krewny rodu Durina, urodził się w 2774 roku Trzeciej Ery. Choć nie pochodził z Ereboru ani nie widział na własne oczy jego upadku, wychował się wśród krasnoludów Północy, przesiąknięty ich tradycją, pamięcią o dawnym królestwie i głębokim oddaniem sprawie Durinów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Początki – wojownik z sercem rzemieślnika i uzdrowiciela

Óin był znany jako krasnolud:

  • doświadczony, ale nieco sędziwy,
  • zręczny w walce – szczególnie toporem i sztyletem,
  • twardy, lecz obciążony słabym słuchem,
  • życzliwy i praktyczny,
  • biegły w ziołach i leczeniu.

Ta ostatnia cecha czyniła go jednym z najcenniejszych członków kompanii – pełnił funkcję uzdrowiciela, troszcząc się o rany, choroby i zmęczenie towarzyszy. Mógł nie błyszczeć w pierwszym szeregu bitew, ale bez niego Kompania przetrwałaby znacznie mniej.

Wyprawa do Ereboru – nie z obowiązku rodu, lecz z poczucia sprawiedliwości

W 2941 roku, gdy Thorin II Dębowa Tarcza wezwał towarzyszy do odzyskania Samotnej Góry, Óin odpowiedział bez wahania. Nie był bezpośrednim dziedzicem Ereboru, ale wierzył, że sprawiedliwość rodu Durina jest obowiązkiem wszystkich krasnoludów – niezależnie od ich pochodzenia.

Co więcej, Óin nie tylko zgłosił się jako uczestnik, ale również współfinansował wyprawę, poświęcając część własnego majątku na jej potrzeby.

Podczas podróży:

  • walczył z goblinami, wargami i orkami,
  • przetrwał Mroczną Puszczę,
  • brał udział w oblężeniu Samotnej Góry,
  • towarzyszył w wydarzeniach prowadzących do śmierci Smauga,

a także służył wiedzą o ziołach i leczeniu w chwilach kryzysu.

Po Bitwie Pięciu Armii osiadł w odrodzonym Królestwie pod Górą, wiernie wspierając nowego króla, Dáina II Żelazną Stopę.

Wyprawa do Morii – ostatnia nadzieja i tragiczny finał

Mimo dobrobytu Ereboru, wielu krasnoludów nie spoczywało w pełnej satysfakcji, dopóki Khazad-dûm – najstarsze królestwo ich ludu – pozostawało pustym cieniem swej dawnej świetności.

W 2989 roku Óin dołączył do ekspedycji Balina i Oriego, pragnących przywrócić życie w Morii. Dla Óina była to misja historyczna, duchowa i osobista – możliwość zobaczenia, jak rodzi się coś wielkiego na ruinach przeszłości.

Przez pięć lat walczyli z mrokiem i orkami, odnosząc początkowe sukcesy. Lecz w sercu gór czaiło się coś, czym dawni krasnoludowie stracili niegdyś życie: Balrog oraz nieznane potwory, strzegące ukrytych przejść.

W 2994 roku, podczas ucieczki ku Zachodniej Bramie Morii, Óin został porwany przez potwora zwanego Strażnikiem Wody. Była to śmierć nagła, tragiczna, a zarazem symboliczna – kres nadziei na odrodzenie Morii.

Dziedzictwo Óina – cicha odwaga, mądrość i dobroć

Choć jego imię nie pojawia się tak często w pieśniach jak imiona wodzów i królów, Óin pozostaje jednym z najbardziej wartościowych członków Kompanii Thorina.

Ucieleśnia cechy cenione przez krasnoludów, a rzadziej śpiewane:

  • pracowitość,
  • niezawodność,
  • umiejętność służenia innym,
  • cichą odwagę,
  • lojalność wobec sprawy, nie tylko wobec rodu.

Jego historia przypomina, że nie wszyscy bohaterowie stoją na czele armii – niektórzy lecą zadrapane dłonie, szykują maści, podpowiadają rozwiązania, a gdy nadejdzie czas, walczą tak samo jak inni.

Óin odszedł, wierząc w odrodzenie Moriańskich Sal. Jego imię trwa, zapisane w Księdze Mazarbul przez Oriego – ostatni ślad po krasnoludach, którzy marzyli o wskrzeszeniu pradawnej świetności swojego ludu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Oghor-hai

Oghor-hai – orkowa nazwa odnosząca się do prymitywnych Dzikich Ludzi z lasów, którzy napadali na oddziały orków zapuszczające się na ich terytoria. Wśród ludzi byli znani jako Wosowie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Nahar

Nahar – biały koń Oromëgo, należącego do Valarów. Uważany za pierwszego stworzonego konia i protoplastę wszystkich koni w Ardzie. Nahar był ogromny, o srebrzystej grzywie i ogonie, które lśniły w ciemności. Oromë dosiadał go podczas swoich wypraw po Śródziemiu w Erze Ciemności i w Epoce Gwiazd. Na grzbiecie Nahara Oromë dotarł nad Kuiviénen, gdzie po raz pierwszy odkrył przebudzonych elfów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Naugrim

Naugrim (quenya: „karłowaci ludzie”) – nazwa nadana krasnoludom przez Eldarów w Epoce Gwiazd. Termin ten odnosił się do ich niskiego wzrostu i odmiennej fizjonomii, które elfy uważały za nieatrakcyjne. Naugrimowie pojawili się w Beleriandzie, przybywając przez Ered Luin, i szybko nawiązali kontakty handlowe z Sindarami.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Choć obie rasy łączyła wymiana dóbr i wzajemne korzyści – krasnoludy dostarczały wyrobów ze stali i broni, a elfy oferowały m.in. dzieła rzemiosła i klejnoty – sojusz ten nie przerodził się w trwałą przyjaźń. Relacje Naugrimów i elfów pozostawały raczej chłodne i pełne wzajemnej rezerwy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Neekerbreekers

Neekerbreekers – owady zamieszkujące Bagna Midgewater w północnym Eriadorze. Były to stworzenia podobne do świerszczy, których charakterystyczny, powtarzający się dźwięk („neek-breek, neek-breek”) stanowił dla podróżnych źródło uciążliwości. Nazwa pochodzi z języka hobbitów, którzy szczególnie skarżyli się na ich obecność podczas wędrówek przez bagna.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu