Swarthy Men

Swarthy Men – określenie odnoszone do różnych ludów ludzkich Śródziemia, charakteryzujących się ciemniejszą karnacją i włosami niż Edainowie.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W Pierwszej Erze Słońca mianem tym nazywano część Easterlingów, którzy przybyli do Beleriandu po Edainach. Byli niżsi i szersi od Edainów, o ciemniejszych włosach i oczach. W wielu opowieściach przedstawiano ich jako ludzi mniej godnych zaufania, nierzadko zdradzających elfy na rzecz Morgotha.

W Trzeciej Erze określenie Śniadzi Ludzie odnosiło się do Haradrimów – wysokich, brązowoskórych wojowników z południa. Nosili bogate szaty w barwach szkarłatu i złota, walczyli pieszo, konno i na olbrzymich mumakilach, uzbrojeni w sejmitary, łuki i włócznie. Byli wielokrotnymi przeciwnikami Gondoru, często występując w sojuszu z Mordorem.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Swertings

Swertings – określenie używane w Shire na Haradrimów, wojowniczy lud zamieszkujący dalekie południe Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Nazwa ta stanowiła dialektalny wariant hobbicki i występowała w opowieściach oraz pogłoskach, które docierały do Shire w ostatnich wiekach Trzeciej Ery Słońca. Haradrimowie, znani ze swej waleczności i sojuszu z Sauronem, wielokrotnie toczyli wojny z Gondorem, a ich sława dotarła nawet do spokojnych krain hobbitów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Tom Bombadil

Tom Bombadil – postać z legendarium J.R.R. Tolkiena, zamieszkująca Stary Las w Eriadorze. Hobbici nazywali go Panem Starego Lasu, a elfy znały go jako Iarwain Ben-adar („najstarszy, bez ojca”). Krasnoludy określały go mianem Forn, a ludzie Orald.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Jego natura pozostaje nie do końca wyjaśniona. Według niektórych interpretacji był duchem przyrody lub jedną z istot Maiarów, które przybyły do Śródziemia jeszcze w Wieku Gwiazd. Opisywany jako niski, krępy mężczyzna o niebieskich oczach, rumianej twarzy i brązowej brodzie, nosił niebieski płaszcz, wysoki kapelusz ozdobiony niebieskim piórem oraz żółte buty. Cechował się pogodnym usposobieniem, często mówił i śpiewał w rymach.

W obrębie Starego Lasu jego moc była absolutna – żadne zło nie mogło mu się tam przeciwstawić. Jego żoną była Goldberry, córka Rzeki. W czasie Wyprawy Pierścienia Bombadil dwukrotnie uratował hobbitów: najpierw z rąk Starego Człowieka Wierzby, a później z rąk Upiorów Kurhanów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Tilion

Tilion – w legendarium J.R.R. Tolkiena Maia, przewodnik Księżyca. Należał niegdyś do orszaku Oromëgo i zwany był Tilionem od Srebrnego Łuku. Po zniszczeniu Dwóch Drzew Valinoru, ostatni kwiat Telperiona został umieszczony w srebrnym naczyniu, które miało stać się Księżycem. Tilion został wybrany, aby prowadzić to światło przez niebiosa. Od pierwszego wschodu Księżyca wznosił się każdej nocy, niosąc srebrne naczynie, i w ten sposób jego imię na zawsze związano z tym ciałem niebieskim.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Thuringwethil

Thuringwethil – w legendarium J.R.R. Tolkiena złowroga Maia, służebnica Morgotha i posłanka Saurona. Jej imię w sindarinie oznacza „Kobietę Cienia”. W Pierwszej Erze przybrała postać olbrzymiego upiornego nietoperza z żelaznymi pazurami i skrzydłami. Latała pomiędzy Tol-in-Gaurhoth (Wyspą Wilkołaków) a Angbandem, przekazując wieści swojemu panu. Po upadku Saurona na wyspie jej los nie jest dokładnie znany, lecz jej płaszcz – nadający postać nietoperza – został przejęty przez Lúthien, która użyła go, by wraz z Berenem przedostać się do Angbandu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Thráin I

Thráin I – król krasnoludów z rodu Durina, syn króla Náina I, urodzony w 1934 roku Trzeciej Ery w Morii. Po śmierci ojca, zabitego w 1981 roku przez Balroga zwanego Durinową Zgubą, Thráin został królem na wygnaniu. W 1999 roku założył Królestwo pod Górą w Ereborze, gdzie odnalazł Arcyklejnot, zwany „Sercem Góry”. Panował tam jako pierwszy Król pod Górą aż do swojej śmierci w 2190 roku.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Thorin III

Thorin III Kamienny Hełm – krasnoludzki król Ereboru z rodu Durina, syn Dáina II Żelaznej Stopy i spadkobierca Thorina II Dębowej Tarczy. Urodził się w 2866 roku Trzeciej Ery w Ereborze. W 3019 roku objął tron po śmierci ojca, który poległ w obronie Samotnej Góry podczas Wojny o Pierścień. Jako odważny wojownik poprowadził krasnoludy Ereboru i sprzymierzonych ludzi z Dale do zwycięstwa nad wojskami Easterlingów i orków, przerywając oblężenie góry.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Thorin II

Thorin II Dębowa Tarcza – syn Thráina II i wnuk Thróra – był jednym z najwybitniejszych potomków królewskiego rodu Durina. Urodził się w 2746 roku Trzeciej Ery w potężnym niegdyś Królestwie pod Górą, które wówczas przeżywało czasy swojego największego rozkwitu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Utrata ojczyzny i wędrówka ku wygnaniu

Gdy w 2770 roku na Erebor spadł ogień smoka Smauga, młody Thorin został zmuszony wraz ze swoim ludem do ucieczki. Zniszczenie Samotnej Góry i rozproszenie krasnoludów stało się wydarzeniem, które naznaczyło całą jego późniejszą drogę – żył bowiem odtąd z utraconą ojczyzną w sercu i w pamięci.

Wraz z ocalałymi Thorin przywędrował do Gór Błękitnych, gdzie przez lata żył na wygnaniu, pracując jako kowal i wojownik. Tragedia jego rodu pogłębiła się w 2790 roku, kiedy dziadek Thorin, król Thrór, został zamordowany przez orków w Morii. To wydarzenie zapoczątkowało Wojnę Krasnoludów z Orkami, jedną z najkrwawszych w historii Trzeciej Ery.

Bitwa pod Azanulbizar i narodziny przydomka „Dębowa Tarcza”

W decydującej bitwie pod Azanulbizar, u bram Morii, Thorin wsławił się wielką odwagą. Pozbawiony tarczy i oręża, chwycił w dłonie gałąź dębu, którą osłaniał się przed ciosami wrogów. Ten improwizowany oręż przyniósł mu imię, które przylgnęło do niego na zawsze – Dębowa Tarcza.

Choć wojna zakończyła się zwycięstwem krasnoludów, nie przyniosła odbudowy ich królestwa. W 2845 roku, po zniknięciu i uwięzieniu Thráina II, Thorin został królem na wygnaniu.

Droga do odzyskania Ereboru

Przez długie lata Thorin nosił w sobie nieugaszone pragnienie powrotu do Samotnej Góry. Wreszcie, w 2941 roku Trzeciej Ery, pod wpływem planu i namów Gandalfa, zorganizował wyprawę trzynastu krasnoludów, znaną jako Kompania Thorina. Ku zaskoczeniu wszystkich – a zwłaszcza samego bohatera – do drużyny dołączył także hobbit, Bilbo Baggins.

Wyprawa była długa, niebezpieczna i pełna prób, lecz ostatecznie doprowadziła do śmierci Smauga i odrodzenia królestwa krasnoludów pod Erebor. Thorin odzyskał także Arcyklejnot, Serce Góry – symbol królewskiego dziedzictwa i dumy jego rodu.

Król złota i cień chciwości

Choć Thorin był przywódcą odważnym, honorowym i zdolnym, jego charakter skrywał również rysy tragiczne. Po odzyskaniu królestwa uniósł go gniew i duma. Nie potrafił podzielić zdobytego bogactwa ani uznać roszczeń innych ludów, co doprowadziło do oblężenia Samotnej Góry i eskalacji konfliktu.

Jego upór i złudzenia podsyciła chciwość Arcyklejnotu, podobnie jak wiele wcześniejszych tragedii krasnoludzkiego rodu.

Bitwa Pięciu Armii i ostatnie pojednanie

Gdy nadciągnęły armie goblinów i wargów, Thorin w końcu przejrzał sytuację i stanął do walki u boku dawnych sojuszników. W Bitwie Pięciu Armii walczył z nieposkromioną odwagą, lecz został śmiertelnie ranny.

W ostatnich chwilach życia:

  • pojednał się z Bilbem,
  • odrzucił pychę,
  • odzyskał jasność serca, którą przysłoniło mu złoto.

Został pochowany w Ereborze wraz z Arcyklejnotem i mieczem Orkristem, który w dniu jego pogrzebu znów zabłysnął pod Górą.

Dziedzictwo Thorina

Thorin II Dębowa Tarcza jest jedną z najbardziej złożonych i tragicznych postaci „Hobbita”. Jego życie przypomina, że:

  • duma potrafi stać się zarówno siłą, jak i zgubą,
  • pragnienie odzyskania domu może pchnąć do wielkości,
  • ale prawdziwa królewskość ujawnia się w chwili pokory, nie triumfu.

Jako król, który odzyskał swój dom i zapłacił za to najwyższą cenę, Thorin pozostaje symbolem tragicznego bohaterstwa rodu Durina – potęgi splątanej z losem, który nigdy nie pozwala w pełni uniknąć cienia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Treebeard

Treebeard (pol. Drzewiec, sind. Fangorn) – najstarszy z żyjących Entów, strażnik Lasu Fangorn w Trzeciej Erze. Był pasterzem drzew (Onodrim), mającym postać czternastostopowego giganta, przypominającego zarazem drzewo i człowieka.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Drzewiec nie brał czynnego udziału w sprawach innych ras, aż do czasów Wojny o Pierścień. Spotkanie z hobbitami Meriadokiem Brandybuckiem i Peregrinem Tukiem skłoniło go do działania przeciwko Sarumanowi. Zwołał Radę Entów, po czym poprowadził Marsz Entów na Isengard, zakończony zniszczeniem twierdzy i uwięzieniem Czarodzieja w Orthanku.

Po bitwie pod Hornburgiem Drzewiec wysłał do walki także Huornów – mroczne duchy drzew – które rozgromiły orków Sarumana. W Trzeciej Erze Drzewiec uchodził za najstarszą istotę żyjącą w Śródziemiu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Thorondor

Thorondor – władca Orłów, zwany Orłem Okrążających Gór, żyjący w Pierwszej Erze Słońca. Z rozpiętością skrzydeł sięgającą trzydziestu sążni, uchodził za największego orła, jaki kiedykolwiek istniał. Podczas wojen Beleriandu wielokrotnie wspierał Eldarów: ocalił Maedhrosa z więzienia w Thangorodrimie, uniósł ciało króla Fingolfina spod murów Angbandu i oszpecił szpony oblicze Morgotha. To jego orły strzegły tajemniczego królestwa Gondolinu, a sam Thorondor uratował także Berena i Lúthien z twierdzy Morgotha. Największą sławę zdobył jednak w Wojnie Gniewu, gdy wraz ze swym stadem rozgromił skrzydlate smoki Angbandu. Imię Thorondor oznacza „Wysoki Orzeł”. Po zakończeniu Pierwszej Ery prawdopodobnie powrócił wraz z Valarami do Nieśmiertelnych Krain.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu