Fírimar

W Pierwszej Erze Słońca Eldarowie zamieszkujący Śródziemie dowiedzieli się, że w krainie Hildórien na dalekim Wschodzie przebudziła się nowa rasa. Byli to Ludzie, których elfy nazwały Fírimar, co znaczy „Śmiertelnicy”. W oczach nieśmiertelnych elfów Ludzie wydawali się istotami kruchymi i krótkowiecznymi, ponieważ ich życie trwało zaledwie chwilę w porównaniu z trwaniem Eldarów, a zdobyta wiedza szybko ustępowała wraz ze śmiercią.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. Sociology
  3. DoT Roz. F

Galadhrimowie

Galadhrimowie byli elfami zamieszkującymi Lothlórien, Złoty Las położony na wschód od Gór Mglistych, nad Srebrzystą Strugą wpadającą do Anduiny. W Drugiej Erze kraina ta nosiła nazwę Laurelindórenan, a później Lothlórien. Rosły tam mallorny, drzewa o srebrzystej korze, złotych kwiatach i zielono-złotych liściach, uważane za najpiękniejsze w Śródziemiu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Galadhrimowie, których imię oznacza „ludzie drzew”, wznosili swe siedziby wysoko w koronach mallornów, na platformach zwanych telain. Nie budowali kamiennych twierdz ani wież, żyjąc w ukryciu wśród leśnych ostępów. Nosili szare płaszcze, które stapiały się z otoczeniem, i poruszali się po lesie bez dróg i mostów, wykorzystując liny i swoją znajomość drzew.

Głównym miastem Galadhrimów było Caras Galadhon, położone na zielonym wzgórzu, otoczone wałem i drzewami niczym wieżami. W jego centrum rósł najwyższy mallorn w Śródziemiu, w którym mieściła się siedziba władców. W głębi lasu znajdowało się wzgórze Cerin Amroth, miejsce szczególne w dziejach Lothlórien.

Lud ten składał się głównie z Elfów Leśnych, lecz jego władcami byli Celeborn z rodu Sindarów oraz Galadriela z rodu Noldorów. Galadriela była córką Finarfina i w Trzeciej Erze uchodziła za najdostojniejszą spośród elfów pozostających w Śródziemiu. Dzięki mocy Nenyi, jednego z Trzech Pierścieni Elfów, Lothlórien było chronione przed wpływem Ciemności i niszczącym działaniem czasu. Galadriela posiadała również Zwierciadło, w którym ukazywały się obrazy możliwych wydarzeń.

Królestwo Galadhrimów istniało już w Drugiej Erze i było rządzone kolejno przez Amdíra i Amrotha, zanim władzę objęli Celeborn i Galadriela. W Trzeciej Erze Lothlórien pozostało odrębną i strzeżoną krainą. Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia moc Nenyi osłabła, Galadriela odpłynęła do Nieśmiertelnych Krain, a dawna świetność Złotego Lasu zaczęła przemijać. Galadhrimowie stopniowo opuścili swe siedziby, a ich lud rozproszył się wraz z odchodzeniem elfów ze Śródziemia.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. G

Golodhrimowie

Golodhrimowie to sindarińska nazwa Noldorów używana przez Szare Elfy w Beleriandzie w Pierwszej Erze Słońca. Oznaczała lud Noldorów, którzy przybyli do Śródziemia z Nieśmiertelnych Krain. Pod tą nazwą Sindarowie określali Noldorów po ich powrocie do Beleriandu.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. Sociology
  3. DoT Roz. G

Gonnhirrim

Krasnoludy słynęły jako znakomici kamieniarze i górnicy. Przez długie lata pracowały w górach, wydobywając metale i klejnoty oraz wznosząc rozległe podziemne królestwa, takie jak Belegost, Nogrod i Khazad-dûm. Szczególną sławę wśród Sindarów zyskała ich praca przy budowie Menegrothu, zwanego Tysiącem Pieczar, ukrytego królestwa Szarych Elfów w Doriath. Krasnoludzcy rzemieślnicy wykuli tam sale i komnaty o pięknie przypominającym leśną grotę, pełne fontann, strumieni i kryształowych świateł. Za to dzieło Sindarowie nadali im miano Gonnhirrim, co znaczy „mistrzowie kamienia”.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. G

Gondorczycy

Gondorczycy byli potomkami Dúnedainów z Południowego Królestwa, założonego w roku 3320 Drugiej Ery przez Isildura i Anáriona, synów Elendila, po ich ucieczce z tonącego Númenoru. Podczas gdy Elendil objął władzę w Arnorze na północy, jego synowie wzniesli w południowych krainach potężne warownie i miasta. Dzieje Gondoru były długie i pełne chwały. U szczytu potęgi królowie Gondoru panowali nad ziemiami położonymi na zachód od Morza Rhûn, między Celebrantem a Harnenem. Nawet w czasach późniejszego osłabienia władza Gondoru obejmowała Anórien, Ithilien, Lebennin, Lossarnach, Lamedon, Anfalas, Tolfalas, Belfalas i Calenardhon.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Do najważniejszych miast królestwa należały Pelargir nad deltą Anduiny oraz Dol Amroth nad Zatoką Belfalas. W sercu kraju leżały trzy wielkie miasta: Osgiliath, Minas Ithil i Minas Anor. Osgiliath, stolica Gondoru, zbudowana była na obu brzegach Anduiny i połączona szerokim kamiennym mostem. Minas Ithil, Wieża Księżyca, strzegła wschodnich granic, a Minas Anor, Wieża Słońca, stała u podnóża Gór Białych.

W Trzeciej Erze Gondor doświadczał licznych klęsk. W roku 1432 wybuchła wojna domowa, w 1636 Wielka Zaraza spustoszyła kraj, a w następnych stuleciach najazdy Woźniców i innych ludów osłabiały jego siły. W roku 2002 Minas Ithil zostało zdobyte przez Nazgûli i przemianowane na Minas Morgul. W 2475 orkowie z Mordoru zniszczyli znaczną część Osgiliath i jego most. Ostatecznie jedynie Minas Anor, później zwane Minas Tirith, pozostało główną twierdzą królestwa.

Mimo upadku dawnej potęgi Gondor zachował tradycje i dumę. Rycerze Gondoru nosili czarne i srebrne zbroje oraz hełmy ozdobione skrzydłami, a ich znakiem było Białe Drzewo pod Siedmioma Gwiazdami i Srebrną Koroną. W czasie Wojny o Pierścień krajem władał namiestnik Denethor II, gdyż linia królów wygasła. W obliczu zagrożenia ze strony Saurona Denethor popadł w rozpacz i zginął, lecz jego syn Faramir uznał prawa Aragorna, dziedzica Isildura. Wraz z powrotem króla Elessara odrodziło się Zjednoczone Królestwo Arnoru i Gondoru, a potęga Saurona została ostatecznie złamana.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. G

Szare Elfy

Szare Elfy były najpotężniejszym spośród Úmanyarów, czyli tych Eldarów, którzy wyruszyli w Wielką Podróż, lecz nie ujrzeli Światła Drzew Valarów w Valinorze. Nazywano je Sindarami. Ich królem był Elwë Singollo, w sindarińskim zwany Elu Thingolem, co znaczy „Szary Płaszcz”. Thingol należał do nielicznych wśród Sindarów, którzy ujrzeli Światło Drzew, a dzięki temu cieszył się szczególnym autorytetem. Był najwyższy wzrostem spośród Elfów swego ludu i miał srebrzyste włosy.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Królową Sindarów była Meliana, jedna z Majarów, która przed wschodem Słońca i Księżyca zamieszkała wraz z Thingolem w Beleriandzie. W Lesie Doriath założyli królestwo, którego stolicą było podziemne miasto Menegroth, zwane Tysiącem Jaskiń. Dzięki mocy Meliany, która otoczyła Doriath niewidzialną osłoną, królestwo przez długi czas pozostawało bezpieczne i rozkwitało w dostatku.

Upadek Doriathu nastąpił w czasach Wojen o Silmarile. Po śmierci Thingola i odejściu Meliany czar ochronny ustał, a potęga Sindarów osłabła. Od tej chwili ich dzieje splatały się z tragicznymi losami Beleriandu, aż do jego zatonięcia pod koniec Pierwszej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. Sociology
  3. DoT Roz. G

Zielone Elfy

Zielone Elfy były ludem elfów zamieszkującym Ossiriand w Beleriandzie u schyłku Ery Gwiazd oraz w Pierwszej Erze Słońca. W języku quenya nazywano ich Laiquendi. Nosili odzienie barwy leśnej zieleni, aby łatwiej ukrywać się wśród drzew i pozostawać niewidocznymi dla wrogów.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Nie należeli do najliczniejszych ani najpotężniejszych spośród Eldarów, lecz dzięki doskonałej znajomości swej krainy zdołali przetrwać czasy wojen z Melkorem i jego sługami, podczas gdy wiele silniejszych ludów elfów poniosło zagładę.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. G

Haradrimowie

Haradrimowie byli ludami Południa zamieszkującymi rozległe krainy Haradu. W dziejach Drugiej i Trzeciej Ery występowali jako sprzymierzeńcy i poddani Saurona, Władcy Ciemności. W armiach Mordoru walczyli konno i pieszo, a także jako Korsarze z Umbaru, którzy przybywali na czarnych okrętach zwanych dromonami. Największy postrach budzili wojownicy dosiadający mûmaków, na których grzbietach wznoszono wieże bojowe; z nich miotano strzały, włócznie i kamienie, podczas gdy same zwierzęta rozbijały szeregi przeciwników.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

W bitwie na Polach Pelennoru stanowili najliczniejszą część sił Czarnoksiężnika z Minas Morgul. Nosili szkarłatne płaszcze, złote ozdoby oraz wielkie okrągłe tarcze, a ich uzbrojenie obejmowało łuki, włócznie, piki, zakrzywione noże i sejmitary. Część wojowników pochodziła z Dalekiego Haradu i należała do ludów o ciemnej skórze, znanych z wielkiej siły i wzrostu. Haradrimowie od dawna pozostawali pod wpływem Saurona, który w Drugiej Erze zdobył ich lojalność darami i obietnicami potęgi; wśród ich władców znaleźli się również Czarni Númenorejczycy, tacy jak Herumor i Fuinur.

W czasach Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi walczyli po stronie Saurona i ponieśli klęskę pod Czarną Bramą. W Trzeciej Erze wielokrotnie prowadzili wojny z Gondorem, sprzymierzając się z Korsarzami z Umbaru oraz z ludami Wschodu. Uczestniczyli w najazdach i bitwach, między innymi w roku 1944, gdy wraz z Wariagami i Woźnicami zaatakowali Gondor, lecz zostali pokonani przez króla Eärnila.

Podczas Wojny o Pierścień ponownie zgromadzili wielkie siły u boku Saurona. Ich armie, wraz z Easterlingami, Wariagami, Korsarzami oraz legionami orków i trolli, wzięły udział w walkach pod Minas Tirith i przed Czarną Bramą Mordoru. Po upadku Saurona zostali rozproszeni, a za panowania króla Elessara zawarto z nimi pokój, który przetrwał w początkach Czwartej Ery.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. H

Niziołki

Niziołki były najmniejszym z ludów Śródziemia i w języku ludzi nazywano je hobbitami. Uważa się, że pojawiły się w Pierwszej Erze Słońca i że były blisko spokrewnione z ludźmi. W czasach ich najdawniejszego istnienia dzieje Śródziemia zdominowane były przez wojny i czyny wielkich potęg, dlatego mały i niepozorny lud niziołków pozostawał niemal niezauważony.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Niziołki były niższe od ludzi mniej więcej o połowę i prowadziły życie spokojne oraz skłonne do ukrycia. W języku ludzi utrwaliła się dla nich nazwa „niziołki”, odnosząca się do ich niewielkiego wzrostu. Przez długie wieki nie odgrywały znaczącej roli w wielkich wydarzeniach świata, aż do czasów Trzeciej Ery, gdy losy Śródziemia splotły się z dziejami kilku hobbitów z Shire.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. TEnc Roz. Sociology
  2. DoT Roz. H

Haladinowie

Haladinowie byli drugim z Trzech Rodów Edainów, zwanych Przyjaciółmi Elfów, którzy w Pierwszej Erze Słońca przybyli do Beleriandu i sprzymierzyli się z Noldorami w wojnach przeciw Morgothowi. Byli ludem mniej licznym i niższym wzrostem od pozostałych Rodów, a szczególną więź łączyła ich z lasami i życiem leśnym.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Pierwszym wodzem Haladinów był Haldad, który poległ wraz z wieloma członkami swego ludu w walce z orkami. Po jego śmierci przywództwo objęła jego córka Haleth, pod której wodzą Haladinowie osiedlili się w Lesie Brethil. Tam żyli wedle własnych praw i obyczajów, broniąc swych ziem przed sługami Morgotha. W późniejszych latach, gdy losy wojen w Beleriandzie odwróciły się przeciw Edainom, Haladinowie ponieśli ciężkie straty, mimo że po ich stronie stanął Túrin Turambar, i z czasem ich siła została złamana przez napór wojsk nieprzyjaciela.

Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu

Bibliografia

  1. S Roz. Ind.
  2. TEnc Roz. Sociology
  3. DoT Roz. H