Martwe Bagna
Pomiędzy rozległymi wodospadami Wielkiej Rzeki Anduiny a mrocznymi górami Mordoru rozciągał się ponury, bagienny teren znany jako Martwe Bagna. W Trzeciej Erze Słońca miejsce to było uważane za złe i nawiedzone. W końcu Drugiej Ery na równinie Dagorlad, znajdującej się przed Czarną Bramą, miała miejsce wielka wojna. Niezliczeni wojownicy z Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi oraz niezliczeni Orkowie zginęli w tym starciu. Ciała Elfów, Ludzi, Orków i innych sług Saurona zostały pochowane na Dagorlad, ale z czasem ziemie te zostały pochłonięte przez bagniska. W Trzeciej Erze Bagna rozszerzyły się na wschód, wchłaniając cmentarze wojowników.
Obszar ten zamieszkiwały węże i inne pełzające stworzenia, a cuchnące wody były unikanie przez ptaki. Na tych bagnach pojawiały się dziwne, świetliste zjawiska, które przypominały zapalone świece. W tym świetle widoczna była postać zmarłych: twarze piękne i złe, ponure i zgniłe od śmierci, twarze Orków, silnych Ludzi i bystrych Elfów. Choć nie było wiadomo, czy były to duchy, czy miraże, te „Widma Umarłych Bagien” wyłaniały się z rozlewisk, ale nie można było ich dosięgnąć. Ich światło kusiło podróżnych, a ci, którzy ulegli jego urokowi, ginęli, znikając w ciemnych wodach. Taki los spotkał tych, którzy podróżowali w kierunku wschodnim, w tym Easterlingów znanych jako Woźnice, którzy zostali wypędzeni daleko w Martwe Bagna po Bitwie o Obóz w dwudziestym wieku Drugiej Ery.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. P