Isildur
Isildur był księciem Númenoru, starszym synem Elendila oraz bratem Anáriona, a zarazem współzałożycielem i królem Gondoru oraz późniejszym Najwyższym Królem Dúnedainów. Urodził się w Númenorze w Drugiej Erze i należał do linii wiernych (Elendili), sprzeciwiających się kultowi Morgotha i polityce Ar-Pharazôna¹.
Númenor i ucieczka przed Upadkiem
W ostatnich latach istnienia Númenoru Isildur odegrał istotną rolę w zachowaniu dziedzictwa Zachodu. Według przekazów z narażeniem życia wykradł z Armenelos owoc Białego Drzewa, Nimlotha, co pozwoliło na zachowanie tej linii w Śródziemiu². W roku 3319 Drugiej Ery, wraz z Elendilem, Anárionem i ich zwolennikami, Isildur opuścił wyspę tuż przed jej zagładą i przybył do Śródziemia.
Założenie Gondoru
Po lądowaniu na południu Isildur i Anárion założyli Królestwo Gondoru. Wzniesiono wówczas kluczowe ośrodki władzy: Pelargir, Osgiliath (stolicę), Minas Anor oraz Minas Ithil³. Isildur objął rządy w Ithilienie, rezydując w Minas Ithil, podczas gdy Anárion sprawował władzę w zachodniej części królestwa.
W 3429 D.E. Minas Ithil zostało zdobyte przez Saurona, który powrócił do otwartej wojny z Dúnedainami. Isildur zdołał uciec wraz z rodziną do Arnoru, pozostawiając Anáriona jako współwładcę Gondoru⁴.
Ostatni Sojusz i upadek Saurona
W 3434 D.E. Isildur wziął udział w wojnie Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi, walcząc u boku swego ojca Elendila oraz Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów. Po zwycięstwie na Dagorlad i długim oblężeniu Mordoru doszło do ostatecznego starcia na stokach Orodruiny (3441 D.E.). W tej bitwie polegli Elendil i Anárion, a Sauron został pokonany; Isildur odciął mu palec wraz z Jedynym Pierścieniem⁵.
Mimo nalegań Elronda i Círdana Isildur odmówił zniszczenia Pierścienia, uznając go za weregild (odszkodowanie) za śmierć ojca i brata. Decyzja ta miała dalekosiężne konsekwencje dla dziejów Trzeciej Ery⁶.
Śmierć na Polach Gladden
Po objęciu tytułu Najwyższego Króla Isildur wyruszył z Gondoru do Arnoru, by objąć tam bezpośrednie rządy. W roku 2 Trzeciej Ery jego oddział został zaatakowany przez orków na Polach Gladden, w dolinie Anduiny. Podczas próby ucieczki Isildur założył Jedyny Pierścień, licząc na jego moc ukrycia, lecz Pierścień zsunął się z palca, zdradzając swego nosiciela. Isildur został przeszyty strzałami i zginął w rzece⁷.
Jedyny Pierścień zaginął w nurtach Anduiny na ponad dwa tysiące lat, aż do odnalezienia go przez Déagola w 2463 T.E.
Ocena postaci i znaczenie historyczne
Isildur jest jedną z najbardziej ambiwalentnych postaci w legendarium Tolkiena. Jako władca odznaczał się odwagą, pobożnością i wiernością tradycji Númenoru, lecz jego decyzja o zatrzymaniu Pierścienia ujawnia ograniczenia nawet najszlachetniejszych ludzi wobec absolutnej pokusy władzy. Tolkien przedstawia Isildura nie jako czarnego charakteru, lecz jako tragiczną figurę historyczną, której upadek wypływa z ludzkiej słabości, a nie ze świadomej zdrady⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Disaster of the Gladden Fields”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Carpenter, Humphrey, J.R.R. Tolkien: A Biography.
