Isildur

Isildur był księciem Númenoru, starszym synem Elendila oraz bratem Anáriona, a zarazem współzałożycielem i królem Gondoru oraz późniejszym Najwyższym Królem Dúnedainów. Urodził się w Númenorze w Drugiej Erze i należał do linii wiernych (Elendili), sprzeciwiających się kultowi Morgotha i polityce Ar-Pharazôna¹.

Númenor i ucieczka przed Upadkiem

W ostatnich latach istnienia Númenoru Isildur odegrał istotną rolę w zachowaniu dziedzictwa Zachodu. Według przekazów z narażeniem życia wykradł z Armenelos owoc Białego Drzewa, Nimlotha, co pozwoliło na zachowanie tej linii w Śródziemiu². W roku 3319 Drugiej Ery, wraz z Elendilem, Anárionem i ich zwolennikami, Isildur opuścił wyspę tuż przed jej zagładą i przybył do Śródziemia.

Założenie Gondoru

Po lądowaniu na południu Isildur i Anárion założyli Królestwo Gondoru. Wzniesiono wówczas kluczowe ośrodki władzy: Pelargir, Osgiliath (stolicę), Minas Anor oraz Minas Ithil³. Isildur objął rządy w Ithilienie, rezydując w Minas Ithil, podczas gdy Anárion sprawował władzę w zachodniej części królestwa.

W 3429 D.E. Minas Ithil zostało zdobyte przez Saurona, który powrócił do otwartej wojny z Dúnedainami. Isildur zdołał uciec wraz z rodziną do Arnoru, pozostawiając Anáriona jako współwładcę Gondoru⁴.

Ostatni Sojusz i upadek Saurona

W 3434 D.E. Isildur wziął udział w wojnie Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi, walcząc u boku swego ojca Elendila oraz Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów. Po zwycięstwie na Dagorlad i długim oblężeniu Mordoru doszło do ostatecznego starcia na stokach Orodruiny (3441 D.E.). W tej bitwie polegli Elendil i Anárion, a Sauron został pokonany; Isildur odciął mu palec wraz z Jedynym Pierścieniem⁵.

Mimo nalegań Elronda i Círdana Isildur odmówił zniszczenia Pierścienia, uznając go za weregild (odszkodowanie) za śmierć ojca i brata. Decyzja ta miała dalekosiężne konsekwencje dla dziejów Trzeciej Ery⁶.

Śmierć na Polach Gladden

Po objęciu tytułu Najwyższego Króla Isildur wyruszył z Gondoru do Arnoru, by objąć tam bezpośrednie rządy. W roku 2 Trzeciej Ery jego oddział został zaatakowany przez orków na Polach Gladden, w dolinie Anduiny. Podczas próby ucieczki Isildur założył Jedyny Pierścień, licząc na jego moc ukrycia, lecz Pierścień zsunął się z palca, zdradzając swego nosiciela. Isildur został przeszyty strzałami i zginął w rzece⁷.

Jedyny Pierścień zaginął w nurtach Anduiny na ponad dwa tysiące lat, aż do odnalezienia go przez Déagola w 2463 T.E.

Ocena postaci i znaczenie historyczne

Isildur jest jedną z najbardziej ambiwalentnych postaci w legendarium Tolkiena. Jako władca odznaczał się odwagą, pobożnością i wiernością tradycji Númenoru, lecz jego decyzja o zatrzymaniu Pierścienia ujawnia ograniczenia nawet najszlachetniejszych ludzi wobec absolutnej pokusy władzy. Tolkien przedstawia Isildura nie jako czarnego charakteru, lecz jako tragiczną figurę historyczną, której upadek wypływa z ludzkiej słabości, a nie ze świadomej zdrady⁸.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Disaster of the Gladden Fields”.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Carpenter, Humphrey, J.R.R. Tolkien: A Biography.