Iron Hills

written by Anna Eldameldor Mokos

Iron Hills (Żelazne Wzgórza)

Iron Hills, zwane w tradycji Śródziemia Żelaznymi Wzgórzami, to pasmo wzgórz położone na wschód od Rhovanionu, znane przede wszystkim jako jedna z głównych siedzib krasnoludów z rodu Durina w Trzeciej Erze. Region ten, choć oddalony od głównych szlaków handlowych, odegrał istotną rolę w dziejach krasnoludów po upadku ich północnych królestw¹.

Geneza osadnictwa krasnoludów

Po zniszczeniach spowodowanych przez smoki w Górach Szarych (Ered Mithrin) w XXVI wieku Trzeciej Ery część krasnoludów zmuszona była do poszukiwania nowych, bezpieczniejszych siedzib. W roku 2590 T.E. znaczna grupa ludu Durina, prowadzona przez Gróra, syna Dáina I, osiedliła się w Iron Hills². Migracja ta miała charakter zarówno defensywny, jak i gospodarczy, gdyż region oferował dostęp do bogatych złóż żelaza oraz naturalne warunki sprzyjające obronie.

Rola militarna i Wojna Krasnoludów z Orkami

Znaczenie Iron Hills uwidoczniło się szczególnie podczas Wojny Krasnoludów z Orkami (2793–2799 T.E.). W decydującej bitwie pod Azanulbizarem krasnoludy z Żelaznych Wzgórz odegrały kluczową rolę. Ich późne, lecz zdecydowane przybycie przesądziło o przełamaniu linii orków u Wrót Morii i ostatecznym zwycięstwie krasnoludów³. Wydarzenie to utrwaliło reputację Iron Hills jako jednego z najważniejszych ośrodków militarnych ludu Durina.

Bitwa Pięciu Armii i odnowa Ereboru

W roku 2941 T.E. armia krasnoludów z Iron Hills, dowodzona przez Dáina II Żelazną Stopę, przybyła na pole Bitwy Pięciu Armii, by wesprzeć Thorina Dębową Tarczę i jego sprzymierzeńców⁴. Interwencja ta miała decydujące znaczenie dla przebiegu starcia.

Po śmierci Thorina Dáin II został koronowany na króla pod Ereborem. W konsekwencji wielu krasnoludów z Żelaznych Wzgórz przeniosło się do odzyskanego królestwa, przyczyniając się do jego odbudowy i ponownego rozkwitu. Iron Hills zachowały jednak swoją autonomię jako ważny ośrodek zaplecza militarnego i demograficznego krasnoludów⁵.

Znaczenie historyczne

Iron Hills funkcjonują w tradycji krasnoludów jako symbol przetrwania i ciągłości rodu Durina w okresach kryzysu. Choć nie osiągnęły splendoru Khazad-dûm ani bogactwa Ereboru, odegrały rolę kluczową w zachowaniu siły militarnej i politycznej krasnoludów w późnej Trzeciej Erze⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  2. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A, „Durin’s Folk”.
  3. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A; The Hobbit.
  4. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XVII.
  5. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
  6. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.