Ingwë
(quen. Ingwë, tytuł: Ingwë Ingweron, „Najwyższy Król Elfów”)
Ingwë był najwyższym zwierzchnikiem elfów (Eldarów) oraz władcą Vanyarów, Pierwszego Rodu Eldarów, który jako pierwszy odpowiedział na wezwanie Valarów i podjął Wielką Podróż z Cuiviénen do Amanu. W tradycji elfickiej uchodzi za najczystszy i najbardziej reprezentatywny przykład harmonii między Pierworodnymi Dziećmi Ilúvatara a porządkiem ustanowionym przez Valarów¹.
Ingwë i Vanyarowie w Wielkiej Podróży
Pod przewodnictwem Ingwëgo Vanyarowie jako pierwsi dotarli do Eldamaru, a następnie osiedlili się w Valinorze, u stóp góry Taniquetil, świętej siedziby Manwëgo, Władcy Powietrza i Najwyższego z Valarów². Bliskość tej siedziby miała znaczenie nie tylko geograficzne, lecz także symboliczne: Vanyarowie, a wraz z nimi Ingwë, pozostawali najbliżej władzy i woli Manwëgo, stając się niejako „ludem światła” w sensie duchowym i kosmologicznym³.
Najwyższy Król Eldarów
Ingwë nosił tytuł Ingwë Ingweron, czyli „Najwyższy Król wszystkich Elfów”. Choć w praktyce poszczególnymi rodami Eldarów rządzili także Finwë (Noldorowie) i Elwë Singollo (Teleri), to Ingwë uznawany był za najwyższy autorytet wśród Pierworodnych, zarówno z racji swej bliskości z Manwëm, jak i ze względu na nieskazitelność swego ludu⁴.
Władza Ingwëgo miała charakter głównie moralny i symboliczny, a nie polityczny czy militarny. Nie przewodził on wyprawom wojennym ani nie brał udziału w konfliktach Pierwszej Ery, co odróżnia go od królów Noldorów. Jego rola polegała raczej na zachowaniu pamięci, ładu i pierwotnej harmonii zamierzonej w Muzyce Ainurów⁵.
Stosunek do Śródziemia
W przeciwieństwie do Noldorów, którzy masowo powrócili do Śródziemia po kradzieży Silmarili, Ingwë i Vanyarowie pozostali wierni Valarom i niemal nigdy nie opuszczali Amanu. Jedynym znaczącym wyjątkiem była Wojna Gniewu, kiedy to Vanyarowie – według niektórych przekazów – wzięli udział w ostatecznym starciu z Morgothem, maszerując wraz z armią Valarów przeciw Angbandowi⁶.
Ten brak zaangażowania w dzieje Beleriandu sprawił, że Ingwë pozostaje postacią bardziej kosmiczną i archetypiczną niż narracyjnie rozwiniętą. W legendarium Tolkiena reprezentuje on ideał elfickiej wierności, światła i duchowej czystości, a nie dramatycznego losu i konfliktu.
Znaczenie symboliczne
Ingwë bywa interpretowany jako uosobienie elfickiego „pierwotnego powołania”: trwania w harmonii z Boskim porządkiem świata, bez dążenia do dominacji, wiedzy zdobywanej przemocą czy buntu wobec przeznaczenia. W tym sensie stanowi przeciwieństwo Fëanora – genialnego, lecz tragicznego księcia Noldorów – oraz figurę równoważącą dramatyzm dziejów Pierwszej Ery⁷.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
- Tamże, „Valaquenta”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
- Tamże.
- Verlyn Flieger, Splintered Light.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
- Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
- Tolkien, J.R.R., The War of the Jewels.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
