Ingwë

(quen. Ingwë, tytuł: Ingwë Ingweron, „Najwyższy Król Elfów”)

Ingwë był najwyższym zwierzchnikiem elfów (Eldarów) oraz władcą Vanyarów, Pierwszego Rodu Eldarów, który jako pierwszy odpowiedział na wezwanie Valarów i podjął Wielką Podróż z Cuiviénen do Amanu. W tradycji elfickiej uchodzi za najczystszy i najbardziej reprezentatywny przykład harmonii między Pierworodnymi Dziećmi Ilúvatara a porządkiem ustanowionym przez Valarów¹.

Ingwë i Vanyarowie w Wielkiej Podróży

Pod przewodnictwem Ingwëgo Vanyarowie jako pierwsi dotarli do Eldamaru, a następnie osiedlili się w Valinorze, u stóp góry Taniquetil, świętej siedziby Manwëgo, Władcy Powietrza i Najwyższego z Valarów². Bliskość tej siedziby miała znaczenie nie tylko geograficzne, lecz także symboliczne: Vanyarowie, a wraz z nimi Ingwë, pozostawali najbliżej władzy i woli Manwëgo, stając się niejako „ludem światła” w sensie duchowym i kosmologicznym³.

Najwyższy Król Eldarów

Ingwë nosił tytuł Ingwë Ingweron, czyli „Najwyższy Król wszystkich Elfów”. Choć w praktyce poszczególnymi rodami Eldarów rządzili także Finwë (Noldorowie) i Elwë Singollo (Teleri), to Ingwë uznawany był za najwyższy autorytet wśród Pierworodnych, zarówno z racji swej bliskości z Manwëm, jak i ze względu na nieskazitelność swego ludu⁴.

Władza Ingwëgo miała charakter głównie moralny i symboliczny, a nie polityczny czy militarny. Nie przewodził on wyprawom wojennym ani nie brał udziału w konfliktach Pierwszej Ery, co odróżnia go od królów Noldorów. Jego rola polegała raczej na zachowaniu pamięci, ładu i pierwotnej harmonii zamierzonej w Muzyce Ainurów⁵.

Stosunek do Śródziemia

W przeciwieństwie do Noldorów, którzy masowo powrócili do Śródziemia po kradzieży Silmarili, Ingwë i Vanyarowie pozostali wierni Valarom i niemal nigdy nie opuszczali Amanu. Jedynym znaczącym wyjątkiem była Wojna Gniewu, kiedy to Vanyarowie – według niektórych przekazów – wzięli udział w ostatecznym starciu z Morgothem, maszerując wraz z armią Valarów przeciw Angbandowi⁶.

Ten brak zaangażowania w dzieje Beleriandu sprawił, że Ingwë pozostaje postacią bardziej kosmiczną i archetypiczną niż narracyjnie rozwiniętą. W legendarium Tolkiena reprezentuje on ideał elfickiej wierności, światła i duchowej czystości, a nie dramatycznego losu i konfliktu.

Znaczenie symboliczne

Ingwë bywa interpretowany jako uosobienie elfickiego „pierwotnego powołania”: trwania w harmonii z Boskim porządkiem świata, bez dążenia do dominacji, wiedzy zdobywanej przemocą czy buntu wobec przeznaczenia. W tym sensie stanowi przeciwieństwo Fëanora – genialnego, lecz tragicznego księcia Noldorów – oraz figurę równoważącą dramatyzm dziejów Pierwszej Ery⁷.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
Tamże, „Valaquenta”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
Tamże.
Verlyn Flieger, Splintered Light.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
Tolkien, J.R.R., The War of the Jewels.
Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.