Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Hobbici, zwani także Niziołkami, byli najmniejszym z ludów zamieszkujących Śródziemie i wedle tradycji pojawili się na Wschodzie w tej samej Erze, w której rozbłysło Słońce i przebudzili się Ludzie. Uważano ich za dalekich krewnych ludzi, choć byli od nich znacznie niżsi, nawet od krasnoludów, a przeciętna długość ich życia wynosiła około stu lat. O ich dziejach sprzed roku 1050 Trzeciej Ery niewiele wiadomo; wówczas mieszkali w północnych dolinach Anduiny, między Górami Mglistymi a Wielkim Zielonym Lasem. Gdy w południowej części tego lasu zagnieździła się mroczna moc i z czasem nazwano go Mroczną Puszczą, wielu hobbitów opuściło dawne siedziby i w następnych stuleciach powędrowało na zachód przez Góry Mgliste do Eriadoru.
Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu
Hobbici mierzyli od dwóch do czterech stóp wzrostu, mieli kręcone, najczęściej brązowe włosy, pogodne twarze, długie palce oraz duże, owłosione stopy, które zwykle pozostawały bose. Byli ludem spokojnym i przywiązanym do tradycji; cenili umiarkowanie, porządek i życie wiejskie, a nadmierną śmiałość uważali za niestosowną. Słynęli z zamiłowania do jaskrawych barw, obfitych posiłków oraz sztuki palenia fajki, którą poczytywali za własny wkład w obyczaje świata.
Wyróżniano trzy szczepy hobbitów: Harfootów, Fallohidów i Stoorów. Harfootowie byli najliczniejsi i najmniejsi, o ciemniejszej skórze i włosach; jako pierwsi przekroczyli Góry Mgliste i chętnie przebywali na wyżynach, utrzymując przyjazne stosunki z krasnoludami. Fallohidzi byli wyżsi i smuklejsi, o jaśniejszej cerze; lubili lasy i towarzystwo elfów, a spośród hobbitów najczęściej przejawiali cechy przywódcze. Stoorowie byli masywniejsi, osiedlali się nad rzekami i jako jedyni spośród hobbitów nosili obuwie; dłużej niż inni pozostawali w dolinach Anduiny, a część z nich żyła w pobliżu Pól Gladden jeszcze wiele wieków po rozpoczęciu wędrówek na zachód.
W roku 1601 Trzeciej Ery większość hobbitów zamieszkałych w okolicach Bree osiedliła się na ziemiach za rzeką Baranduiną, gdzie za zgodą króla Arnoru założyli Shire. Od tej daty liczyli własną rachubę lat. Przez długi czas żyli w pokoju; jedynie Wielka Zaraza z 1636 roku, Długa Zima 2758 roku oraz najazd orków zakończony Bitwą na Zielonych Polach w 2747 roku zakłóciły ich spokój. Wśród wczesnych przywódców wymieniano Marcha i Blanca, a po upadku Arnoru ustanowiono urząd Thaina. W pamięci ludu zapisał się Bandobras Took, zwany Byczobrzmiącym, który w Bitwie na Zielonych Polach zabił wodza orków Golfimbula.
W trzydziestym wieku Trzeciej Ery hobbici odegrali rolę o znaczeniu światowym. Bilbo Baggins z Hobbitonu wyruszył z krasnoludami do Ereboru i podczas tej wyprawy wszedł w posiadanie Jedynego Pierścienia. Po latach przekazał go swemu krewnemu, Frodowi Bagginsowi. Frodo został Powiernikiem Pierścienia i w roku 3018 wyruszył z Rivendell w towarzystwie Drużyny, w której znaleźli się także Samwise Gamgee, Meriadok Brandybuck i Peregrin Took. W czasie Wojny o Pierścień Merry i Pippin zostali rycerzami Gondoru, a Merry przyczynił się do zguby Czarnoksiężnika na Polach Pelennoru. Samwise przez pewien czas sam niósł Pierścień i wiernie wspierał Froda aż do końca wyprawy. Ostatecznie Jedyny Pierścień został zniszczony w ogniu Góry Przeznaczenia, gdy Gollum, niegdyś hobbit ze szczepu Stoorów imieniem Sméagol, runął wraz z nim w ogień.
Po upadku Saurona hobbici powrócili do Shire i przez wiele lat Czwartej Ery żyli w pokoju i dostatku. Choć z natury skromni i niepragnący wielkiej sławy, ich czyny w czasie Wojny o Pierścień sprawiły, że imię Niziołków zostało zapisane w dziejach wszystkich Wolnych Ludów Śródziemia.
Koniecznie zobacz > Tolkien Studies Academy – kurs o Śródziemiu
Bibliografia
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. H