Grey-elves (Sindarowie)
Grey-elves, czyli Sindarowie (quen. Sindar, sind. Thindrim), stanowili najpotężniejszy szczep Úmanyarów – elfów, które nie dotarły do Amanu i nie ujrzały Światła Dwóch Drzew Valinoru. Należeli oni do Trzeciego Rodu Eldarów, wywodzącego się z Telerich, i zamieszkiwali głównie Beleriand w Epoce Gwiezdnego Blasku oraz w Pierwszej Erze Słońca¹.
Sindarowie powstali jako odrębna wspólnota w wyniku zatrzymania się części Telerich podczas Wielkiej Podróży Elfów. Ich władca, Elwë Singollo, zaginął w lesie Nan Elmoth, gdzie znalazł się pod urokiem Meliany, Mai z Dworu Valarów. W czasie jego nieobecności lud ten określano mianem Eglath („Porzuceni”), a po powrocie Elwëgo – już jako Elu Thingola, Króla Szarego Płaszcza – przyjęli nazwę Sindarów².
Królestwo Doriathu i kultura Sindarów
Pod rządami Thingola i Meliany Sindarowie założyli królestwo Doriath, którego stolicą były podziemne pałace Menegrothu („Tysiąca Jaskiń”), wykute przez krasnoludy z Nogrodu. Dzięki mocy Meliany wokół Doriathu powstała magiczna bariera ochronna, znana jako Pas Meliany, która przez długi czas czyniła królestwo niedostępnym dla Morgotha i jego sług³.
Kultura Sindarów osiągnęła wysoki poziom rozwoju, łącząc tradycje elfów Śródziemia z wiedzą i duchowym autorytetem Mai. Sindarowie rozwinęli bogatą tradycję pieśni, poezji i sztuki, a ich język – sindarin – stał się w późniejszych wiekach najbardziej rozpowszechnioną mową elfów w Śródziemiu, używaną również przez Dúnedainów i inne Wolne Ludy⁴.
Upadek i rozproszenie
Los Sindarów uległ dramatycznej zmianie w czasie Wojny o Silmarile. Śmierć Thingola z rąk krasnoludów z Nogrodu, uwiedzionych blaskiem Silmarila osadzonego w naszyjniku Nauglamír, zapoczątkowała upadek Doriathu. Po jego śmierci Meliana opuściła Śródziemie i powróciła do Valinoru, a wraz z jej odejściem zniknęła magiczna ochrona królestwa⁵.
W kolejnych latach Doriath został splądrowany i ostatecznie zniszczony, a Sindarowie rozproszyli się po Beleriandzie. Część z nich schroniła się w ujściach Sirionu, inni dołączyli do Falathrimów Círdana lub później osiedlili się w Lindonie, Rivendell i Lothlórien w Drugiej i Trzeciej Erze⁶.
Znaczenie Sindarów w dziejach Śródziemia
Choć Sindarowie nie ujrzeli Światła Dwóch Drzew, w tradycji elfów i ludzi uchodzili za jeden z najbardziej wpływowych ludów elfickich. Ich historia stanowi pomost między elfami Amanu a elfami Śródziemia, a dziedzictwo kulturowe i językowe Sindarów wywarło trwały wpływ na dzieje Ardy.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves”.
- Tamże, „Of Thingol and Melian”.
- Tamże, „Of the Sindar”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek F.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Ruin of Doriath”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XI–XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, A Question of Time.
