Grey-elves

written by Anna Eldameldor Mokos

Grey-elves (Sindarowie)

Grey-elves, czyli Sindarowie (quen. Sindar, sind. Thindrim), stanowili najpotężniejszy szczep Úmanyarów – elfów, które nie dotarły do Amanu i nie ujrzały Światła Dwóch Drzew Valinoru. Należeli oni do Trzeciego Rodu Eldarów, wywodzącego się z Telerich, i zamieszkiwali głównie Beleriand w Epoce Gwiezdnego Blasku oraz w Pierwszej Erze Słońca¹.

Sindarowie powstali jako odrębna wspólnota w wyniku zatrzymania się części Telerich podczas Wielkiej Podróży Elfów. Ich władca, Elwë Singollo, zaginął w lesie Nan Elmoth, gdzie znalazł się pod urokiem Meliany, Mai z Dworu Valarów. W czasie jego nieobecności lud ten określano mianem Eglath („Porzuceni”), a po powrocie Elwëgo – już jako Elu Thingola, Króla Szarego Płaszcza – przyjęli nazwę Sindarów².

Królestwo Doriathu i kultura Sindarów

Pod rządami Thingola i Meliany Sindarowie założyli królestwo Doriath, którego stolicą były podziemne pałace Menegrothu („Tysiąca Jaskiń”), wykute przez krasnoludy z Nogrodu. Dzięki mocy Meliany wokół Doriathu powstała magiczna bariera ochronna, znana jako Pas Meliany, która przez długi czas czyniła królestwo niedostępnym dla Morgotha i jego sług³.

Kultura Sindarów osiągnęła wysoki poziom rozwoju, łącząc tradycje elfów Śródziemia z wiedzą i duchowym autorytetem Mai. Sindarowie rozwinęli bogatą tradycję pieśni, poezji i sztuki, a ich język – sindarin – stał się w późniejszych wiekach najbardziej rozpowszechnioną mową elfów w Śródziemiu, używaną również przez Dúnedainów i inne Wolne Ludy⁴.

Upadek i rozproszenie

Los Sindarów uległ dramatycznej zmianie w czasie Wojny o Silmarile. Śmierć Thingola z rąk krasnoludów z Nogrodu, uwiedzionych blaskiem Silmarila osadzonego w naszyjniku Nauglamír, zapoczątkowała upadek Doriathu. Po jego śmierci Meliana opuściła Śródziemie i powróciła do Valinoru, a wraz z jej odejściem zniknęła magiczna ochrona królestwa⁵.

W kolejnych latach Doriath został splądrowany i ostatecznie zniszczony, a Sindarowie rozproszyli się po Beleriandzie. Część z nich schroniła się w ujściach Sirionu, inni dołączyli do Falathrimów Círdana lub później osiedlili się w Lindonie, Rivendell i Lothlórien w Drugiej i Trzeciej Erze⁶.

Znaczenie Sindarów w dziejach Śródziemia

Choć Sindarowie nie ujrzeli Światła Dwóch Drzew, w tradycji elfów i ludzi uchodzili za jeden z najbardziej wpływowych ludów elfickich. Ich historia stanowi pomost między elfami Amanu a elfami Śródziemia, a dziedzictwo kulturowe i językowe Sindarów wywarło trwały wpływ na dzieje Ardy.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves”.
  2. Tamże, „Of Thingol and Melian”.
  3. Tamże, „Of the Sindar”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek F.
  5. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Ruin of Doriath”.
  6. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XI–XII.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, A Question of Time.