Glaurung
Glaurung był pierwszym i archetypicznym przedstawicielem ognistych smoków (Urulóki), zwanym w tradycji elfickiej „Ojcem Smoków”. Został stworzony przez Morgoth w twierdzy Angband jako broń przeznaczona do przełamania potęgi Eldarów i ich sprzymierzeńców. Glaurung stanowił pierwowzór dla wszystkich późniejszych smoków Morgotha, zarówno bezskrzydłych, jak i skrzydlatych¹.
Po raz pierwszy pojawił się w roku 260 Pierwszej Ery Słońca, lecz został wypuszczony przedwcześnie i – nie w pełni jeszcze rozwinięty – został odparty przez wojska Noldorów. Przez kolejne stulecia pozostawał w Angbandzie, gdzie dojrzewał, aż w roku 455 odegrał kluczową rolę w Bitwie Nagłego Płomienia (Dagor Bragollach), prowadząc natarcie, które doprowadziło do przerwania długotrwałego oblężenia twierdzy Morgotha².
W roku 472 Glaurung uczestniczył w Bitwie Nírnaeth Arnoediad („Bitwie Niezliczonych Łez”), wspierany przez legion pomniejszych smoków. W trakcie starcia został ciężko raniony przez krasnoludzkiego króla Azaghâl z Belegostu, który zadał mu śmiertelny cios włócznią, sam jednak ginąc stratowany przez konającego potwora. Rana zmusiła Glaurunga do odwrotu z pola bitwy³.
W późniejszym okresie Glaurung stał się jednym z największych postrachów Beleriandu. W roku 496 rozbił armię Nargothrondu pod Tumhalad, po czym zajął podziemne sale królestwa i zgromadził w nich wielkie skarby. Jego panowanie nad ruinami Nargothrondu miało charakter zarówno militarny, jak i symboliczny, stanowiąc świadectwo upadku jednego z głównych ośrodków noldorskiej potęgi⁴.
Poza destrukcyjną siłą fizyczną Glaurung posiadał zdolności o charakterze psychicznym i magicznym. Jego spojrzenie oraz głos mogły zniewalać wolę śmiertelników, wywoływać omamy i narzucać fałszywe przekonania. W ten sposób stał się bezpośrednim sprawcą tragedii rodu Húrina: doprowadził do śmierci Finduilas z Nargothrondu, rzucił klątwę obłędu na Nienor Niniel oraz złamał psychicznie Túrin Turambar, pogłębiając jego fatalizm i izolację⁵.
Ostatecznie Glaurung zginął w roku 501 Pierwszej Ery, gdy Túrin Turambar zadał mu śmiertelną ranę, wbijając miecz Gurthang w jego brzuch nad przepaścią Cabed-en-Aras. Śmierć smoka nie przyniosła jednak wybawienia bohaterowi – przeciwnie, dopełniła tragicznego losu Túrina, który wkrótce potem popełnił samobójstwo. W ten sposób Glaurung stał się nie tylko narzędziem fizycznego zniszczenia, lecz także jednym z najpełniejszych symboli zgubnej, długotrwałej mocy Morgotha nad losem Ludzi i Elfów⁶.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O smokach i ich pochodzeniu”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, rozdz. „Dagor Bragollach”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, rozdz. „Nírnaeth Arnoediad”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Upadek Nargothrondu”.
- J.R.R. Tolkien, The Children of Húrin.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Śmierć Glaurunga”.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Children of Húrin.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
- Tolkien, J.R.R., The War of the Jewels.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light.
