Glaurung

Glaurung był pierwszym i archetypicznym przedstawicielem ognistych smoków (Urulóki), zwanym w tradycji elfickiej „Ojcem Smoków”. Został stworzony przez Morgoth w twierdzy Angband jako broń przeznaczona do przełamania potęgi Eldarów i ich sprzymierzeńców. Glaurung stanowił pierwowzór dla wszystkich późniejszych smoków Morgotha, zarówno bezskrzydłych, jak i skrzydlatych¹.

Po raz pierwszy pojawił się w roku 260 Pierwszej Ery Słońca, lecz został wypuszczony przedwcześnie i – nie w pełni jeszcze rozwinięty – został odparty przez wojska Noldorów. Przez kolejne stulecia pozostawał w Angbandzie, gdzie dojrzewał, aż w roku 455 odegrał kluczową rolę w Bitwie Nagłego Płomienia (Dagor Bragollach), prowadząc natarcie, które doprowadziło do przerwania długotrwałego oblężenia twierdzy Morgotha².

W roku 472 Glaurung uczestniczył w Bitwie Nírnaeth Arnoediad („Bitwie Niezliczonych Łez”), wspierany przez legion pomniejszych smoków. W trakcie starcia został ciężko raniony przez krasnoludzkiego króla Azaghâl z Belegostu, który zadał mu śmiertelny cios włócznią, sam jednak ginąc stratowany przez konającego potwora. Rana zmusiła Glaurunga do odwrotu z pola bitwy³.

W późniejszym okresie Glaurung stał się jednym z największych postrachów Beleriandu. W roku 496 rozbił armię Nargothrondu pod Tumhalad, po czym zajął podziemne sale królestwa i zgromadził w nich wielkie skarby. Jego panowanie nad ruinami Nargothrondu miało charakter zarówno militarny, jak i symboliczny, stanowiąc świadectwo upadku jednego z głównych ośrodków noldorskiej potęgi⁴.

Poza destrukcyjną siłą fizyczną Glaurung posiadał zdolności o charakterze psychicznym i magicznym. Jego spojrzenie oraz głos mogły zniewalać wolę śmiertelników, wywoływać omamy i narzucać fałszywe przekonania. W ten sposób stał się bezpośrednim sprawcą tragedii rodu Húrina: doprowadził do śmierci Finduilas z Nargothrondu, rzucił klątwę obłędu na Nienor Niniel oraz złamał psychicznie Túrin Turambar, pogłębiając jego fatalizm i izolację⁵.

Ostatecznie Glaurung zginął w roku 501 Pierwszej Ery, gdy Túrin Turambar zadał mu śmiertelną ranę, wbijając miecz Gurthang w jego brzuch nad przepaścią Cabed-en-Aras. Śmierć smoka nie przyniosła jednak wybawienia bohaterowi – przeciwnie, dopełniła tragicznego losu Túrina, który wkrótce potem popełnił samobójstwo. W ten sposób Glaurung stał się nie tylko narzędziem fizycznego zniszczenia, lecz także jednym z najpełniejszych symboli zgubnej, długotrwałej mocy Morgotha nad losem Ludzi i Elfów⁶.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O smokach i ich pochodzeniu”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, rozdz. „Dagor Bragollach”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, rozdz. „Nírnaeth Arnoediad”.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Upadek Nargothrondu”.
J.R.R. Tolkien, The Children of Húrin.
J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Śmierć Glaurunga”.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The Children of Húrin.
Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
Tolkien, J.R.R., The War of the Jewels.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light.