Finwë
Finwë był elfickim władcą i pierwszym Najwyższym Królem Noldorów, jednego z trzech rodów Eldarów. Należał do elfów, którzy odpowiedzieli na wezwanie Valarów i podjęli Wielką Podróż z Cuiviénen do Amanu. Z woli Valarów został wybrany na przywódcę swojego ludu podczas wędrówki oraz jego najwyższego króla po osiedleniu się w Eldamarze¹.
Po przybyciu do Amanu Finwë ustanowił swoją siedzibę w Tirionie na wzgórzu Túna, który stał się głównym miastem Noldorów oraz jednym z najważniejszych ośrodków elfiej kultury i władzy w Valinorze. Jako Najwyższy Król sprawował zwierzchnictwo nad całym ludem Noldorów, choć poszczególne rody zachowywały znaczną autonomię².
Małżeństwa i potomstwo
Finwë dwukrotnie zawierał związek małżeński, co stanowiło wydarzenie bez precedensu wśród Eldarów. Jego pierwszą żoną była Míriel Serindë, wybitna rzemieślniczka i hafciarka. Po narodzinach ich syna Fëanora Míriel utraciła wolę życia i odeszła do ogrodów Lóriena, gdzie pozostała bezcielesna. Jej śmierć była pierwszym takim przypadkiem wśród elfów i miała dalekosiężne konsekwencje duchowe oraz prawne³.
Po długim czasie Finwë poślubił Indis, elfkę z rodu Vanyarów. Z tego związku narodzili się Fingolfin i Finarfin, przodkowie późniejszych wielkich rodów Noldorów. Relacje pomiędzy synami Finwego z obu małżeństw były napięte i stały się jednym z kluczowych czynników konfliktów, które wstrząsnęły dziejami elfów w Pierwszej Erze⁴.
Śmierć i znaczenie historyczne
Podczas Zgaśnięcia Valinoru, gdy Melkor (Morgoth) i Ungolianta zniszczyli Dwa Drzewa, Finwë przebywał w twierdzy Formenos, strzegąc zgromadzonych tam Silmarili. Został tam zamordowany przez Melkora, stając się pierwszą ofiarą śmiertelną wśród Eldarów zabitą bezpośrednio przez Mrocznego Wroga⁵.
Śmierć Finwego miała ogromne znaczenie symboliczne i polityczne. Utrata Najwyższego Króla oraz kradzież Silmarili stały się bezpośrednią przyczyną buntu Fëanora, przysięgi jego synów oraz wygnania Noldorów z Amanu. W tym sensie Finwë zajmuje miejsce postaci granicznej: ostatniego króla epoki harmonii i pierwszej ofiary nadchodzącej tragedii elfów⁶.
Znaczenie w legendarium
W narracji Tolkiena Finwë reprezentuje model idealnego, lecz kruchego władcy: mądrego, wybranego przez Valarów, lecz niezdolnego do zapobieżenia rozłamowi we własnym rodzie. Jego los ukazuje napięcie pomiędzy nieśmiertelnością Eldarów a możliwością cierpienia, straty i przemocy, które wkraczają do świata wraz z buntem i wolną wolą⁷.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, Quenta Silmarillion, rozdz. 3.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
- J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring, „Laws and Customs among the Eldar”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Silmarils and the Unrest of the Noldor”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Darkening of Valinor”.
- Humphrey Carpenter (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
- Verlyn Flieger, Splintered Light.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X).
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (HoME, t. XII).
- Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
