Finwë

written by Anna Eldameldor Mokos

Finwë

Finwë był elfickim władcą i pierwszym Najwyższym Królem Noldorów, jednego z trzech rodów Eldarów. Należał do elfów, którzy odpowiedzieli na wezwanie Valarów i podjęli Wielką Podróż z Cuiviénen do Amanu. Z woli Valarów został wybrany na przywódcę swojego ludu podczas wędrówki oraz jego najwyższego króla po osiedleniu się w Eldamarze¹.

Po przybyciu do Amanu Finwë ustanowił swoją siedzibę w Tirionie na wzgórzu Túna, który stał się głównym miastem Noldorów oraz jednym z najważniejszych ośrodków elfiej kultury i władzy w Valinorze. Jako Najwyższy Król sprawował zwierzchnictwo nad całym ludem Noldorów, choć poszczególne rody zachowywały znaczną autonomię².

Małżeństwa i potomstwo

Finwë dwukrotnie zawierał związek małżeński, co stanowiło wydarzenie bez precedensu wśród Eldarów. Jego pierwszą żoną była Míriel Serindë, wybitna rzemieślniczka i hafciarka. Po narodzinach ich syna Fëanora Míriel utraciła wolę życia i odeszła do ogrodów Lóriena, gdzie pozostała bezcielesna. Jej śmierć była pierwszym takim przypadkiem wśród elfów i miała dalekosiężne konsekwencje duchowe oraz prawne³.

Po długim czasie Finwë poślubił Indis, elfkę z rodu Vanyarów. Z tego związku narodzili się Fingolfin i Finarfin, przodkowie późniejszych wielkich rodów Noldorów. Relacje pomiędzy synami Finwego z obu małżeństw były napięte i stały się jednym z kluczowych czynników konfliktów, które wstrząsnęły dziejami elfów w Pierwszej Erze⁴.

Śmierć i znaczenie historyczne

Podczas Zgaśnięcia Valinoru, gdy Melkor (Morgoth) i Ungolianta zniszczyli Dwa Drzewa, Finwë przebywał w twierdzy Formenos, strzegąc zgromadzonych tam Silmarili. Został tam zamordowany przez Melkora, stając się pierwszą ofiarą śmiertelną wśród Eldarów zabitą bezpośrednio przez Mrocznego Wroga⁵.

Śmierć Finwego miała ogromne znaczenie symboliczne i polityczne. Utrata Najwyższego Króla oraz kradzież Silmarili stały się bezpośrednią przyczyną buntu Fëanora, przysięgi jego synów oraz wygnania Noldorów z Amanu. W tym sensie Finwë zajmuje miejsce postaci granicznej: ostatniego króla epoki harmonii i pierwszej ofiary nadchodzącej tragedii elfów⁶.

Znaczenie w legendarium

W narracji Tolkiena Finwë reprezentuje model idealnego, lecz kruchego władcy: mądrego, wybranego przez Valarów, lecz niezdolnego do zapobieżenia rozłamowi we własnym rodzie. Jego los ukazuje napięcie pomiędzy nieśmiertelnością Eldarów a możliwością cierpienia, straty i przemocy, które wkraczają do świata wraz z buntem i wolną wolą⁷.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, Quenta Silmarillion, rozdz. 3.
  2. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
  3. J.R.R. Tolkien, Morgoth’s Ring, „Laws and Customs among the Eldar”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Silmarils and the Unrest of the Noldor”.
  5. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Darkening of Valinor”.
  6. Humphrey Carpenter (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
  7. Verlyn Flieger, Splintered Light.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring (The History of Middle-earth, t. X).
  • Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (HoME, t. XII).
  • Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.