Fingolfin

Fingolfin był drugim synem Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów w Amanie, i przyrodnim bratem Fëanora oraz bratem Finarfina. Jego dziećmi byli Fingon, Turgon i Aredhela. Po zabójstwie Finwëgo przez Morgotha i kradzieży Silmarilów wyruszył wraz z Noldorami do Śródziemia. Gdy Fëanor zagarnął statki Telerich w Alqualondë, Fingolfin poprowadził swój lud przez Helkaraksë, lodową cieśninę między Amanem a Śródziemiem, ponosząc wielkie straty.

Po śmierci Fëanora w Dagor-nuin-Giliath, Bitwie pod Gwiazdami, Fingolfin został Najwyższym Królem Noldorów w Śródziemiu. Osiedlił się w Hithlumie i przez długie lata utrzymywał straż przeciwko Morgothowi, zamykając jego wojska w Angbandzie podczas Oblężenia Angbandu. W roku 455 Pierwszej Ery, po Dagor Bragollach, Bitwie Nagłego Płomienia, widząc klęskę i spustoszenie swoich ziem, dosiadł konia Rochallora i samotnie udał się pod bramy Angbandu, gdzie wyzwał Morgotha na pojedynek.

W walce tej zadał Morgothowi siedem ran mieczem Ringil, zanim sam poległ pod ciosami Czarnego Wroga. Jego ciało zostało wyniesione z pola walki przez Thorondora, Władcę Orłów, i złożone na szczycie w Górach Okrążających, gdzie wzniesiono nad nim kopiec.

Bibliografia

1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
2. DoT Roz. F