Felaróf
Felaróf był pierwszym z Mearasów, słynnych koni Rohanu. W dwudziestym szóstym stuleciu Trzeciej Ery lord Éothéodów, Léod, zginął, próbując dosiąść dzikiego konia zwanego Człekobójcą. Zwierzę zostało następnie schwytane przez jego syna, Eorla Młodego. Koń poddał się Eorlowi i odtąd służył mu wiernie. Eorl nadał mu imię Felaróf, co znaczy „bardzo silny koń”, a od niego wywodził się ród Mearasów, srebrzystoszarych koni o niezwykłej szybkości i wytrzymałości.
Mearasowie rozumieli mowę ludzi i pozwalali dosiadać się jedynie królom Rohanu oraz ich synom. Jeździli bez siodła i uzdy. Felaróf niósł Eorla w wielu wyprawach wojennych, między innymi w bitwie na Polach Celebrantu. W roku 2545 Trzeciej Ery Eorl poległ w walce z Easterlingami na Woldzie; Felaróf zginął wraz z nim. Obaj zostali pochowani pod wspólnym kurhanem.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. F