Felaróf
Felaróf – legendarny koń rasy Mearas, uznawany w tradycji Rohanu za protoplastę całej tej wyjątkowej linii koni. Jego narodziny datuje się na XXVI wiek Trzeciej Ery, jeszcze przed przesiedleniem Éothéodów do Calenardhonu. W źródłach rohirrimskich występuje jako zwierzę o niemal mitycznym statusie, łączące cechy istoty naturalnej i symbolicznej¹.
Geneza i oswojenie
Pierwotnie Felaróf należał do Léoda, pana Éothéodów. Próba jego ujarzmienia zakończyła się śmiercią właściciela, co przyniosło koniowi przydomek Mansbane („Zabójca Ludzi”)². Zgodnie z przekazem, syn Léoda, Eorl Młody, zrezygnował z zemsty i oszczędził zwierzę, domagając się jedynie, by koń przyjął go za nowego pana. Felaróf – w akcie interpretowanym w tradycji jako świadomy wybór i zadośćuczynienie – sam poddał się władzy Eorla³.
Wydarzenie to stało się fundamentem szczególnej relacji pomiędzy rodem Eorla a końmi rasy Mearas oraz jednym z mitotwórczych elementów tożsamości Rohanu.
Znaczenie imienia i cechy rasy
Imię Felaróf tłumaczone jest jako „Ojciec Koni” lub „Ojciec Konnicy”, co podkreśla jego rolę jako protoplasty całej linii Mearasów⁴. Konie te opisywane są jako srebrzysto-siwe, niezwykle długowieczne, obdarzone inteligencją przewyższającą zwykłe zwierzęta, zdolne do rozumienia mowy ludzkiej oraz do noszenia jeźdźca bez siodła i uzdy. W przekazach podkreśla się także ich dumę i niechęć do podporządkowania się osobom niegodnym⁵.
Felaróf uchodził za największego i najszlachetniejszego przedstawiciela tej rasy, a jego potomstwo przez wieki służyło wyłącznie królom Rohanu.
Śmierć i dziedzictwo kulturowe
W roku 2545 Trzeciej Ery Felaróf poległ u boku Eorla Młodego w bitwie z Easterlingami na równinach Wold. Został pochowany wraz ze swym panem w kopcu kurhanowym, co zapoczątkowało zwyczaj grzebania królów Rohanu razem z ich końmi, praktykę o silnym znaczeniu symbolicznym i rytualnym⁶.
W heraldyce Rohanu biały koń na zielonym polu stanowił bezpośrednie nawiązanie do Felarófa i jego potomstwa, symbolizując jednocześnie królewską władzę, wolność, szybkość oraz nierozerwalny związek ludu Rohanu z końmi⁷.
Interpretacja symboliczna
W ujęciu mitologicznym Felaróf pełni funkcję archetypicznego zwierzęcia królewskiego – odpowiednika mitycznych rumaków znanych z tradycji indoeuropejskich. Jego dobrowolne podporządkowanie się Eorlowi bywa interpretowane jako znak prawowitości władzy, a także jako wyraz harmonii między człowiekiem a naturą, będącej jednym z kluczowych motywów antropologii Tolkiena⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A („Rohan”).
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „Cirion and Eorl and the Friendship of Gondor and Rohan”.
- J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III.
- J.R.R. Tolkien, Appendices, Dodatek A.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings.
- Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
