Felaróf

written by Anna Eldameldor Mokos

Felaróf

Felaróf – legendarny koń rasy Mearas, uznawany w tradycji Rohanu za protoplastę całej tej wyjątkowej linii koni. Jego narodziny datuje się na XXVI wiek Trzeciej Ery, jeszcze przed przesiedleniem Éothéodów do Calenardhonu. W źródłach rohirrimskich występuje jako zwierzę o niemal mitycznym statusie, łączące cechy istoty naturalnej i symbolicznej¹.

Geneza i oswojenie

Pierwotnie Felaróf należał do Léoda, pana Éothéodów. Próba jego ujarzmienia zakończyła się śmiercią właściciela, co przyniosło koniowi przydomek Mansbane („Zabójca Ludzi”)². Zgodnie z przekazem, syn Léoda, Eorl Młody, zrezygnował z zemsty i oszczędził zwierzę, domagając się jedynie, by koń przyjął go za nowego pana. Felaróf – w akcie interpretowanym w tradycji jako świadomy wybór i zadośćuczynienie – sam poddał się władzy Eorla³.

Wydarzenie to stało się fundamentem szczególnej relacji pomiędzy rodem Eorla a końmi rasy Mearas oraz jednym z mitotwórczych elementów tożsamości Rohanu.

Znaczenie imienia i cechy rasy

Imię Felaróf tłumaczone jest jako „Ojciec Koni” lub „Ojciec Konnicy”, co podkreśla jego rolę jako protoplasty całej linii Mearasów⁴. Konie te opisywane są jako srebrzysto-siwe, niezwykle długowieczne, obdarzone inteligencją przewyższającą zwykłe zwierzęta, zdolne do rozumienia mowy ludzkiej oraz do noszenia jeźdźca bez siodła i uzdy. W przekazach podkreśla się także ich dumę i niechęć do podporządkowania się osobom niegodnym⁵.

Felaróf uchodził za największego i najszlachetniejszego przedstawiciela tej rasy, a jego potomstwo przez wieki służyło wyłącznie królom Rohanu.

Śmierć i dziedzictwo kulturowe

W roku 2545 Trzeciej Ery Felaróf poległ u boku Eorla Młodego w bitwie z Easterlingami na równinach Wold. Został pochowany wraz ze swym panem w kopcu kurhanowym, co zapoczątkowało zwyczaj grzebania królów Rohanu razem z ich końmi, praktykę o silnym znaczeniu symbolicznym i rytualnym⁶.

W heraldyce Rohanu biały koń na zielonym polu stanowił bezpośrednie nawiązanie do Felarófa i jego potomstwa, symbolizując jednocześnie królewską władzę, wolność, szybkość oraz nierozerwalny związek ludu Rohanu z końmi⁷.

Interpretacja symboliczna

W ujęciu mitologicznym Felaróf pełni funkcję archetypicznego zwierzęcia królewskiego – odpowiednika mitycznych rumaków znanych z tradycji indoeuropejskich. Jego dobrowolne podporządkowanie się Eorlowi bywa interpretowane jako znak prawowitości władzy, a także jako wyraz harmonii między człowiekiem a naturą, będącej jednym z kluczowych motywów antropologii Tolkiena⁸.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A („Rohan”).
  2. Tamże.
  3. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „Cirion and Eorl and the Friendship of Gondor and Rohan”.
  4. J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
  5. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III.
  6. J.R.R. Tolkien, Appendices, Dodatek A.
  7. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings.
  8. Tom Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. XII.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.