Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Erebor, zwany Samotną Górą, był górą w Rhovanionie, położoną na południe od Gór Szarych, między Mroczną Puszczą a Żelaznymi Wzgórzami. W roku 1999 Trzeciej Ery został zasiedlony przez króla Thraina I z rodu Durina i stał się siedzibą krasnoludzkiego Królestwa pod Górą.
Przez ponad siedem stuleci Erebor wzrastał w bogactwie i potędze dzięki obfitości kruszców i kamieni szlachetnych. W roku 2770 Trzeciej Ery smok Smaug Złoty napadł na Samotną Górę, zniszczył królestwo i wypędził krasnoludów. Przez blisko dwieście lat Smaug przebywał w Ereborze, leżąc na zgromadzonym tam skarbie.
W roku 2941 hobbit Bilbo Baggins wraz z Thorinem Dębową Tarczą i jego towarzyszami przybyli do Ereboru. Smok został spłoszony, a następnie zabity przez Barda z Dale. Krasnoludy powróciły do swej siedziby, a król Dáin II Żelazna Stopa odnowił potęgę i bogactwo Królestwa pod Górą.
W czasie Wojny o Pierścień Erebor został zaatakowany przez wojska Saurona. Po zniszczeniu Jedynego Pierścienia oblężenie ustało, a krasnoludy oraz ich sprzymierzeńcy, Ludzie z Dale, odparli siły orków i ludzi ze Wschodu. W Czwartej Erze Erebor zachował niezależność i bogactwo, pozostając w przymierzu ze Zjednoczonym Królestwem Arnoru i Gondoru pod władzą króla Elessara.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. E