Eorlingas
Eorlingas (l. poj. Eorling) to określenie stosowane w Trzeciej Erze Śródziemia wobec Rohirrimów, ludu jeźdźców zamieszkujących królestwo Rohanu. Nazwa wywodzi się od imienia Eorla Młodego, pierwszego króla Rohanu i założyciela dynastii panującej w Meduseld przez blisko pięć stuleci¹.
Etymologia i znaczenie nazwy
Termin Eorlingas oznacza dosłownie „ludzi Eorla” lub „potomków Eorla” i funkcjonuje jako etnonim o charakterze genealogicznym i symbolicznym. Podkreśla on ciągłość władzy królewskiej oraz wspólnotę pochodzenia Rohirrimów, którzy postrzegali siebie jako lud związany przysięgą, pamięcią historyczną i dziedzictwem jednego przodka².
W języku Rohirrimów (opartym na staroangielskim) nazwa ta miała również wymiar honorowy, wskazując na lojalność wobec rodu panującego oraz ideału króla-wojownika, uosabianego przez Eorla Młodego³.
Kontekst historyczny
Eorl Młody poprowadził Éothéodów z dolin górnego Anduiny do Calenardhonu po zwycięstwie nad Balchothami i Easterlingami w bitwie na Polach Celebrantu (2510 Trzeciej Ery). W nagrodę za pomoc Gondorowi otrzymał tę krainę jako dziedziczne królestwo, odtąd znane jako Rohan⁴.
Od tego momentu jego potomkowie – zwani Eorlingami w węższym sensie dynastycznym – zasiadali na tronie Rohanu, a cały lud przyjął nazwę Eorlingas jako znak wspólnej tożsamości i ciągłości dziejowej⁵.
Eorlingas a kultura Rohanu
Samookreślenie Eorlingas było ściśle związane z kulturą jeździecką Rohirrimów. Eorl uchodził za pierwszego władcę, który ujarzmił Mearasy, legendarną rasę koni określanych jako „książęta koni”, dostępnych wyłącznie królewskiej linii⁶. Związek między władzą królewską, rodem Eorla a końmi Mearas miał charakter niemal sakralny i stanowił jeden z fundamentów ideologii Rohanu.
W pieśniach i tradycji ustnej Rohirrimów miano Eorlingas funkcjonowało nie tylko jako nazwa etniczna, lecz także jako określenie wspólnoty losu, zobowiązanej do obrony ziemi, króla i dawnych przysiąg⁷.
Znaczenie w Trzeciej Erze
W czasie Wojny o Pierścień nazwa Eorlingas pojawia się w źródłach zarówno jako synonim Rohirrimów, jak i jako określenie ich armii konnej. Podkreśla ona ciągłość tradycji sięgającej Eorla Młodego, której kulminacją było przybycie Rohirrimów na Pola Pelennoru pod wodzą króla Théodena, potomka Eorla w siedemnastym pokoleniu⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- Tamże.
- T. Shippey, The Road to Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „Cirion and Eorl”.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, ks. V.
- Tamże, The Return of the King.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
