Eorl Młody
(pierwszy król Rohanu)
Eorl Młody († 2545 Trzeciej Ery) był pierwszym królem Rohanu i założycielem dynastii Eorlingów. Panował w latach 2510–2545 Trzeciej Ery. Był synem Léoda, wodza Éothéodów, ludu północnych Ludzi Północy zamieszkującego doliny górnego Anduiny¹. Przydomek Młody (ang. the Young) wiązał się z faktem, iż objął przywództwo swego ludu w bardzo młodym wieku, po nagłej śmierci ojca².
Pochodzenie i wczesne lata
Éothéodowie wywodzili się od Ludzi Północy, spokrewnionych z Edainami Pierwszej Ery, i zachowali tradycję życia jeździeckiego oraz luźnej struktury plemiennej³. Po śmierci Léoda, stratowanego przez dzikiego konia Felarófa, Eorl zdołał ujarzmić zwierzę, co przyniosło mu sławę i symbolicznie potwierdziło jego prawo do władzy. Felaróf stał się protoplastą rodu Mearasów, najwspanialszych koni Rohanu, zastrzeżonych wyłącznie dla królów i książąt⁴.
Bitwa na Polach Celebrantu i sojusz z Gondorem
Przełomowym wydarzeniem w dziejach Eorla było wezwanie namiestnika Gondoru, Ciriona, który w 2510 roku Trzeciej Ery stanął w obliczu inwazji Balchothów i Easterlingów na prowincję Calenardhon. Eorl odpowiedział na prośbę o pomoc i poprowadził kawalerię Éothéodów na południe, dokonując szybkiego i zaskakującego manewru⁵.
W bitwie na Polach Celebrantu wojska Eorla rozgromiły najeźdźców, ratując Gondor przed poważną klęską. Zwycięstwo to miało fundamentalne znaczenie strategiczne i polityczne dla dziejów Zachodu Śródziemia⁶.
Założenie Królestwa Rohanu
W nagrodę za okazaną pomoc Cirion przekazał Éothéodom prowincję Calenardhon, która odtąd nosiła nazwę Rohan (w języku Sindarów) lub Riddermark (w mowie Rohirrimów). Eorl złożył Przysięgę Eorla, ustanawiając trwały sojusz z Gondorem, oparty na wzajemnej pomocy wojskowej⁷.
Po osiedleniu się w nowej krainie Eorl został koronowany na pierwszego króla Rohanu, a jego lud odtąd nazywany był Rohirrimami, zaś potomkowie królewskiego rodu — Eorlingami⁸.
Panowanie i śmierć
Panowanie Eorla trwało trzydzieści pięć lat i miało charakter ekspansywny oraz militarny. Król koncentrował się na zabezpieczeniu granic nowego państwa i obronie przed ludami Wschodu. W 2545 roku Trzeciej Ery Eorl poległ w walce z Easterlingami na równinach Woldu, w wieku sześćdziesięciu lat⁹.
Jego następcą został syn Brego, który kontynuował dzieło ojca i umacniał struktury królestwa.
Znaczenie historyczne
Eorl Młody zajmuje w tradycji Rohanu pozycję niemal mityczną. Uważany jest za archetyp króla-wojownika oraz symbol przymierza ludzi Północy i Południa. Jego decyzja o migracji Éothéodów oraz ustanowienie sojuszu z Gondorem ukształtowały układ sił w zachodnim Śródziemiu aż do końca Trzeciej Ery¹⁰.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „Cirion and Eorl”.
- J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III.
- Unfinished Tales, „Cirion and Eorl”.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek B.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- Tamże.
- T. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
