Elwing
Elwing, zwana także Elwing Białą (quen. Elwingë), była elficką księżniczką Doriathu i jedną z kluczowych postaci schyłku Pierwszej Ery, której losy połączyły historię Silmarilów, Półelfów oraz przełomowych wydarzeń prowadzących do Wojny Gniewu. Była córką Diora Eluchíla, króla Doriathu, wnuka Thingola i Lúthien Tinúviel, oraz jego małżonki Nimloth z rodu Sindarów¹.
Po drugim splądrowaniu Menegrothu przez synów Fëanora, które miało miejsce w 506–507 roku Pierwszej Ery (w zależności od wariantu kronikarskiego), Dior i Nimloth zginęli, a Doriath ostatecznie upadł². Elwing, jako jedyna z bezpośredniej linii królewskiej, ocalała z rzezi, zabierając ze sobą Silmaril, odziedziczony po ojcu i wcześniej należący do Thingola. Jej ocalenie miało kluczowe znaczenie dla dalszych dziejów Ardy, gdyż to właśnie ona stała się ostatnią strażniczką klejnotu w Śródziemiu.
Elwing znalazła schronienie w osadach u ujścia Sirionu, w regionie Arvernien, gdzie poślubiła Eärendila Żeglarza, potomka ludzi z rodu Hadora i elfów z linii Idril Celebrindal³. Z ich związku narodzili się bliźniacy: Elrond i Elros, którzy odegrali fundamentalną rolę w dziejach Drugiej i Trzeciej Ery jako protoplaści dwóch odmiennych linii losu – elfickiej i ludzkiej.
Gdy synowie Fëanora odkryli miejsce pobytu Elwing i Silmarila, przypuścili kolejny bratobójczy atak na Arvernien. W obliczu klęski i nieuchronnego pojmania Elwing rzuciła się do morza z klejnotem. Została jednak ocalona przez Ulma, Valę wód, który przemienił ją w białkiego ptaka morskiego (często interpretowanego jako łabędź lub mewa)⁴. W tej postaci Elwing odnalazła Eärendila na jego statku Vingilot i wspólnie przedostali się przez Morza Cienia do Amanu.
Ich przybycie do Nieśmiertelnych Krain miało bezprecedensowy charakter: byli pierwszymi śmiertelnymi i półelfami, którzy dotarli do Valinoru po Zmianie Świata. Elwing i Eärendil wystąpili tam jako rzecznicy zarówno Elfów, jak i Ludzi, prosząc Valarów o interwencję przeciw Morgothowi. Ich błaganie doprowadziło bezpośrednio do Wojny Gniewu, która zakończyła Pierwszą Erę⁵.
Po zwycięstwie Valarów Eärendil został wyniesiony na niebo jako Gwiazda Poranna, żeglująca po firmamencie z Silmarilem na czole. Elwing natomiast zamieszkała w białej wieży na północnych wybrzeżach Eldamaru. Tradycja głosi, że każdej nocy przybierała postać białego ptaka i wznosiła się ku niebu, aby spotkać się z mężem w jego niebiańskiej wędrówce⁶.
W elfickiej pamięci Elwing pozostaje postacią graniczną: łączącą losy elfów, ludzi i Valarów, a zarazem symboliczną strażniczką Silmarila, którego droga zakończyła się poza kręgami świata.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Ruin of Doriath”.
- Tamże; por. także The War of the Jewels, The History of Middle-earth, t. XI.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Tuor and the Fall of Gondolin”.
- Tamże, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, zakończenie „Quenta Silmarillion”.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XI (Morgoth’s Ring, The War of the Jewels).
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
