Elrond and Elros
Elrond i Elros byli bliźniaczymi synami Eärendila Żeglarza i Elwingi oraz potomkami zarówno Edainów, jak i Eldarów. Urodzili się w roku 542 Pierwszej Ery w Arvernien u ujścia Sirionu. Po Wojnie Gniewu, jako synowie człowieka i elfiej księżniczki, otrzymali od Valarów prawo wyboru swego losu.
Elros wybrał los śmiertelny. Na początku Drugiej Ery poprowadził ocalałych Edainów na wyspę Númenor i został jej pierwszym królem. Przyjął imię Tar-Minyatur i panował od roku 32 do 442 Drugiej Ery. Za jego rządów wzniesiono Armenelos jako stolicę królestwa. Choć wybrał śmiertelność, obdarzony został długim życiem i dożył około pięciuset lat.
Elrond wybrał los elfów i pozostał w Śródziemiu. Na początku Drugiej Ery przebywał w Lindonie przy boku Gil-galada. W czasie wojny Saurona z elfami w 1695 roku został wysłany do Eregionu z pomocą, a po jego upadku w 1697 roku wycofał się ku podnóżom Gór Mglistych, gdzie założył Imladris, zwane po polsku Rivendell. Pod koniec Drugiej Ery był heroldem Gil-galada w Ostatnim Sojuszu Elfów i Ludzi. Przed śmiercią Gil-galad powierzył mu Vilyę, najpotężniejszy z Trzech Pierścieni Elfów.
W Trzeciej Erze Elrond, zwany Panem Rivendell i Elrondem Półelfem, uchodził za jednego z najmądrzejszych władców elfów. Poślubił Celebrían, córkę Galadrieli, z którą miał troje dzieci: Elladana, Elrohira i Arwenę. W jego domu wychowywali się dziedzice Arnoru; pod jego opieką dorastał także Aragorn, syn Arathorna. W roku 3018 w Rivendell zwołano naradę, podczas której powołano Drużynę Pierścienia.
Po upadku Saurona i zakończeniu Trzeciej Ery Elrond opuścił Śródziemie i odpłynął do Nieśmiertelnych Krain, podczas gdy potomkowie Elrosa, królowie Númenoru, a później Arnoru i Gondoru, kontynuowali linię śmiertelnych władców Dúnedainów.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. E