Elrond i Elros
Elrond i Elros byli półelfimi braćmi bliźniakami, urodzonymi w roku 542 Pierwszej Ery w Arvernien¹. Ich rodzicami byli Eärendil Żeglarz, potomek Domu Hadora, oraz Elwing, wnuczka Berena i Lúthien oraz dziedziczka jednego z Silmarili. Bracia stanowili wyjątkowe połączenie genealogiczne: w ich pochodzeniu splatały się linie Edainów, Noldorów, Sindarów oraz Maiarów, co czyniło ich jednymi z najbardziej symbolicznych postaci legendarium Tolkiena².
Byli wnukami Tuora i Idril Celebrindal – ocalałych z upadku Gondolinu – oraz Diora Eluchíla, króla Doriathu. Ich rodowód łączył dwa centralne nurty Pierwszej Ery: tragedię Noldorów i mit miłości śmiertelnika oraz elfki³.
Wybór losu po Wojnie Gniewu
Po zakończeniu Wojny Gniewu i obaleniu Morgotha Valarowie postanowili rozstrzygnąć los półelfów. Elrondowi i Elrosowi przyznano prawo wyboru przeznaczenia: mogli wybrać los elfów (nieśmiertelność związaną z Ardą) lub ludzi (śmiertelność, lecz wolność od jej kręgów)⁴.
Decyzja braci doprowadziła do trwałego rozdzielenia ich dróg i miała konsekwencje obejmujące kolejne tysiąclecia historii Śródziemia.
Elros Tar-Minyatur – śmiertelność i królestwo ludzi
Elros wybrał los ludzi. Choć obdarzony został niezwykle długim życiem (ponad pięć stuleci), pozostał śmiertelny. W roku 32 Drugiej Ery został pierwszym królem Númenoru, przyjmując imię Tar-Minyatur⁵.
Jako władca położył fundamenty potęgi Númenoru i zapoczątkował dynastię, z której w późniejszych wiekach wywodzili się Elendil, Isildur oraz Aragorn II Elessar. W ten sposób Elros stał się symbolicznym protoplastą Dúnedainów – „Ludzi Zachodu”⁶.
Elrond – nieśmiertelność i straż pamięci
Elrond wybrał los elfów i pozostał nieśmiertelny. Jego życie objęło Drugą i Trzecią Erę, czyniąc go jednym z najważniejszych świadków dziejów Śródziemia.
Druga Era
Na początku Drugiej Ery Elrond przebywał w Lindonie, u boku Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów, pełniąc funkcję herolda i dowódcy wojskowego. Po zniszczeniu Eregionu przez Saurona (1697 D.E.) założył Imladris (Rivendell) jako ukryte schronienie elfów i ludzi⁷.
Podczas Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi Elrond walczył u boku Gil-galada. Po jego śmierci otrzymał Vilyę, Pierścień Powietrza, jeden z Trzech Pierścieni Elfów, który odtąd wspierał ochronę Rivendell⁸.
Trzecia Era
W Trzeciej Erze Elrond poślubił Celebríanę, córkę Galadrieli i Celeborna. Ich dziećmi byli Elladan, Elrohir oraz Arwena Undómiel⁹. Po uprowadzeniu Celebríany przez orków i jej odejściu do Amanu Elrond poświęcił się opiece nad Rivendell oraz wsparciu Dúnedainów Północy.
Był opiekunem i wychowawcą Aragorna, ostatniego dziedzica Isildura, którego przygotował do przyszłej roli króla¹⁰.
Elrond w narracji „Hobbita” i „Władcy Pierścieni”
W Hobbicie Elrond występuje jako uczony i mędrzec: odczytuje runy na mieczach Orkrist i Glamdring oraz księżycowe znaki na mapie Throra, ujawniające tajne wejście do Ereboru¹¹.
W Władcy Pierścieni przewodniczy Naradzie w Rivendell (3018 T.E.), podczas której zapada decyzja o zniszczeniu Jedynego Pierścienia. Po zakończeniu Wojny o Pierścień i ślubie Arweny z Aragornem Elrond odpływa w 3021 T.E. do Amanu, kończąc swoją misję w Śródziemiu¹².
Znaczenie symboliczne
Postacie Elronda i Elrosa uosabiają dwa fundamentalne przeznaczenia Dzieci Ilúvatara:
- Elros – śmiertelność, działanie w czasie, budowanie historii ludzi;
- Elrond – pamięć, ciągłość, duchowa opieka nad światem.
Razem stanowią centralny symbol wyboru, który – w myśli Tolkiena – definiuje sens wolnej woli i odpowiedzialności. Ich losy dowodzą, że nie pochodzenie, lecz świadoma decyzja kształtuje historię narodów.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The History of Middle-earth, t. XI.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga VI.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XII.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
