Elrond and Elros

written by Anna Eldameldor Mokos

Elrond i Elros

Elrond i Elros byli półelfimi braćmi bliźniakami, urodzonymi w roku 542 Pierwszej Ery w Arvernien¹. Ich rodzicami byli Eärendil Żeglarz, potomek Domu Hadora, oraz Elwing, wnuczka Berena i Lúthien oraz dziedziczka jednego z Silmarili. Bracia stanowili wyjątkowe połączenie genealogiczne: w ich pochodzeniu splatały się linie Edainów, Noldorów, Sindarów oraz Maiarów, co czyniło ich jednymi z najbardziej symbolicznych postaci legendarium Tolkiena².

Byli wnukami Tuora i Idril Celebrindal – ocalałych z upadku Gondolinu – oraz Diora Eluchíla, króla Doriathu. Ich rodowód łączył dwa centralne nurty Pierwszej Ery: tragedię Noldorów i mit miłości śmiertelnika oraz elfki³.

Wybór losu po Wojnie Gniewu

Po zakończeniu Wojny Gniewu i obaleniu Morgotha Valarowie postanowili rozstrzygnąć los półelfów. Elrondowi i Elrosowi przyznano prawo wyboru przeznaczenia: mogli wybrać los elfów (nieśmiertelność związaną z Ardą) lub ludzi (śmiertelność, lecz wolność od jej kręgów)⁴.

Decyzja braci doprowadziła do trwałego rozdzielenia ich dróg i miała konsekwencje obejmujące kolejne tysiąclecia historii Śródziemia.

Elros Tar-Minyatur – śmiertelność i królestwo ludzi

Elros wybrał los ludzi. Choć obdarzony został niezwykle długim życiem (ponad pięć stuleci), pozostał śmiertelny. W roku 32 Drugiej Ery został pierwszym królem Númenoru, przyjmując imię Tar-Minyatur⁵.

Jako władca położył fundamenty potęgi Númenoru i zapoczątkował dynastię, z której w późniejszych wiekach wywodzili się Elendil, Isildur oraz Aragorn II Elessar. W ten sposób Elros stał się symbolicznym protoplastą Dúnedainów – „Ludzi Zachodu”⁶.

Elrond – nieśmiertelność i straż pamięci

Elrond wybrał los elfów i pozostał nieśmiertelny. Jego życie objęło Drugą i Trzecią Erę, czyniąc go jednym z najważniejszych świadków dziejów Śródziemia.

Druga Era

Na początku Drugiej Ery Elrond przebywał w Lindonie, u boku Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów, pełniąc funkcję herolda i dowódcy wojskowego. Po zniszczeniu Eregionu przez Saurona (1697 D.E.) założył Imladris (Rivendell) jako ukryte schronienie elfów i ludzi⁷.

Podczas Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi Elrond walczył u boku Gil-galada. Po jego śmierci otrzymał Vilyę, Pierścień Powietrza, jeden z Trzech Pierścieni Elfów, który odtąd wspierał ochronę Rivendell⁸.

Trzecia Era

W Trzeciej Erze Elrond poślubił Celebríanę, córkę Galadrieli i Celeborna. Ich dziećmi byli Elladan, Elrohir oraz Arwena Undómiel⁹. Po uprowadzeniu Celebríany przez orków i jej odejściu do Amanu Elrond poświęcił się opiece nad Rivendell oraz wsparciu Dúnedainów Północy.

Był opiekunem i wychowawcą Aragorna, ostatniego dziedzica Isildura, którego przygotował do przyszłej roli króla¹⁰.

Elrond w narracji „Hobbita” i „Władcy Pierścieni”

W Hobbicie Elrond występuje jako uczony i mędrzec: odczytuje runy na mieczach Orkrist i Glamdring oraz księżycowe znaki na mapie Throra, ujawniające tajne wejście do Ereboru¹¹.

W Władcy Pierścieni przewodniczy Naradzie w Rivendell (3018 T.E.), podczas której zapada decyzja o zniszczeniu Jedynego Pierścienia. Po zakończeniu Wojny o Pierścień i ślubie Arweny z Aragornem Elrond odpływa w 3021 T.E. do Amanu, kończąc swoją misję w Śródziemiu¹².

Znaczenie symboliczne

Postacie Elronda i Elrosa uosabiają dwa fundamentalne przeznaczenia Dzieci Ilúvatara:

  • Elros – śmiertelność, działanie w czasie, budowanie historii ludzi;
  • Elrond – pamięć, ciągłość, duchowa opieka nad światem.

Razem stanowią centralny symbol wyboru, który – w myśli Tolkiena – definiuje sens wolnej woli i odpowiedzialności. Ich losy dowodzą, że nie pochodzenie, lecz świadoma decyzja kształtuje historię narodów.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil”.
  2. Tamże.
  3. J.R.R. Tolkien, The History of Middle-earth, t. XI.
  4. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
  5. Tamże.
  6. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  7. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
  8. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
  9. Tamże.
  10. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II.
  11. J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
  12. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga VI.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X–XII.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.