Edhil
Edhil to sindarińskie określenie oznaczające „Elfy”, będące liczbą mnogą od formy Edhel („elf”). Termin ten funkcjonował w języku Sindarów jako ogólna nazwa całej rasy elfów, niezależnie od jej wewnętrznych podziałów genealogicznych, językowych czy geograficznych¹. W odróżnieniu od niektórych terminów quenejskich, które precyzowały przynależność do określonych grup (np. Calaquendi, Moriquendi), Edhil miało charakter inkluzywny i neutralny, obejmując zarówno Sindarów, Noldorów, jak i inne odłamy Eldarów oraz elfów, którzy nie uczestniczyli w Wielkiej Wędrówce.
Termin ten był powszechnie używany w Beleriandzie oraz w późniejszych wiekach Śródziemia, zwłaszcza w kontekstach geograficznych i etnicznych. Przykładem jest nazwa Eregion Edhil („Kraina Elfów”), stosowana wobec krainy znanej również jako Hollin lub Eregion, położonej na zachód od Gór Mglistych². Użycie formy Edhil w nazwach własnych podkreślało elficki charakter danego obszaru, a zarazem wskazywało na obecność elfów różnych szczepów, w tym zwłaszcza Noldorów związanych z bractwem Gwaith-i-Mírdain.
Z filologicznego punktu widzenia Edhil należy do rdzenia √DEL / √ED-, związanego z elfickimi określeniami Pierworodnych w językach Sindarin i Quenya³. Tolkien świadomie posługiwał się tym terminem jako odpowiednikiem potocznego „Elves” w narracji, zachowując jednocześnie wewnętrzną spójność językową swojego legendarium.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek F („On Translation”), oraz Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Etymologies, rdzenie √DEL, √ED-.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Appendices.
- Tolkien, J.R.R., The Etymologies, w: The Lost Road and Other Writings.
- Tolkien, J.R.R., Parma Eldalamberon (wybrane tomy językoznawcze).
- Hostetter, Carl F., Elvish as She Is Spoke.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
