Edhil

Edhil to sindarińskie określenie oznaczające „Elfy”, będące liczbą mnogą od formy Edhel („elf”). Termin ten funkcjonował w języku Sindarów jako ogólna nazwa całej rasy elfów, niezależnie od jej wewnętrznych podziałów genealogicznych, językowych czy geograficznych¹. W odróżnieniu od niektórych terminów quenejskich, które precyzowały przynależność do określonych grup (np. Calaquendi, Moriquendi), Edhil miało charakter inkluzywny i neutralny, obejmując zarówno Sindarów, Noldorów, jak i inne odłamy Eldarów oraz elfów, którzy nie uczestniczyli w Wielkiej Wędrówce.

Termin ten był powszechnie używany w Beleriandzie oraz w późniejszych wiekach Śródziemia, zwłaszcza w kontekstach geograficznych i etnicznych. Przykładem jest nazwa Eregion Edhil („Kraina Elfów”), stosowana wobec krainy znanej również jako Hollin lub Eregion, położonej na zachód od Gór Mglistych². Użycie formy Edhil w nazwach własnych podkreślało elficki charakter danego obszaru, a zarazem wskazywało na obecność elfów różnych szczepów, w tym zwłaszcza Noldorów związanych z bractwem Gwaith-i-Mírdain.

Z filologicznego punktu widzenia Edhil należy do rdzenia √DEL / √ED-, związanego z elfickimi określeniami Pierworodnych w językach Sindarin i Quenya³. Tolkien świadomie posługiwał się tym terminem jako odpowiednikiem potocznego „Elves” w narracji, zachowując jednocześnie wewnętrzną spójność językową swojego legendarium.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek F („On Translation”), oraz Dodatek B.
J.R.R. Tolkien, The Etymologies, rdzenie √DEL, √ED-.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Appendices.
Tolkien, J.R.R., The Etymologies, w: The Lost Road and Other Writings.
Tolkien, J.R.R., Parma Eldalamberon (wybrane tomy językoznawcze).
Hostetter, Carl F., Elvish as She Is Spoke.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.