Durin VII
Durin VII był krasnoludzkim królem z rodu Durina, uznawanym w tradycji jego ludu za siódme i ostatnie wcielenie Durina Nieśmiertelnego, praojca Długobrodych. Jego narodziny i działalność przypadają na początek Czwartej Ery, już po upadku Saurona i zakończeniu Wojny o Pierścień¹.
Genealogia i status tradycyjny
Durin VII był potomkiem królów Ereboru: wywodził się z linii Dáina II Żelaznej Stopy, poprzez jego syna Thorina III Kamiennego Hełmu. Choć historycznie był kolejnym władcą dynastii, w krasnoludzkiej tradycji religijno-mitologicznej uznawano go nie za zwykłego dziedzica, lecz za eschatologiczne spełnienie proroctwa o powrotach Durina².
Według tej tradycji duch Durina Nieśmiertelnego miał „powracać” do życia sześciokrotnie w kolejnych wcieleniach, aż do siódmego i ostatecznego pojawienia się, które miało przynieść odnowę dawnej potęgi krasnoludów³. Tolkien podkreśla jednak, że przekonanie to należało do wierzeń samych krasnoludów, a jego ontologiczny status pozostaje niejednoznaczny.
Ponowne zasiedlenie Khazad-dûm
Najważniejszym dokonaniem Durina VII było ponowne zasiedlenie Khazad-dûm (Morii), opuszczonej od roku 1981 Trzeciej Ery po przebudzeniu Balroga, znanego jako Zguba Durina⁴. Oczyszczenie Morii stało się możliwe dopiero po śmierci Balroga w roku 3019 T.E., gdy demon został zgładzony przez Gandalfa.
Za panowania Durina VII krasnoludy z rodu Durina powróciły do swej najstarszej siedziby, ustanawiając tam państwo określane w źródłach jako „Ostatnie Królestwo Durina”. Wydarzenie to miało ogromne znaczenie symboliczne, oznaczając domknięcie wielowiekowej historii wygnania i upadku⁵.
Znaczenie w Czwartej Erze
Królestwo Durina VII istniało przez wiele pokoleń Czwartej Ery, lecz — zgodnie z ogólną tendencją świata po odejściu Pierścieni Władzy — także ono stopniowo traciło znaczenie. Tolkien wspomina, że był to ostatni okres wyraźnej potęgi krasnoludów w Śródziemiu, po którym nastąpił ich powolny zmierzch i rozproszenie⁶.
Postać Durina VII pełni w legendarium funkcję figury zamknięcia: kończy mitologiczną cykliczność rodu Durina, podobnie jak odejście elfów zamyka ich dzieje w Śródziemiu. Jest to moment przejścia od epickiej historii ku „czasom ludzi”, które Tolkien utożsamiał z epoką historyczną, a nie mityczną.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A, „Durin’s Folk”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga II, rozdz. V.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
