Durin VII

Durin VII był krasnoludzkim królem z rodu Durina, uznawanym w tradycji jego ludu za siódme i ostatnie wcielenie Durina Nieśmiertelnego, praojca Długobrodych. Jego narodziny i działalność przypadają na początek Czwartej Ery, już po upadku Saurona i zakończeniu Wojny o Pierścień¹.

Genealogia i status tradycyjny

Durin VII był potomkiem królów Ereboru: wywodził się z linii Dáina II Żelaznej Stopy, poprzez jego syna Thorina III Kamiennego Hełmu. Choć historycznie był kolejnym władcą dynastii, w krasnoludzkiej tradycji religijno-mitologicznej uznawano go nie za zwykłego dziedzica, lecz za eschatologiczne spełnienie proroctwa o powrotach Durina².

Według tej tradycji duch Durina Nieśmiertelnego miał „powracać” do życia sześciokrotnie w kolejnych wcieleniach, aż do siódmego i ostatecznego pojawienia się, które miało przynieść odnowę dawnej potęgi krasnoludów³. Tolkien podkreśla jednak, że przekonanie to należało do wierzeń samych krasnoludów, a jego ontologiczny status pozostaje niejednoznaczny.

Ponowne zasiedlenie Khazad-dûm

Najważniejszym dokonaniem Durina VII było ponowne zasiedlenie Khazad-dûm (Morii), opuszczonej od roku 1981 Trzeciej Ery po przebudzeniu Balroga, znanego jako Zguba Durina⁴. Oczyszczenie Morii stało się możliwe dopiero po śmierci Balroga w roku 3019 T.E., gdy demon został zgładzony przez Gandalfa.

Za panowania Durina VII krasnoludy z rodu Durina powróciły do swej najstarszej siedziby, ustanawiając tam państwo określane w źródłach jako „Ostatnie Królestwo Durina”. Wydarzenie to miało ogromne znaczenie symboliczne, oznaczając domknięcie wielowiekowej historii wygnania i upadku⁵.

Znaczenie w Czwartej Erze

Królestwo Durina VII istniało przez wiele pokoleń Czwartej Ery, lecz — zgodnie z ogólną tendencją świata po odejściu Pierścieni Władzy — także ono stopniowo traciło znaczenie. Tolkien wspomina, że był to ostatni okres wyraźnej potęgi krasnoludów w Śródziemiu, po którym nastąpił ich powolny zmierzch i rozproszenie⁶.

Postać Durina VII pełni w legendarium funkcję figury zamknięcia: kończy mitologiczną cykliczność rodu Durina, podobnie jak odejście elfów zamyka ich dzieje w Śródziemiu. Jest to moment przejścia od epickiej historii ku „czasom ludzi”, które Tolkien utożsamiał z epoką historyczną, a nie mityczną.

Przypisy

J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A, „Durin’s Folk”.
Tamże.
J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga II, rozdz. V.
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.