Dori
Dori – krasnolud z rodu Durina, jeden z trzynastu członków Kompanii Thorina II Dębowej Tarczy, która w 2941 roku Trzeciej Ery podjęła wyprawę mającą na celu odzyskanie Ereboru i skarbów zagarniętych przez smoka Smauga¹. W przekazach narracyjnych uchodzi za fizycznie najsilniejszego członka drużyny, a zarazem za postać ostrożną, skłonną do pesymizmu i realistycznej oceny zagrożeń, co w strukturze opowieści pełni funkcję kontrapunktu dla bardziej porywczych bohaterów².
Pochodzenie i miejsce w Kompanii
Dori wywodził się z bocznej linii rodu Durina, co czyniło go dalekim krewnym Thorina II. Był najstarszym z trójki braci: Noriego i Oriego, z którymi tworzył wyraźnie zaznaczoną grupę rodzinną w obrębie Kompanii³. Źródła podkreślają szczególną relację łączącą Doriego z Orim, najmłodszym z braci, wobec którego Dori przyjmował postawę opiekuńczą, charakterystyczną dla starszych członków krasnoludzkich rodów⁴.
Pod względem temperamentu Dori nie był typowym wojownikiem dążącym do chwały. Cechowały go rozwaga, odpowiedzialność oraz silne przywiązanie do bezpieczeństwa towarzyszy, zwłaszcza słabszych członków drużyny, w tym Bilba Bagginsa.
Rola w wyprawie do Ereboru
Najważniejszym epizodem z udziałem Doriego jest jego rola podczas ucieczki Kompanii z tuneli goblinów w Górach Mglistych. To właśnie Dori niósł Bilba na plecach jako ostatni w szyku krasnoludów. W trakcie pościgu potknął się i upadł, co doprowadziło do oddzielenia hobbita od drużyny i – pośrednio – do spotkania Bilba z Gollumem oraz odnalezienia Jedynego Pierścienia⁵. Choć wydarzenie to nie było wynikiem świadomego działania Doriego, jego konsekwencje okazały się fundamentalne dla dalszych dziejów Śródziemia.
Wcześniej, podczas starcia z wargami i goblinami na drzewach, Dori odegrał kluczową rolę w ewakuacji Bilba, wykorzystując swoją siłę fizyczną do zabezpieczenia hobbita przed upadkiem⁶. W obu przypadkach źródła podkreślają jego gotowość do przejmowania odpowiedzialności za najsłabszego członka drużyny.
Bitwa Pięciu Armii i dalsze losy
Dori brał udział w Bitwie Pięciu Armii, walcząc po stronie krasnoludów Ereboru przeciwko orkom i wargom. Po śmierci Thorina II i jego siostrzeńców uznał władzę Dáina II Żelaznej Stopy i pozostał w odbudowanym Królestwie pod Górą⁷. Źródła nie wspominają o jego dalszych wyprawach, co pozwala przypuszczać, że resztę życia spędził w Ereborze, w ramach stabilizującego się krasnoludzkiego państwa.
Znaczenie interpretacyjne postaci
W ujęciu analitycznym Dori reprezentuje typ bohatera „praktycznego” – nie heroicznego w sensie epickim, lecz fundamentalnego dla przetrwania wspólnoty. Jego znaczenie nie wynika z indywidualnych triumfów bojowych, lecz z:
- fizycznej siły wykorzystywanej w służbie innych,
- lojalności wobec rodu i Kompanii,
- gotowości do ponoszenia ciężaru odpowiedzialności,
- troski o słabszych i młodszych towarzyszy.
Postać Doriego ilustruje jedną z kluczowych tez etycznych twórczości Tolkiena: bohaterstwo nie zawsze przybiera postać spektakularnych czynów, lecz często realizuje się w wytrwałej, cichej służbie wspólnemu dobru⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. I.
- Tamże, rozdz. I–III.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, „An Unexpected Party”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Quest of Erebor”.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. V.
- Tamże, rozdz. VI.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XVIII–XIX.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
