Aragorn II Elessar
Aragorn II Elessar (ur. 2931 T.E. – zm. 120 C.E.) był szesnastym i ostatnim Wodzem Dúnedainów Północy, a następnie królem Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru po zakończeniu Wojny o Pierścień¹. Był synem Arathorna II i Gilraeny, potomkiem królów Arthedainu z linii Isildura, a tym samym prawowitym dziedzicem tronów obu królestw Dúnedainów².
Po śmierci ojca Aragorn został wychowany w Rivendell przez Elronda Półelfa, który przez długi czas ukrywał przed nim jego królewskie pochodzenie³. Dopiero po osiągnięciu dojrzałości Aragorn poznał prawdę o swoim rodowodzie oraz przeznaczeniu. W młodości prowadził życie wędrowca i wojownika, przemierzając znaczną część Śródziemia i służąc pod różnymi imionami. Najbardziej znanym z nich było Thorongil, imię, pod którym walczył zarówno u boku Thengela Rohanu, jak i Ectheliona II, namiestnika Gondoru⁴.
W roku 2956 Trzeciej Ery Aragorn nawiązał bliską współpracę z Gandalfem Szarym, która odegrała istotną rolę w wydarzeniach prowadzących do Wojny o Pierścień⁵. W 3018 roku spotkał w Bree Froda Bagginsa, Powiernika Jedynego Pierścienia, i objął rolę jego przewodnika do Rivendell. Podczas narady w Imladris wszedł w skład Drużyny Pierścienia, a po upadku Gandalfa w Morii przejął nad nią przywództwo⁶.
W czasie Wojny o Pierścień Aragorn odegrał kluczową rolę militarną i symboliczną. Walczył w obronie Rohanu podczas bitwy pod Hornburgiem (Helmowym Jarem), następnie udał się Ścieżką Umarłych z Dunharrow, przejmując dowództwo nad Zastępami Umarłych. Zdobył flotę Korsarzy Umbaru w Pelargirze, a jego przybycie na Pola Pelennoru przesądziło o losach oblężenia Minas Tirith⁷. W końcowej fazie wojny dowodził Armią Zachodu podczas marszu na Czarną Bramę, pełniąc rolę strategicznego odwrócenia uwagi Saurona od misji Froda⁸.
Po upadku Mrocznego Władcy Aragorn został koronowany na króla Elessara Telcontara. Poślubił Arwenę Undómiel, córkę Elronda, z którą miał syna Eldariona oraz kilka córek⁹. Jego panowanie, trwające ponad sto lat, charakteryzowało się odbudową dawnych struktur politycznych, odnowieniem sojuszy z elfami i krasnoludami oraz okresem pokoju i stabilizacji w Czwartej Erze.
Aragorn II zmarł w 120 roku Czwartej Ery, świadomie oddając życie zgodnie z „darem śmierci” Dúnedainów. Tron objął jego syn Eldarion¹⁰.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, Appendix A, w: The Lord of the Rings.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, Appendix B, The Tale of Years.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, księga V.
- Tamże, księga VI.
- J.R.R. Tolkien, Appendix A, „The Tale of Aragorn and Arwen”.
- Tamże.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (History of Middle-earth, vol. XII).
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
