Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Aragorn II, zwany Elessarem, był szesnastym i ostatnim Wodzem Dúnedainów Północy oraz późniejszym królem Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru. Urodził się w roku 2931 Trzeciej Ery jako syn Arathorna II i Gilraeny. Po śmierci ojca został wychowany w Rivendell pod opieką Elronda, który nadał mu imię Estel i ukrywał jego pochodzenie.
W roku 2951 Elrond wyjawił mu jego rodowód i wręczył mu dziedzictwo Isildura. Aragorn wyruszył wówczas w dalekie wędrówki i służył w różnych krajach pod przybranymi imionami, między innymi jako Thorongil. Walczył w służbie króla Rohanu oraz namiestnika Gondoru, zdobywając doświadczenie i sławę. Był także znany jako Obieżyświat w Bree.
W młodości związał się z Arweną, córką Elronda. Warunkiem ich małżeństwa było objęcie przez Aragorna tronu Arnoru i Gondoru. W czasie Wojny o Pierścień dołączył do Drużyny Pierścienia i po upadku Gandalfa w Morii objął jej przywództwo. Odegrał kluczową rolę w obronie Rohanu i Gondoru, dowodził Szarym Hufcem, wezwał Umarłych z Dunharrow i zdobył flotę korsarzy w Pelargirze. Jego przybycie na Pola Pelennoru przyczyniło się do zwycięstwa nad siłami Saurona. Później poprowadził Armię Zachodu pod Czarną Bramę.
Po upadku Saurona został koronowany jako król Elessar i objął rządy w Minas Tirith. Poślubił Arwenę Undómiel. Jego panowanie przyniosło odnowę i pokój w zachodnich krainach Śródziemia. Z Arweną miał syna Eldariona oraz córki. Zmarł w roku 120 Czwartej Ery, a tron objął jego syn Eldarion.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. A