Aragorn II

written by Anna Eldameldor Mokos

Aragorn II Elessar

Aragorn II Elessar (ur. 2931 T.E. – zm. 120 C.E.) był szesnastym i ostatnim Wodzem Dúnedainów Północy, a następnie królem Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru po zakończeniu Wojny o Pierścień¹. Był synem Arathorna II i Gilraeny, potomkiem królów Arthedainu z linii Isildura, a tym samym prawowitym dziedzicem tronów obu królestw Dúnedainów².

Po śmierci ojca Aragorn został wychowany w Rivendell przez Elronda Półelfa, który przez długi czas ukrywał przed nim jego królewskie pochodzenie³. Dopiero po osiągnięciu dojrzałości Aragorn poznał prawdę o swoim rodowodzie oraz przeznaczeniu. W młodości prowadził życie wędrowca i wojownika, przemierzając znaczną część Śródziemia i służąc pod różnymi imionami. Najbardziej znanym z nich było Thorongil, imię, pod którym walczył zarówno u boku Thengela Rohanu, jak i Ectheliona II, namiestnika Gondoru⁴.

W roku 2956 Trzeciej Ery Aragorn nawiązał bliską współpracę z Gandalfem Szarym, która odegrała istotną rolę w wydarzeniach prowadzących do Wojny o Pierścień⁵. W 3018 roku spotkał w Bree Froda Bagginsa, Powiernika Jedynego Pierścienia, i objął rolę jego przewodnika do Rivendell. Podczas narady w Imladris wszedł w skład Drużyny Pierścienia, a po upadku Gandalfa w Morii przejął nad nią przywództwo⁶.

W czasie Wojny o Pierścień Aragorn odegrał kluczową rolę militarną i symboliczną. Walczył w obronie Rohanu podczas bitwy pod Hornburgiem (Helmowym Jarem), następnie udał się Ścieżką Umarłych z Dunharrow, przejmując dowództwo nad Zastępami Umarłych. Zdobył flotę Korsarzy Umbaru w Pelargirze, a jego przybycie na Pola Pelennoru przesądziło o losach oblężenia Minas Tirith⁷. W końcowej fazie wojny dowodził Armią Zachodu podczas marszu na Czarną Bramę, pełniąc rolę strategicznego odwrócenia uwagi Saurona od misji Froda⁸.

Po upadku Mrocznego Władcy Aragorn został koronowany na króla Elessara Telcontara. Poślubił Arwenę Undómiel, córkę Elronda, z którą miał syna Eldariona oraz kilka córek⁹. Jego panowanie, trwające ponad sto lat, charakteryzowało się odbudową dawnych struktur politycznych, odnowieniem sojuszy z elfami i krasnoludami oraz okresem pokoju i stabilizacji w Czwartej Erze.

Aragorn II zmarł w 120 roku Czwartej Ery, świadomie oddając życie zgodnie z „darem śmierci” Dúnedainów. Tron objął jego syn Eldarion¹⁰.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, Appendix A, w: The Lord of the Rings.
  2. Tamże.
  3. J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
  4. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
  5. J.R.R. Tolkien, Appendix B, The Tale of Years.
  6. J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring.
  7. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, księga V.
  8. Tamże, księga VI.
  9. J.R.R. Tolkien, Appendix A, „The Tale of Aragorn and Arwen”.
  10. Tamże.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (History of Middle-earth, vol. XII).
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.