Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Las Fangorn był jednym z najstarszych lasów Śródziemia. W czasach Wojny o Pierścień znajdował się na południowo-wschodnim krańcu Gór Mglistych. Stanowił pozostałość dawnej, rozległej puszczy, która w zamierzchłych czasach rozciągała się daleko na północ, obejmując znaczną część Eriadoru oraz ziemie Beleriandu.
Rohirrimowie nazywali go Lasem Entów, gdyż był ostatnią siedzibą Entów, pradawnych pasterzy drzew. Uchodził za miejsce ponure i budzące lęk, pełne dawnych mocy i tajemnic. Nazwa lasu pochodziła od imienia Fangorna, najstarszego z Entów żyjących w Trzeciej Erze, znanego we Wspólnej Mowie jako Drzewiec.
W czasie Wojny o Pierścień Drzewiec, oburzony niszczeniem lasów przez orków i sługi Sarumana, zwołał Entów oraz Huornów i poprowadził ich przeciw Isengardowi. Entowie zdobyli twierdzę i zburzyli jej mury, kładąc kres potędze Sarumana w tej części Śródziemia.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. F