Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Zimne Smoki należały do ras smoków wyprowadzonych przez Morgotha z Angbandu w Pierwszej Erze. W odróżnieniu od smoków ognistych i skrzydlatych nie ziały ogniem ani nie posiadały mocy lotu, lecz odznaczały się ogromną siłą, potężnymi zębami i pazurami oraz pancerzem z twardych łusek. W Pierwszej Erze siały spustoszenie w krainach Śródziemia i budziły grozę wśród wszystkich wolnych ludów. Pod koniec Wojny Gniewu większość smoków oraz sług Morgotha zginęła w wielkiej bitwie.
W Trzeciej Erze smoki zimna pojawiły się ponownie na pustkowiach Północy i w Górach Szarych. Krasnoludowie osiedlili się tam ze względu na bogactwo złota, lecz w dwudziestym piątym stuleciu tej Ery smoki podążyły za nimi, pragnąc ich skarbów. Mimo dzielnej obrony krasnoludowie zostali wyparci z wielu siedzib. Wódz Éothéodów, Fram, syn Frumgara, zabił Scathę, najpotężniejszego ze smoków tej krainy, i na pewien czas oczyścił Góry Szare z ich obecności.
W roku 2570 Trzeciej Ery zimne smoki powróciły. W kolejnych latach wielu władców krasnoludów zginęło z ich ręki. Ostatnim z nich był Dáin I z rodu Durina, który wraz z synem Frórem poległ w swej siedzibie zabity przez smoka. Ocalali krasnoludowie opuścili Góry Szare, pozostawiając swoje skarby.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. C