Wood-Elves
W licznych lasach Śródziemia, zwłaszcza na wschód od Gór Mglistych, żyli Elfy Leśne, wywodzący się w znacznej mierze z Avarich, którzy nie podjęli Wielkiej Wędrówki do Amanu. Zamieszkiwali rozległe puszcze, unikając otwartych krain i wielkich miast, a w miarę wzrostu potęgi Morgotha, a później Saurona, nauczyli się sztuki ukrywania swych siedzib i budowania schronień wśród drzew. Byli biegli w znajomości lasu i wszelkich jego tajemnic, a ich oczy, jak u wszystkich Elfów, lśniły światłem gwiazd. Nie dorównywali potęgą i wiedzą Wysokim Eldarom, którzy ujrzeli światło Drzew w Amanie, lecz przewyższali ludzi i inne rasy pod względem zręczności, długowieczności i mądrości.
Dzieje Elfów Leśnych rzadko wysuwają się na pierwszy plan w opowieściach o Ardzie, które skupiają się głównie na losach Eldarów z Zachodu. Znane są jednak dwa wielkie królestwa tego ludu. W Drugiej Erze Sindarski książę Thranduil, przybyły z Lindonu, przekroczył Góry Mgliste i osiadł w Wielkim Lesie Zielonym, później zwanym Mroczną Puszczą, gdzie objął władzę nad tamtejszymi Elfami Leśnymi jako król Leśnego Królestwa.
W Lothlórien Elfy Leśne uznały zwierzchność Galadrieli z rodu Noldorów oraz Celeborna z rodu Sindarów, którzy stali się władcami Złotego Lasu. Pod ich panowaniem kraina ta nabrała blasku i mocy, łącząc w sobie dziedzictwo Eldarów z Zachodu z leśną tradycją miejscowego ludu.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. W