Wolfhounds
W czasach Wieków Gwiazd, gdy z północy napływały do Śródziemia sługi Melkora, wśród najgroźniejszych bestii znajdowały się wilki i wilkołaki. W odpowiedzi elfy Beleriandu hodowały potężne psy myśliwskie, zdolne stawić im czoło. Najsławniejszym z nich był Huan, Wilczarz Valarów.
Huan nie pochodził ze Śródziemia. Został wychowany przez Oromego Łowcę w Nieśmiertelnych Krainach i oddany Celegormowi, synowi Fëanora. Był potężnego wzrostu, nie męczył się i nie spał, a czary nie miały nad nim władzy. Rozumiał mowę elfów i ludzi, lecz z wyroku Valarów mógł przemówić tylko trzykrotnie.
Wraz z wygnanymi Noldorami przybył do Beleriandu. W wyprawie po Silmaril opowiedział się po stronie Lúthien Tinúviel i udał się z nią do Tol-in-Gaurhoth, Wyspy Wilkołaków, gdzie władał Sauron. Na moście przed wieżą zabił wiele wilkołaków, a w końcu pokonał Draugluina, ich pana. Następnie stanął do walki z samym Sauronem, który przybrał postać wilkołaka. Huan chwycił go za gardło i nie wypuścił, aż Sauron poddał wyspę i wydał Berena. Moc czarów opadła z Tol-in-Gaurhoth, a Sauron zbiegł w postaci wielkiego nietoperza.
Ostatnim i największym przeciwnikiem Huana był Carcharoth, zwany Czerwoną Paszczą, strażnik bram Angbandu. Wilk ten, wychowany przez Morgotha, połknął Silmaril wyrwany z jego korony i oszalał z bólu. Nikt nie mógł go powstrzymać. Wtedy Huan stanął do walki z bestią. W starciu tym Carcharoth został zabity, lecz Huan odniósł śmiertelną ranę od jego zatrutych kłów. Wypełniwszy swój los, przemówił po raz ostatni do Berena i pożegnał go, po czym umarł.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. W