Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Ci, których ludzie nazywali czarodziejami, byli w istocie wybranymi duchami Maiarów z Valinoru. Elfy zwali ich Istari i pod tym imieniem zapisano większość ich dziejów w Śródziemiu. Zostali posłani z Zachodu w Trzeciej Erze, aby przeciwstawić się potędze Saurona i wspierać wolne ludy, nie przez jawne ukazywanie mocy, lecz przez radę, mądrość i wytrwałość.
Przybyli potajemnie, przybierając postać starych ludzi. Nie wolno im było objawić pełni swej natury ani używać całej mocy, którą posiadali jako Maiarowie; związani byli ciałem i ograniczeni słabością Krain Śmiertelników. Wędrowali w długich szatach, uchodzili za mędrców i znani byli z umiejętności czarnoksięskich, choć ich zadaniem było przede wszystkim umacnianie serc i budzenie odwagi wśród ludzi, elfów i krasnoludów.
Mówi się, że w Trzeciej Erze było ich pięciu. W kronikach najczęściej wspominani są Saruman Biały, Gandalf Szary oraz Radagast Brązowy; pozostali dwaj, zwani Niebieskimi, udali się na Wschód i ich losy nie zostały jasno opisane w zachowanych przekazach.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. W